របៀបលែងការចងចាំ ហើយបើកអនាគត – 2

(តពីលើកមុន)

ការចងចាំមិនមែនជាអ្នកខុសទេ

មុននេះបន្តិច យើងបាននិយាយថា “បើកអនាគត ដោយមិនត្រូវបានរារាំងដោយការចងចាំ” ប៉ុន្តែដើម្បីកិត្តិយសរបស់ការចងចាំ សូមឲ្យយើងនិយាយថា អ្វីដែលជាប់ស្អិតនឹងការចងចាំ ហើយមិនព្រមលែង គឺ “ខ្លួនឯងដែលអ្នកគិតថាជាខ្លួនអ្នក” ហើយនិយាយការពិតទៅ ការចងចាំខ្លួនឯងមិនមែនជាអ្នកខុសទាល់តែសោះ។

អ្នកប្រហែលជាគិតថា “តើអ្នកកំពុងនិយាយរឿងចម្លែកអ្វី?” ប៉ុន្តែ ការចងចាំគឺជាផ្នែកមួយនៃមុខងារដែលរាងកាយមាន ហើយវាគួរតែត្រូវបានមើលឲ្យដាច់ដោយឡែកយ៉ាងច្បាស់ពី ស្មារតីនៃជីវិត ដែលជារូបកាយពិតរបស់មនុស្ស។

ដើម្បីទទួលស្គាល់រឿងនោះឲ្យបានច្បាស់ វាល្អក្នុងការស្រាយទំនាក់ទំនងរវាងការចងចាំ និងខួរក្បាល។

ដើម្បីធ្វើដូច្នោះ ជាដំបូង សូមអានអត្ថបទខាងក្រោម ហើយយល់ពីគំនិតទូទៅ។

ស៊ីណាប់ គឺជារចនាសម្ព័ន្ធទំនាក់ទំនងសម្រាប់បញ្ជូនព័ត៌មាន ដែលអភិវឌ្ឍរវាងផ្នែកដែលបញ្ចេញព័ត៌មានប្រសាទ និងផ្នែកដែលទទួលវា។ រចនាសម្ព័ន្ធមូលដ្ឋានបំផុត គឺរចនាសម្ព័ន្ធមួយដែលចុងអ័ក្សូននៃកោសិកាមុនស៊ីណាប់ ប៉ះនឹងដង់ឌ្រីតនៃកោសិកាក្រោយស៊ីណាប់។ ស៊ីណាប់ត្រូវបានបែងចែកជាទូទៅជាស៊ីណាប់គីមី និងស៊ីណាប់អគ្គិសនី។ កោសិកានៅផ្នែកបញ្ចេញ ត្រូវបានហៅថាកោសិកាមុនស៊ីណាប់ ហើយកោសិកានៅផ្នែកទទួល ត្រូវបានហៅថាកោសិកាក្រោយស៊ីណាប់។ នៅស៊ីណាប់គីមី ដែលបង្កើតបានជាស៊ីណាប់ជាច្រើននៅក្នុងប្រព័ន្ធប្រសាទកណ្ដាល ការមកដល់នៃប៉ូតង់ស្យែលសកម្ម បើកឆានែលកាល់ស្យូមដែលអាស្រ័យលើវ៉ុលតេនៃចុងមុនស៊ីណាប់។ ជាលទ្ធផល កាល់ស្យូមហូរចូល ហើយបង្កឲ្យមានអ៊ិចស្សូស៊ីតូសនៃថង់ស៊ីណាប់។ ជាលទ្ធផល សារធាតុបញ្ជូនប្រសាទដែលមាននៅក្នុងថង់ស៊ីណាប់ ត្រូវបានបញ្ចេញទៅក្នុងចន្លោះស៊ីណាប់។ សារធាតុបញ្ជូនប្រសាទភ្ជាប់ទៅនឹងអ្នកទទួលសារធាតុបញ្ជូនប្រសាទនៅក្នុងចុងក្រោយស៊ីណាប់ ហើយអនុវត្តការបញ្ជូន ដោយការផ្លាស់ប្ដូរដោយផ្ទាល់នូវប៉ូតង់ស្យែលភ្នាស ឬដោយការធ្វើឲ្យសកម្មនូវអ្នកនាំសារទីពីរក្នុងកោសិកា។ ស៊ីណាប់គីមីត្រូវបានបែងចែកបន្ថែមទៀតជាស៊ីណាប់រំភើប និងស៊ីណាប់ទប់ស្កាត់។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ស៊ីណាប់អគ្គិសនី គឺជារចនាសម្ព័ន្ធមួយដែលបញ្ជូនដោយផ្ទាល់នូវការផ្លាស់ប្ដូរនៃប៉ូតង់ស្យែលភ្នាស ទៅកាន់កោសិកាប្រសាទបន្ទាប់ តាមរយៈចំណងចន្លោះនៅលើភ្នាសទំនាក់ទំនង។ ប៉ូតង់ស្យែលស៊ីណាប់ដែលទទួលបានតាមរបៀបនេះ ធ្វើដំណើរទៅកាន់តួកោសិកា ត្រូវបានរួមបញ្ចូលគ្នានៅទួលអ័ក្សូន ហើយនៅទីបំផុតកំណត់ថាតើកោសិកាក្រោយស៊ីណាប់បាញ់សញ្ញាឬអត់។ អន្តរកម្មនៃឥទ្ធិពលនេះ ត្រូវបានហៅថាការរួមបញ្ចូលប្រសាទ។ ប្រសិទ្ធភាពនៃការបញ្ជូនស៊ីណាប់ក៏មិនតែងតែថេរដែរ ប៉ុន្តែផ្លាស់ប្ដូរអាស្រ័យលើកម្លាំងនៃការបញ្ចូល។ រឿងនេះត្រូវបានហៅថាភាពបត់បែននៃស៊ីណាប់ ហើយត្រូវបានគេគិតថាជាយន្តការកោសិកានៃការរៀនសូត្រ និងការចងចាំ។

វិទ្យាស្ថានវិទ្យាសាស្ត្រខួរក្បាល RIKEN

ការចងចាំ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីទិន្នន័យដែលផ្អែកលើបទពិសោធន៍នោះទេ

អាស្រ័យលើរបៀបដែលស៊ីណាប់តភ្ជាប់គ្នាទៅវិញទៅមកនៅក្នុងខួរក្បាល តាមរយៈយន្តការដូចដែលបានពិពណ៌នានៅទីនេះ មនុស្សមកមានធម្មជាតិមើលទៅមុខ ឬបុគ្គលិកលក្ខណៈមើលថយក្រោយ។

វាមិនមែនជាចេតនារបស់យើងក្នុងការបង្រៀនអំពីចំណេះដឹងវេជ្ជសាស្ត្រឯកទេសនោះទេ ដូច្នេះតោះនាំការនិយាយត្រឡប់មកខ្សែសំខាន់វិញ គឺ “ការលែងការចងចាំ ហើយបើកអនាគត”។ អ្វីដែលសំខាន់ណាស់សម្រាប់ការយល់រឿងនេះ គឺថា “ការចងចាំតាំងពីដើមមក គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីទិន្នន័យដែលផ្អែកលើបទពិសោធន៍នោះទេ”។

វាគឺចាប់តាំងពីពេលដែលពួកគេចាប់ផ្ដើមច្រឡំ “ទិន្នន័យសុទ្ធសាធ” នោះជាមួយ “ស្មារតីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ” ទើបមនុស្សបានភ្លេចភាពទិព្វ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាមានតាំងពីដើមមក។

ហើយដូច្នេះ ជំនាន់ហើយជំនាន់ទៀត មនុស្សនៃផែនដីរហូតមកដល់ពេលនេះ បានចាក់សោខ្លួនឯងនៅក្នុងគុកនៃការចងចាំខាងរាងកាយ ដែលមិនអាចគេចចេញបាន។

(នៅមានត)