បើការដឹងគុណស្ថិតនៅឫសគល់ សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់អ្នកនឹងឱបក្រសោបផែនដី

តាមពិត គ្មានមនុស្សល្អ ហើយក៏គ្មានមនុស្សអាក្រក់ដែរ។ គ្មានមនុស្សដែលអ្នកចូលចិត្ត ហើយក៏គ្មានមនុស្សដែលអ្នកមិនចូលចិត្តដែរ។ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ នៅតែមានពេលខ្លះដែលអ្នកគិតបែបនោះ មែនទេ?

នោះគ្រាន់តែជាអ្វីមួយដែលអ្នកគិត នៅក្នុងពិភពលោកដែលស្មារតីដែលជឿថា “រាងកាយនេះគឺជាខ្ញុំ” កំពុងឈរប៉ុណ្ណោះ។

ប៉ុន្តែដូចដែលយើងតែងតែប្រាប់អ្នក នោះមិនមែនជាមនុស្សពិតប្រាកដទាល់តែសោះ។ មនុស្សពិតប្រាកដ គឺជាចក្រវាល។

ការយកចក្រវាលខ្លួនឯងជាខ្លួនឯង ការផ្ដល់កំណើតដោយពន្លឺនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដល់ផ្កាយទាំងឡាយ ដល់មនុស្សជាតិដែលរស់នៅលើផ្កាយទាំងនោះ ដល់ធម្មជាតិ និងដល់សត្វមានជីវិតទាំងអស់ ការរក្សាពួកវាឲ្យរស់ និងការជួយពួកវាឲ្យបន្ត និងលូតលាស់៖ នោះគឺជាដំណើរការនៃជីវិតរបស់មនុស្សពិតប្រាកដ។

ដើម្បីខិតជិតខ្លួនឯងពិតប្រាកដនោះ ចូរសាកល្បងសួរខ្លួនឯងថា “តើខ្ញុំគួរធ្វើអ្វីនៅពេលនេះ នៅក្នុងខណៈពេលនេះ?” ចូរធ្វើអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបាននៅពេលនេះ។

វាមិនអីទេ ក្នុងការបោះជំហានទៅមុខដោយមានគោលដៅទៅរកទីដៅ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែដោយសារតែអ្នកចង់ទៅដល់ទីដៅ មិនមែនមានន័យថាអ្នកអាចទៅដល់វាភ្លាមៗនោះទេ មែនទេ?

ឧទាហរណ៍ ទោះបីជាអ្នករត់ ឬដើរចម្ងាយ 100 ម៉ែត្រក៏ដោយ អ្នកបោះជំហានទៅមុខម្ដងមួយជំហានៗ ដោយដាក់ជើងរបស់អ្នកទៅមុខ៖ ជើងស្ដាំ ជើងឆ្វេង ជើងស្ដាំ ជើងឆ្វេង។ វាពិតប្រាកដដោយសារតែជំហាននីមួយៗទាំងនោះ ទើបអ្នកអាចទៅដល់ទីដៅបាន មែនទេ?

ដូច្នេះ ជាជាងសម្លឹងមើលតែទីដៅ វាល្អក្នុងការរស់នៅដោយដាក់កម្លាំងរបស់អ្នក ទៅក្នុងអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបាននៅពេលនេះ នៅក្នុងខណៈពេលនេះ៖ ការដាក់ជើងស្ដាំរបស់អ្នកចេញ ការដាក់ជើងឆ្វេងរបស់អ្នកចេញ ការដាក់ជើងស្ដាំរបស់អ្នកចេញ ការដាក់ជើងឆ្វេងរបស់អ្នកចេញ។

បើអ្នកកំពុងរស់នៅដោយស្មោះស្ម័គ្រនៅក្នុងពេលនេះ អ្នកមិនគួរមានពេលគិតពីការត្អូញត្អែរ និងការមិនពេញចិត្ត អំពីអ្នកដទៃ ឬអំពីសង្គមនោះទេ។ អ្នកយល់ហើយ មែនទេ?

ចូររស់នៅក្នុងពេលនេះ។ ចូររស់នៅខណៈពេលនេះ ដោយធ្វើឲ្យអស់ពីសមត្ថភាព អស់ពីកម្លាំងរបស់អ្នក។ ប៉ុន្តែដឹងទេ នោះមិនមែនមានន័យថាការបង្ខំខ្លួនឯងឲ្យរុញទៅមុខនោះទេ។ អ្នកដឹងថាមានអ្វីកើតឡើង បើអ្នកបង្ខំខ្លួនឯងខ្លាំងពេក សូម្បីតែមិនចាំបាច់ប្រាប់ មែនទេ?

មានមនុស្សដែលកំពុងគិតថា “ចុះតើខ្ញុំគួរធ្វើអ្វី?” អ្នកគ្រាន់តែត្រូវក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ ដែលអាចរីករាយនឹងការបោះជំហានទៅមុខ នឹងការអាចបោះជំហានមួយបន្ទាប់ពីមួយ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងតែងតែ តែងតែប្រាប់អ្នកថា ការដឹងគុណគឺសំខាន់។

បើការដឹងគុណមិនស្ថិតនៅឫសគល់ទេ ទាំងការគិតពីអ្នកដទៃ ទាំងចិត្តសប្បុរស ទាំងមេត្តាករុណា នឹងមិនចេញមកទាល់តែសោះ។ ទោះបីជាមាននរណាម្នាក់និយាយថា “ខ្ញុំរស់នៅដោយគិតពីអ្នកដទៃ” ក៏ដោយ ការគិតពីអ្នកដទៃនោះ គ្រាន់តែជាការបង្ហាញការគិតពីអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។

ការគិតពីអ្នកដទៃ របស់មនុស្សម្នាក់ដែលគ្មានការដឹងគុណនៅឫសគល់ គឺដូចជាការគណនាដែលអង្គុយនៅទីនោះ ដោយមានស្រទាប់ស្រោបដែលហៅថាការគិតពីអ្នកដទៃ។

យើងចង់ឲ្យអ្នករស់នៅ ដោយភ្នែកដែលមើលធ្លុះទៅដល់សេចក្ដីពិតនៃចិត្តនោះ។ រឿងនោះនឹង នៅទីបំផុត នាំទៅរកការលើកកម្ពស់ការវិវត្តនៃស្មារតីរបស់ប្រជាជនទាំងអស់នៃផែនដី។

នៅពេលដែលអ្នកមិនអាចសូម្បីតែមើលការខុសត្រូវលើកិច្ចការផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ការចង់ធ្វើឲ្យអ្នកដទៃប្រសើរឡើង គ្រាន់តែជាការជ្រៀតជ្រែកប៉ុណ្ណោះ។ ចូរក្រឡេកមើលថយក្រោយលើខ្លួនឯងឲ្យបានល្អិតល្អន់ ហើយខណៈពេលដែលខាត់ និងលើកតម្កើងខ្លួនឯង ចូរសប្បុរសចំពោះអ្នកដទៃផងដែរ។

ការសប្បុរសចំពោះអ្នកដទៃ ការផ្ដល់សេចក្ដីស្រឡាញ់ដល់អ្នកដទៃ និងការខាត់ និងលើកតម្កើងខ្លួនឯង គឺដូចជាកង់ទាំងពីររបស់រថយន្ត កង់ស្ដាំ និងកង់ឆ្វេង។ បើខ្វះមួយណាក៏ដោយ រឿងរ៉ាវក្លាយជាគ្មានស្ថិរភាព។

មុនពេលនិយាយអំពីសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងសន្តិភាព សូមចិញ្ចឹមបីបាច់ចិត្តនៃការដឹងគុណ។ ដរាបណារឿងនោះស្ថិតនៅឫសគល់ សេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលអ្នកបញ្ចេញ នឹងឱបក្រសោបផែនដី។ ពាក្យ “សន្តិភាព” ដែលអ្នកបញ្ចេញ នឹងក្លាយជាកម្លាំងដ៏អស្ចារ្យ ដែលនាំសន្តិភាពមកកាន់ផែនដី។