ការបែកជាពីរប៉ូល គឺជារូបភាពនៃមនុស្សជាតិលើផែនដី ដែលត្រូវបានឱបក្រសោបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់នៃចក្រវាល

នៅក្នុងរង្វង់ខាងវិញ្ញាណនៅលើផែនដី អស់រយៈពេលយូរគួរសមមកហើយ មនុស្សបាននិយាយខ្សឹបខ្សៀវ ស្ទើរតែដូចជាទំនាយថា “ចាប់ពីពេលនេះតទៅ មនុស្សជាតិនឹងបែកជាអ្នកដែលផ្លាស់ទៅកាន់ពិភពលោកនៃវិមាត្រខ្ពស់ និងអ្នកដែលមិនផ្លាស់”។ ប៉ុន្តែនោះគ្រាន់តែជារបៀបមើលរឿងរ៉ាវមួយ នៅពេលដែលអ្នកមើលតែពិភពលោកលើផ្ទៃ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងញាណទាំងប្រាំប៉ុណ្ណោះ។

ថ្ងៃនេះ យើងនឹងប្រាប់អ្នកអំពីរឿងនេះឲ្យបានច្បាស់។

ព្រោះសូម្បីតែអ្នក ដែលជាមនុស្សគន្លឹះដែលនឹងបង្កើតផែនដីថ្មី កំពុងជាប់ជំពាក់នឹងបាតុភូតលើផ្ទៃទាំងនេះ ហើយហៀបនឹងបាត់បង់ការមើលឃើញធម្មជាតិពិតនៃសកម្មភាពនៃជីវិត។

បើមើលពីចក្រវាល វាដូចជាការមើលតែចុងកន្ទុយដំរី ហើយគិតថា “នេះគឺជាដំរីទាំងមូល”។

ការបែកជាពីរប៉ូល ដែលផ្នែកខ្លះនៃពិភពលោកបន្តប្រកាស ប្រហែលជាមើលទៅនៅលើផ្ទៃដូចជាការបែកគ្នាពីនរណាម្នាក់ ប៉ុន្តែតាមពិត វាមិនមានន័យថាការបែកចេញ ឬការបែកគ្នាទាល់តែសោះ។

បាតុភូតលើផ្ទៃទាំងនោះ គ្រាន់តែជាឈុតតូចមួយ នៃមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលកំពុងធំធាត់ប្រកបដោយសុខភាពល្អ ខណៈពេលដែលត្រូវបានមេនៃជីវិតស្រឡាញ់។

ដើម្បីដឹងពីសេចក្ដីពិតនៃជីវិតនេះ អ្នកត្រូវជួបប្រទះដោយខ្លួនឯង នូវចម្លើយចំពោះសំណួរ “តើមនុស្សតាំងពីដើមមកជាអ្វី?” ហើយបន្ទាប់មកបង្ហាញវានៅក្នុងពាក្យសម្ដី គំនិត និងទង្វើរបស់អ្នក។

បើមិនដូច្នោះទេ វាគឺដូចនេះ៖ ទោះបីជាមនុស្សម្នាក់ដែលបានងូតទឹកក្ដៅធម្មជាតិ ប្រាប់អ្នកប៉ុន្មានដងក៏ដោយថា “ទឹកក្ដៅធម្មជាតិមានអារម្មណ៍អស្ចារ្យណាស់” បើអ្នកមិនដែលចូលទៅក្នុងវាដោយខ្លួនឯងទេ អ្នកមិនអាចមានអារម្មណ៍ពាក្យរបស់ពួកគេនៅក្នុងរាងកាយរបស់អ្នកបានឡើយ។

ពេលមុន យើងបាននិយាយអំពីទំនាក់ទំនងរវាងការអភិវឌ្ឍភពទាំងឡាយ និងការវិវត្តនៃស្មារតីរបស់មនុស្ស ចាំទេ?

“នៅពេលដែលភពថ្មីមួយត្រូវបានបង្កើតឡើង ហើយវារួចរាល់សម្រាប់មនុស្សជាតិចុះមកលើវា មនុស្សផ្លាស់ទីពីផ្កាយផ្សេងៗ ហើយចូលរួមក្នុងការអភិវឌ្ឍភពនោះ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេចាប់ជាតិម្ដងហើយម្ដងទៀតនៅលើផ្កាយនោះ ស្មារតីទិព្វពីមុនរបស់ពួកគេទាំងអស់ បិទបន្តិចម្ដងៗ ហើយមួយរយៈ ពួកគេភ្លេចភាពពិសិដ្ឋរបស់ពួកគេទាំងស្រុង។ ប៉ុន្តែនោះបានកើតឡើង ព្រោះវាចាំបាច់។ ដូច្នេះ មិនចាំបាច់ខ្មាសទាល់តែសោះ ចំពោះការបានភ្លេចភាពពិសិដ្ឋរបស់អ្នក។”

ឥឡូវនេះ បន្ទាប់ពីជាច្រើនឆ្នាំនៃការជីកផ្លូវរូងក្រោមដី ដែលបើប្ដូរទៅជាពេលវេលាផែនដីបីវិមាត្រ លាតសន្ធឹងរាប់សែនឆ្នាំ មាគ៌ាដែលនាំទៅកាន់ភាពពិសិដ្ឋ នៅប្រភពនៃជីវិត ហៀបនឹងបើកទម្លុះហើយ។

នៅខណៈពេលនេះ មានមនុស្សដែលនៅតែចង់បន្តជីកផ្លូវរូងក្រោមដី ដែលមានអារម្មណ៍ថាវាមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ ហើយមានមនុស្សដែល ជាមួយនឹងការពេញចិត្តនៃការបានបញ្ចប់ការងារ កំពុងទន្ទឹងរង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសារ នូវយុគសម័យនៃអរិយធម៌ទិព្វ ដែលស្ថិតនៅហួសពីផ្លូវរូងក្រោមដីដែលបានបើក។

ការបែកជាពីរប៉ូល គ្រាន់តែជាពាក្យមួយ ដែលពិពណ៌នាពីស្ថានភាពនោះ។

ដូច្នេះ អ្នកសួរថា តើមានអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់ពីនោះ?

វាគ្រាន់តែថា មនុស្សខ្លះនឹងស្វាគមន៍យុគសម័យថ្មី នៅទីនេះលើផែនដី ហើយអ្នកខ្លះទៀតនឹងផ្លាស់ទៅកាន់ផ្កាយមួយផ្សេងទៀត ដែលនៅតែស្ថិតក្នុងការអភិវឌ្ឍ ហើយបន្តការរៀនសូត្រដែលពួកគេប្រាថ្នានៅទីនោះ។ គ្មានមួយណាខ្ពស់ជាង ឬទាបជាងនោះទេ។ ម្នាក់ៗកំពុងជ្រើសរើសការរៀនសូត្រដែលសាកសមនឹងពួកគេ។

នៅពេលដែលអ្នកមើលចុះមកលើមនុស្សទាំងអស់នេះពីខាងលើ អ្នកឃើញកុមារទាំងអស់កំពុងធំធាត់ប្រកបដោយសុខភាពល្អ ដោយត្រូវបានឱបក្រសោបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យនៃមេដ៏អស្ចារ្យ ដែលបានបង្កើតចក្រវាល។

នៅលើផែនដី មនុស្សត្រូវបានគេគិតថាកាន់តែពេញវ័យ កាលណាពួកគេកាន់តែចាស់ ប៉ុន្តែបើមើលពីជីវិតដ៏អស្ចារ្យនៃចក្រវាល យើងទាំងអស់គ្នា រួមទាំងយើងជាបងប្អូននៃលំហអាកាស គឺជាកុមារដែលកំពុងធំធាត់ ក្រោមភ្នែកតាមមើលការពារនៃមេនៃជីវិត។

ទោះបីជាមានមនុស្សដែល សម្រាប់ពេលនេះ មិនអាចកត់សម្គាល់ឃើញចិត្តនៃមេនៃជីវិត ហើយកំពុងរស់នៅខណៈពេលដែលវង្វេងផ្លូវក៏ដោយ ចក្រវាលដ៏ធំមិនដែលបោះបង់សូម្បីតែម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេទេ ហើយផ្ដល់ឱកាសដល់មនុស្សគ្រប់រូបដើម្បីធំធាត់ មែនទេ?

បើនោះមិនមែនជាសេចក្ដីស្រឡាញ់ទេ តើអ្នកនឹងហៅវាថាអ្វីទៀត?

ដូច្នេះ ទោះបីជាការបែកជាពីរប៉ូលហាក់ដូចជាកំពុងរីកចម្រើនប៉ុណ្ណា នៅពេលដែលអ្នកមើលតែផ្ទៃក៏ដោយ មនុស្សគ្រប់រូបត្រូវបានឱបក្រសោបដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់នៃចក្រវាល ហើយកំពុងដើរលើដំណើរត្រឡប់ទៅកាន់ប្រភពនៃជីវិតវិញ។

មនុស្សដែលរស់នៅលើគ្រប់ផ្កាយ ទោះបីជាពួកគេភ្លេចខ្លឹមសារនៃជីវិតមួយរយៈ នៅក្នុងដំណើរការនៃការអភិវឌ្ឍភពក៏ដោយ ផ្ទុកការចារឹកនៅក្នុង DNA របស់ពួកគេ ដែលរត់កាត់គ្រប់វិមាត្រ នូវមាគ៌ានៃការត្រឡប់ទៅកាន់សេចក្ដីពិតនៃជីវិត ដូច្នេះនៅទីបំផុត ពួកគេមិនអាចជៀសផុតពីការសម្រេចភាពជាតែមួយជាមួយប្រភពនៃជីវិតបានឡើយ។

ហើយឥឡូវនេះ នៅពេលដែលយើងមើលទៅលើពិភពនៃផែនដី យើងឃើញនៅទីនេះទីនោះ នូវចិត្តដែលបែងចែកមនុស្សជាខ្ពស់ និងទាប ដោយគិតថា “គួរឲ្យអាណិតពួកគេ ពួកគេមិនអាចវិវត្តស្មារតីរបស់ពួកគេនៅលើផែនដីបានទេ”។

ប៉ុន្តែដឹងទេ គំនិតដែលអាណិតនរណាម្នាក់ ឬគូសបន្ទាត់ ខ្លួនឯងគឺជាសំណល់នៃស្មារតីដាច់ដោយឡែក។ នៅពេលដែលអ្នកកត់សម្គាល់ឃើញគំនិតបែបនោះ កុំបន្ទោសខ្លួនឯង ចូរលែងវាថ្នមៗ ហើយព្យាយាមមើលឃើញភាពពិសិដ្ឋនៅក្នុងមនុស្សគ្រប់រូប។

ចិត្តដែលអាចទទួលស្គាល់ភាពពិសិដ្ឋនៅក្នុងមនុស្សគ្រប់រូប គឺពិតប្រាកដជាអ្វីដែលក្លាយជាកម្លាំង ដើម្បីស្វាគមន៍យុគសម័យនៃសុខដុមដ៏អស្ចារ្យនៅលើផែនដី។

យើងចង់ឲ្យអ្នកចិញ្ចឹមបីបាច់ចិត្តនោះនៅក្នុងខ្លួនអ្នក។

ការស្ដារឡើងវិញនៃភាពពិសិដ្ឋរបស់អ្នក គឺជាគន្លឹះពិតប្រាកដ ក្នុងការលើកវិមាត្រនៃទាំងរំញ័រខាងវិញ្ញាណ និងរំញ័រខាងរូបធាតុនៃពិភពនៃផែនដី។

តើអ្នកនឹងរស់នៅយ៉ាងដូចម្ដេច នៅក្នុងខណៈពេលនេះ?

អ្វីៗទាំងអស់អាស្រ័យលើរឿងនោះ ដូច្នេះត្រូវប្រាកដថាកុំរស់នៅថ្ងៃនេះដោយធ្វេសប្រហែសណា។