ទំនាក់ទំនងជាមួយពាក់កណ្ដាលទៀតនៃព្រលឹងរបស់អ្នក គឺជាចំណងនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការដឹងគុណ (ភាគទី 2)

(តពីលើកមុន)

★ការមើលអ្វីៗជារឿងរបស់ខ្លួនឯង គឺជាគន្លឹះនៃការរួមបញ្ចូលភាពជាបុរស និងភាពជាស្ត្រីនៅខាងក្នុង

ចំណងជាមួយមនុស្សបែបនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលអ្នកទាញមករកខ្លួនដោយបង្ខំនោះទេ វាលេចចេញមកដោយធម្មជាតិនៅក្នុងវាសនារបស់អ្នក ហើយអ្នកត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងទំនាក់ទំនងប្រភេទនោះ។

ការរស់នៅជាមួយមនុស្សបែបនេះ ទោះបីជាមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នាខ្លះកើតឡើង ជាការកែសម្រួលរំញ័រក៏ដោយ ប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់បន្ទោសម្នាក់ទៀត ហើយម្នាក់ៗមើលអារម្មណ៍ដែលខ្លួនមានចំពោះម្នាក់ទៀត ហាក់ដូចជាមើលក្នុងកញ្ចក់ ដោយគិតថា “នេះជាបាតុភូតដែលកើតឡើង ដោយសារភាពគ្មានសុខដុមនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំង” នោះនៅទីបំផុត ការត្អូញត្អែរ និងអារម្មណ៍អាក្រក់ចំពោះគ្នាទៅវិញទៅមក នឹងរលាយបាត់ ហើយទំនាក់ទំនងនឹងប្រែក្លាយទៅជាទំនាក់ទំនងមួយ ដែលអ្នកទាំងពីរមានតែសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការដឹងគុណចំពោះគ្នា ដោយមិនផ្លាស់ប្ដូរពេញមួយជីវិតដែលនៅសល់។

ទោះបីជាអេហ្គោតទល់ខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការបន្តប្រកាន់ខ្ជាប់របៀបមើលនោះ។

ការធ្វើដូច្នោះ ខ្លួនវាផ្ទាល់គឺជារបៀបដែលបុរស និងស្ត្រី ខណៈពេលដែលរស់នៅជាភេទរបស់ខ្លួន រួមបញ្ចូលភាពជាបុរស និងភាពជាស្ត្រីនៅក្នុងខ្លួន។

ប្រសិនបើអ្នកមិនទាន់បានជួបមនុស្សបែបនេះនៅឡើយ ឬមានអារម្មណ៍ថា ទោះបីជាបានជួបហើយក៏ដោយ ក៏មិនទាន់បានជួបពិតប្រាកដ ចូរទទួលស្គាល់ថា “អ្វីក៏ដោយដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចំពោះអ្វីៗនៅខាងក្រៅ មិនត្រឹមតែមនុស្សជាក់លាក់ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍វា ដោយសារខាងក្នុងរបស់ខ្ញុំកំពុងត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំង” ហើយបន្តធ្វើការអនុវត្តនៃការមើលអ្វីៗជារឿងរបស់ខ្លួនឯងនេះម្ដងហើយម្ដងទៀត។

បន្ទាប់មក សម្រាប់អ្នកដែលមិនទាន់បានជួបពាក់កណ្ដាលទៀតនៃព្រលឹងរបស់ខ្លួន វាសនាប្រាកដជានឹងប្រែទៅរកភាពប្រសើរ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចជួបគ្នា ហើយប្រសិនបើដៃគូបច្ចុប្បន្នរបស់អ្នក គឺជាដៃគូពិតរបស់អ្នក ទំនាក់ទំនងប្រាកដជានឹងរីកចម្រើនទៅជាទំនាក់ទំនងដែលមានសុខដុម។

អ្វីដែលសំខាន់ គឺកុំជាប់ជំពាក់ខ្លាំងពេកនឹងអ្វីដែលម្នាក់ទៀតគិត និយាយ និងធ្វើ។

ពីព្រោះគំនិតរបស់អ្នកផ្ទាល់ គឺជាអ្នកបង្កើតវាសនារបស់អ្នក។

នោះមានន័យថា អ្វីដែលអ្នកគិត និងរបៀបដែលអ្នកយល់ឃើញនៅពេលអ្នកជួបប្រទះអ្វីមួយ គឺជារឿងសំខាន់ជាងគេបំផុត។ ដូច្នេះ វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការបន្តសួរខ្លួនឯងថា តើអ្នកអាចមើលអារម្មណ៍ដែលអ្នកមានអំពីពិភពខាងក្រៅ ហាក់ដូចជាមើលក្នុងកញ្ចក់បានល្អប៉ុណ្ណា ហើយបន្តអនុវត្តវា។

ចាប់ពីពេលនេះតទៅ សាកល្បងគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង និងធ្វើសកម្មភាពតាមរបៀបនោះមើល។

ជីវិតរបស់អ្នកប្រាកដជានឹងពោរពេញដោយសុភមង្គល។

ហើយបន្ទាប់មក អ្នកនឹងដឹងថា៖

“សេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការដឹងគុណ គឺជាមុខពីរនៃកាក់តែមួយ ហើយមនុស្សនេះគឺជាពាក់កណ្ដាលទៀត (ការដឹងគុណ) នៃខ្ញុំ (សេចក្ដីស្រឡាញ់) គឺជាមនុស្សដែលខ្ញុំត្រូវបានកំណត់ឲ្យជួបនោះផ្ទាល់”។ (ចប់)