អាថ៌កំបាំងនៃការមិនបោះបង់ការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ភាគទី 1)

★របៀបផ្សេងៗគ្នានៃការចូលទៅជិតការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ការវិវត្តនៃស្មារតី)

ក្រឡេកមើលអ្វីដែលយើងបាននិយាយរហូតមកដល់ពេលនេះ អ្នកអាចឃើញថា សម្រាប់មនុស្សជាតិ “ការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ” (ការឡើងកម្រិតវិមាត្រ) គឺជាពាក្យមានន័យដូចគ្នានឹង “ការវិវត្តនៃស្មារតី” មែនទេ?

ដោយចងចាំរឿងនោះ សូមក្រឡេកមើលពិភពនៃដួងចិត្តរបស់មនុស្សជាតិលើផែនដី។

និយាយជាទូទៅ អ្នកអាចឃើញថា វាត្រូវបានបែងចែកជាមនុស្សដែលបន្តការខិតខំប្រចាំថ្ងៃ ដោយមិនបោះបង់ស្មារតីវិជ្ជមាន និងមនុស្សដែលព្យាយាមបន្តិច ហើយបោះបង់យ៉ាងងាយ ឬមិនព្យាយាមសោះតាំងពីដំបូង។

មានពីរប្រភេទ៖ អ្នកដែលបន្តបែរមុខត្រង់ទៅរកស្មារតីទិព្វ និងអ្នកដែលបានព្យាយាម ប៉ុន្តែត្រឡប់ក្រោយយ៉ាងឆាប់ ឬមិនដែលចេញដំណើរតាំងពីដំបូង។

“មើលទៅពិបាកណាស់។” “ពិបាកមែនទែន។” “មិនអាចទៅរួចទេ។” “មិនមែនទេ។” “ខ្ញុំមិនដែលធ្វើអ្វីបានយូរទេ។” “វាពិបាកពេកសម្រាប់ខ្ញុំ។” “គ្មានផ្លូវដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានទេ”…

មនុស្សដែលបញ្ចេញគំនិតបែបនេះដោយប្រតិកម្មភ្លាមៗ នៅពេលនិយាយដល់ការវិវត្តនៃស្មារតី ប្រហែលជាមានទំនោរ ក្នុងគ្រប់រឿង ក្នុងការសាកល្បងបន្តិចបន្តួច ហើយបោះបង់យ៉ាងងាយ ព្រោះលទ្ធផលមិនមកដល់ភ្លាមៗ មែនទេ?

នោះគឺដោយសារដួងចិត្តរបស់ពួកគេបានស៊ាំនឹងស្ថានភាព “មនុស្សដូចខ្ញុំ ម៉េចក៏ដោយ”។

សម្រាប់មនុស្សដែលបោះបង់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងភ្លាមៗ ការទទួលស្គាល់បែប “មិនអាចទៅរួច មិនល្អ ធ្វើមិនបាន” បានក្លាយជាទម្លាប់តាំងពីដំបូង វាបានក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់ពួកគេ។

នោះហើយគឺពិតជា “ទម្លាប់នៃគំនិតដែលកំណត់ព្រំដែនខ្លួនឯង ដែលបានជាប់នឹងរាងកាយ បន្ទាប់ពីភ្លេចរាងកាយពិតនៃជីវិតទាំងស្រុង”។

សូមគិតមើល។

អ្នកកំពុងរស់នៅក្នុងជាតិបច្ចុប្បន្ននេះ ជាការទូទាត់ចុងក្រោយ ជាកំពូល នៃជាតិមុនៗរាប់រយ រាប់ពាន់។

ហើយទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាអ្នកស្វែងរកគ្រប់ជ្រុងនៃផែនដីក៏ដោយ អ្នកក៏នឹងរកមិនឃើញមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់ ដែលអាចវិវត្តស្មារតីរបស់ខ្លួនបានយ៉ាងងាយ ដោយគ្រាន់តែប្រាថ្នាបន្តិច ដោយគ្មានការខិតខំអ្វីសោះ។

★ជំហានដំបូងឆ្ពោះទៅរកការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ

សម្រាប់មិត្តរួមដំណើរជាច្រើនភាគច្រើន ដែលរាយប៉ាយនៅទូទាំងផែនដី ការពិតគឺថា បន្ទាប់ពីការខិតខំនៅក្នុងជាតិមុនៗ បូកនឹងការខិតខំ និងការលះបង់អស់ជាច្រើនឆ្នាំ ឬសូម្បីតែរាប់ទសវត្សរ៍ ការខិតខំទាំងនោះទីបំផុតបានបង្កើតផលនៅក្នុងពេលថ្មីៗនេះ នៅពេលដែលការក្លាយជាវិញ្ញាណនៃផែនដីបានលេចធ្លោ ហើយពន្លកនៃស្មារតីទិព្វបានដុះចេញ ហើយកំពុងរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

ដូច្នេះ វាល្អក្នុងការទទួលយកអ្វីដែលអ្នកគួរធ្វើនៅគ្រប់ពេលដោយយកចិត្តទុកដាក់ ជាប់លាប់ មួយជំហានម្ដងៗ ដោយការតាំងចិត្តដ៏រឹងមាំ និងមិនរង្គោះរង្គើ បែប “ខ្ញុំនឹងធ្វើរឿងនេះឲ្យដល់ទីបញ្ចប់ ទោះបីវាត្រូវចំណាយពេលពេញមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ”។

ដរាបណាអ្នកបន្តធ្វើបែបនោះ ថ្ងៃមួយ អ្នកនឹងស្រាប់តែក្រឡេកមើលក្រោយ ហើយឃើញថាស្មារតីរបស់អ្នកបានវិវត្តយ៉ាងខ្លាំង ហើយហាក់ដូចជាថ្ងៃនៃការបារម្ភ និងទុក្ខវេទនាមិនដែលមាន អ្នកនឹងឃើញទេសភាពនៃដែនទិព្វ ដែលដួងចិត្តរបស់អ្នកថ្លា និងភ្លឺស្វាង។

ហើយប្រសិនបើអ្នកបានបង្កើតទម្លាប់ ដែលដួងចិត្តរបស់អ្នកចុះចាញ់យ៉ាងឆាប់ចំពោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង វាល្អក្នុងការប្រមូលបទពិសោធន៍នៃជោគជ័យតូចៗ ជាប់លាប់ បន្តិចម្ដងៗ។

ព្រោះនោះហើយគឺពិតជាជំហានដំបូងឆ្ពោះទៅរកការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ។

ហើយដោយសាររឿងនេះមិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវអួតដល់អ្នកដទៃ ឬអួតអាងនោះទេ ចូរទទួលយកដោយស្មោះ សូម្បីតែរឿងដែលអ្នកធ្លាប់គិតថា “នោះ?” (តូចតាច) រហូតមកដល់ពេលនេះ។

ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើរហូតមកដល់ពេលនេះ អ្នកមិនដែលដើរសូម្បីតែទៅជាន់ទីពីរ នៅពេលមានជណ្ដើរយន្ត ឬជណ្ដើរអគ្គិសនីនៅក្នុងអគារ ចូរឡើងជណ្ដើរដោយថ្មើរជើង ឬប្រសិនបើអ្នកមិនដែលដើរសូម្បីតែចម្ងាយមួយចំណតឡានក្រុង សាកល្បងដើរវាមើល។

នៅពេលអ្នកអាចធ្វើរឿងនោះបាន ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើដង្ហើមមួយ (ស្រូប ទប់ ដកចេញ) ចំណាយពេលតិចជាងដប់វិនាទីរហូតមកដល់ពេលនេះ ចូរមានគោលដៅដប់វិនាទី ឬម្ភៃវិនាទី ឬប្រសិនបើរហូតមកដល់ពេលនេះ អ្នកមិនអាចនិយាយ “អរគុណ” ជាពាក្យសម្ដីឲ្យបានច្បាស់ នៅពេលនរណាម្នាក់ធ្វើអ្វីមួយឲ្យអ្នក សាកល្បងនិយាយវាមើល។ (ជាពិសេសជាមួយក្រុមគ្រួសារ មនុស្សជាច្រើនប្រហែលជាមិនធ្វើរឿងនេះទេ។)

អ្វីដែលសំខាន់នៅទីនេះ គឺការភ្លក់ដោយផ្ទាល់នូវអារម្មណ៍នៃការសម្រេចបាន និងការពេញចិត្ត៖ “ខ្ញុំធ្វើបានហើយ!” “ខ្ញុំអាចធ្វើបាន ប្រសិនបើខ្ញុំព្យាយាម!”

នោះហើយជារបៀបដែលអ្នកទម្លុះសំបកនៃការកំណត់ព្រំដែនខ្លួនឯង បន្តិចម្ដងៗ។

ដោយប្រមូលរឿងនេះជាប់លាប់ ស្មារតីរបស់អ្នកវិវត្តទៅជាខ្លួនឯងមួយ ដែលនៅកណ្ដាលជីវិតប្រចាំថ្ងៃ អាចទទួលស្គាល់អ្វីៗដោយវិជ្ជមានភ្លាមៗ ជាប្រតិកម្ម។ (នៅមានត លើកក្រោយ)