ដើម្បីតម្រូវខ្លួនឲ្យត្រូវនឹងរំញ័រនៃភាពទិព្វ

★ដើម្បីរស់នៅដោយតម្រូវខ្លួនឲ្យត្រូវនឹងរំញ័រនៃភាពទិព្វ

វាជាបញ្ហា ប្រសិនបើអ្នករស់នៅដោយមើលទៅក្រោយជានិច្ច ប៉ុន្តែម្ដងម្កាល វាល្អក្នុងការក្រឡេកមើលដំណើររហូតមកដល់ពេលនេះ ហើយពិចារណាថា “តើខ្ញុំកំពុងរស់នៅស្របតាមច្បាប់នៃចក្រវាលឬទេ? តើខ្ញុំកំពុងរស់នៅដោយបង្ហាញភាពទិព្វឬទេ?”

ដោយធ្វើបែបនោះ អ្នកអាចតម្រូវខ្លួនឯងឲ្យត្រូវនឹងរំញ័រនៃភាពទិព្វ។

ហើយនៅពេលអ្នកមើលជីវិតពីខាងលើតាមរបៀបនេះ ទោះជាជីវិតរបស់អ្នកផ្ទាល់ ឬជីវិតរបស់អ្នកដទៃក្ដី វាល្អក្នុងការមើលវាតាមរង្វាស់ថា តើពន្លឺនៃជីវិតកំពុងត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងរស់រវើក និងពេញលេញឬទេ ក្រោមច្បាប់នៃសុខដុមដ៏អស្ចារ្យនៃចក្រវាល។

ព្រោះចំណុចសំខាន់នៃជីវិត ស្ថិតនៅក្នុងការរស់នៅដោយបង្ហាញឲ្យបានពេញលេញ នៅក្នុងចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នកផ្ទាល់ នូវភាពល្អឥតខ្ចោះនៃជីវិតដែលអ្នកមានតាំងពីដំបូង។

យើងធ្លាប់បាននិយាយពីមុនមកហើយមែនទេ ថាដួងចិត្ត និងរាងកាយ គឺជាជក់ដែលបង្ហាញសេរីភាពនៃជីវិត ហើយលោកនេះ គឺជាផ្ទាំងក្រណាត់ដែលភាពច្នៃប្រឌិតនៃជីវិតត្រូវបានគូរលើវា។

មុនពេលអ្នកកត់សម្គាល់ឃើញអត្ថន័យនៃវត្តមាននៃជីវិតមនុស្សនោះ អ្នកប្រហែលជាមិនដឹងពីរបៀបប្រើប្រាស់ថាមពលជីវិត ហើយអាចមានបញ្ហាដោយសារទំនាក់ទំនង ឬពិបាកក្នុងការដឹកនាំជីវិតរបស់អ្នកដោយសេរី។

ទោះបីជាវាមិនដល់កម្រិតនោះក៏ដោយ មនុស្សជាច្រើនដើរកាត់ថ្ងៃដែលមិនដំណើរការដូចដែលពួកគេចង់បាន ដោយមិនបានបង្ហាញធម្មជាតិដើមនៃថាមពលជីវិត។

នៅពេលបែបនោះ ដួងចិត្តរបស់អ្នកងាយក្លាយជាមុតស្រួច អ្នកមានអារម្មណ៍ខកចិត្តចំពោះការពិតដែលមិនព្រមសហការ ហើយអ្នកអាចបញ្ចប់ដោយវិលជុំនៅកន្លែងដដែល។

អ្វីដែលអ្នកត្រូវគិតឲ្យបានល្អិតល្អន់នៅទីនេះ គឺថាជោគវាសនាមិនមែនត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយជាតិនេះតែមួយទេ។

ដូចដែលយើងតែងតែនិយាយ ជោគវាសនាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយគំនិត និងទង្វើនៅក្នុងជាតិមុនៗផ្សេងៗ បូកនឹងជាតិបច្ចុប្បន្ននេះ។

ដូច្នេះ មនុស្សដែលសន្មតថា “ជីវិតកើតឡើងតែម្ដងគត់” មានអារម្មណ៍ថាមានភាពមិនសមហេតុផល និងអយុត្តិធម៌ចំពោះជោគវាសនារបស់ខ្លួន និងរបស់អ្នកដទៃ ហើយនៅទីបំផុត ព្យាយាមគេចចេញពីការឈឺចាប់នៃការកកិតជាមួយអ្នកដទៃ ដោយរត់ចូលទៅក្នុងរូងភ្នំនៃស្មារតីបែបនិហិលនិយម។ ប៉ុន្តែការធ្វើបែបនោះតែមួយមុខ មិនជម្រះការឈឺចាប់នៅក្នុងដួងចិត្តរបស់ពួកគេទេ ដូច្នេះនៅពេលបែបនោះ ពួកគេច្រើនតែបញ្ចប់នៅក្នុងស្ថានភាពមួយ ដូចជាការលេងចាប់ពួនជាមួយទុក្ខវេទនានៅក្នុងរូងភ្នំ។ ប៉ុន្តែមានច្រកចេញ ពិតជាមានមែន។

អ្នកមិនចាំបាច់ដឹងអំពីជាតិមុនៗរបស់អ្នកទេ អ្វីដែលសំខាន់ គឺការស្គាល់ខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នក។

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកមិនចាំបាច់ដឹងអំពីជាតិមុនៗរបស់អ្នក? ព្រោះនៅពេលដែលខ្លួនអ្នកបច្ចុប្បន្នត្រូវបានតម្រូវឲ្យត្រូវនឹងខ្លឹមសារនៃជីវិត ជាតិមុនៗទាំងអស់របស់អ្នកភ្លឺចែងចាំង។

ប្រសិនបើអ្នកត្រូវតែដឹងពីជាតិមុនៗរបស់អ្នក វានឹងត្រូវបានរៀបចំឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងវាតាំងពីដំបូង ប៉ុន្តែវាមិនមែនដូច្នោះទេ មែនទេ?

សូមឲ្យយើងនិយាយម្ដងទៀត៖ ចូរស្គាល់ខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នក។

ហើយសម្រាប់ការនោះ គ្មានវិធីណាផ្សេងក្រៅពីការបន្តធ្វើឲ្យដង្ហើមរបស់អ្នកកាន់តែជ្រៅនោះទេ។

នៅពេលអ្នករស់នៅដោយប្រគល់ខ្លួនទៅឲ្យសំណៀងនៃការដកដង្ហើមវែងៗ មុនពេលអ្នកដឹងខ្លួន ស្មារតីរបស់អ្នកកាន់តែជ្រៅចូលទៅក្នុងកម្រិតខាងក្នុងបំផុតនៃដែនទិព្វ ហើយខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នកលេចចេញមកលើផ្ទៃ។

ហើយអាថ៌កំបាំងដើម្បីឲ្យការពិចារណា ក្លាយជាការតម្រូវខ្លួនឲ្យត្រូវនឹងភាពទិព្វដោយខ្លួនវាផ្ទាល់ គឺការកាន់នូវការទទួលស្គាល់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះនៃភាពទិព្វ។

យើងធ្លាប់បាននិយាយពីមុនមកហើយ អំពីការសរសេរជាន់ពីលើ ហើយរក្សាទុកស្មារតីរបស់អ្នក មែនទេ?

ដោយបន្តស្រមៃមើលការទទួលស្គាល់ដ៏ល្អឥតខ្ចោះនៃភាពទិព្វ ការចងចាំរបស់អ្នកត្រូវបានសរសេរជាន់ពីលើ ហើយគំនិតអវិជ្ជមានដែលជាទម្លាប់ ដែលខ្លួនអ្នកពីមុនធ្លាប់កាន់ ក៏រសាត់បាត់ទៅ។

អ្នកនឹងយល់រឿងនេះ ប្រសិនបើអ្នកធ្វើវា ហើយអ្នកនឹងមិនយល់ទេ ប្រសិនបើអ្នកមិនធ្វើ។

នៅក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន ដែលការក្លាយជាវិញ្ញាណនៃផែនដីបានរីកចម្រើន នរណាក៏ដោយដែលបន្តធ្វើវា អាចដឹងខ្លួនពីភាពទិព្វរបស់ខ្លួន ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបំផុត។

យើងបានចូលដល់ដំណាក់កាលមួយ ដែលនរណាក៏អាចដឹងខ្លួនពីភាពទិព្វរបស់ខ្លួន រយៈពេលមួយនាទី ឬដប់នាទីបាន។

ឥឡូវនេះ យើងបានចូលដល់ដំណាក់កាល ថាតើអ្នកអាចរក្សាភាពទិព្វបានយូរប៉ុណ្ណា។

ចូរបន្តធ្វើជាធ្លុងមួយជាមួយខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នក។

ចូររស់នៅតាមពន្លឺនៃជីវិត។

អ្នកអាចធ្វើបាន។

ពិតជាធ្វើបានមិនខាន។