អំពីសេចក្ដីពិតដែលអនុញ្ញាតឲ្យអ្នករក្សាអំណាចលើជីវិតរបស់អ្នក (ភាគទី 2)

(តពីលើកមុន)

★ដើម្បីធ្វើឲ្យព្រលឹងឯករាជ្យ

សម្រាប់របួសខាងក្រៅនៃរាងកាយ ដូចជាឆ្អឹងបាក់ ឬការហូរឈាមដែលមិនឈប់ គ្មានបញ្ហាអ្វីទាល់តែសោះ ក្នុងការឲ្យវេជ្ជបណ្ឌិតព្យាបាលវា។

បន្ទាប់មក សម្រាប់ភាពមិនប្រក្រតី និងជំងឺនៅខាងក្នុងរាងកាយផងដែរ វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការឲ្យវេជ្ជបណ្ឌិតពិនិត្យអ្នក បន្ធូរការឈឺចាប់ ហើយព្យាបាលវា។

ចុងក្រោយ ការរងទុក្ខនៃចិត្ត ការព្រួយបារម្ភ និងការភ័យខ្លាច កំហឹង និងការស្អប់ ភាពសោកសៅ និងភាពឯកោ៖ សម្រាប់រឿងទាំងនេះផងដែរ វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការទទួលបានជំនួយពីមនុស្សដែលអ្នកទុកចិត្ត និងពីអ្នកជំនាញ។ ហើយបន្ថែមលើនោះ ការព្យាបាលជាមូលដ្ឋាន នៅទីបំផុតកើតចេញពីខាងក្នុងខ្លួនអ្នក។

“ប៉ុន្តែ” អ្នកនិយាយថា “មនុស្សខ្លះមានអារម្មណ៍ធូរចិត្តខ្លាំងណាស់ បន្ទាប់ពីបានជួបគ្រូទាយ ឬមានអារម្មណ៍ថាចិត្តរបស់ពួកគេស្រាលជាងមុន បន្ទាប់ពីបានទទួលការព្យាបាល” មែនទេ?

ត្រូវហើយ រឿងទាំងនោះក៏ពិតជាបទពិសោធន៍ពិតដែរ។ ប៉ុន្តែជាញឹកញាប់ មូលហេតុដែលចិត្តរបស់ពួកគេមានអារម្មណ៍ស្រាលជាងមុន គឺដោយសារតែពួកគេអាចបញ្ចេញអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ ក្នុងការសន្ទនាជាមួយគ្រូទាយ ឬដោយសារតែការទទួលការព្យាបាល បានធ្វើឲ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ស្ងប់ចិត្ត។

មនុស្សជាច្រើនណាស់ធ្លាប់មានបទពិសោធន៍មានអារម្មណ៍ស្រាលជាងមុន បន្ទាប់ពីបានរៀបរាប់ពីការព្រួយបារម្ភរបស់ខ្លួនទៅកាន់នរណាម្នាក់ មែនទេ?

ហើយនៅពេលដែលអ្នកនៅតូច តើមិនមានមនុស្សជាច្រើនទេឬ ដែលត្រូវបានម្ដាយបញ្ឆោតដោយនិយាយថា “កូននឹងមិនធំទេ លុះត្រាតែកូនញ៉ាំរបស់នេះ” ហើយបានជឿថាវាជាថ្នាំសម្រាប់ធំឡើង ហើយបានយកឈ្នះលើអាហារដែលខ្លួនមិនចូលចិត្ត?

មនុស្សមានអារម្មណ៍ប្រសើរឡើងមួយរយៈ នៅពេលដែលពួកគេបញ្ចេញអ័ព្ទនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេទៅកាន់នរណាម្នាក់ ហើយនៅពេលដែលឥទ្ធិពលថ្នាំក្លែងក្លាយកើតឡើង ថែមទាំងមានការបំភាន់បណ្ដោះអាសន្នថាបានធូរស្បើយទៀតផង។

ប៉ុន្តែដោយសារមូលហេតុមិនទាន់បាត់ទាំងស្រុង ការឈឺចាប់ដដែលនោះត្រឡប់មកវិញម្ដងទៀត គ្រាន់តែក្នុងទម្រង់ខុសគ្នា។

ដូច្នេះ ដោយមានតែប៉ុណ្ណឹង អ្នកប្រហែលជានឹងបញ្ចប់ដោយការវិលជុំវិញនៅកន្លែងដដែលនៃការរងទុក្ខ ហើយសម្រាប់ដំណោះស្រាយជាមូលដ្ឋាន មានជំហានមួយទៀតដែលសំខាន់៖ ការដឹងច្បាស់ពីខាងក្នុងខ្លួនអ្នក។

មនុស្សត្រូវបានរចនាឡើងតាមរបៀបមួយ ដែលប្រសិនបើពួកគេមិនផ្លាស់ប្ដូរ ពិភពលោកក៏មិនផ្លាស់ប្ដូរ ហើយប្រសិនបើពួកគេផ្លាស់ប្ដូរ ពិភពលោកក៏ផ្លាស់ប្ដូរ។ ដោយគ្មានករណីលើកលែងសូម្បីតែមួយ។

ដូច្នេះ ខណៈពេលដែលអ្នករស់នៅក្នុងស្ថានភាពនៃការពឹងផ្អែក ឯករាជ្យភាពនៃព្រលឹងពិបាកនឹងសម្រេចបាន ហើយខណៈពេលដែលអ្នកបានប្រគល់អំណាចលើជីវិតរបស់អ្នកទៅឲ្យអ្នកដទៃ រាល់ពេលដែលមានអ្វីកើតឡើង អ្នកមានទំនោរធ្វើម្ដងហើយម្ដងទៀត នូវការស្វែងរកមូលហេតុនៅខាងក្រៅ ឬផ្ទុយទៅវិញ ការតោងជាប់នឹងអ្នកដទៃ។

ដូចដែលយើងមើលឃើញអ្នក ស្មារតីរបស់អ្នកត្រូវតែវិវត្តស្របគ្នាជាមួយនឹងការវិវត្តនៃរំញ័ររបស់ផែនដី ប៉ុន្តែយើងនៅតែឃើញផ្នែកខ្លះរបស់អ្នក ត្រូវបានគំនិតដែលជាទម្លាប់បោកបក់ទៅ ដូចកាលពីមុនដដែល។

នោះជាការខ្ជះខ្ជាយដ៏ធំ។

ទិសដៅនៃប្រភេទជីវិតដែលអ្នកបង្កើត ត្រូវបានកំណត់ដោយធម្មជាតិ ដោយរបៀបដែលអ្នកយល់ឃើញអ្វីៗ និងអ្វីដែលអ្នកជ្រើសរើសនៅពេលអ្នករស់នៅ។

ហើយវាសនាបច្ចុប្បន្ន និងពិភពលោកដែលអ្នកឃើញ និងគិតថាមាន គឺជាពិភពលោកមួយ ដែលគំនិតកាលពីអតីតកាលកំពុងលេចឡើង ហើយព្យាយាមរលាយបាត់ទៅ។

ទោះបីយើងនិយាយដូច្នេះក៏ដោយ មានតែអ្នកតែម្នាក់គត់ ដែលកាន់សិទ្ធិក្នុងការដឹកនាំរបៀបដែលអ្នកប្រើការយល់ឃើញប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក ដូចជាអ្វីដែលអ្នកមើលឃើញថាពិត និងអ្វីដែលអ្នកមើលឃើញថាជាការបំភាន់។

នោះគឺជាអ្វីមួយ ដែលតាមពិតទៅ គ្មានអ្វីផ្សេងអាចបង្ខំលើអ្នកបានទេ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ផ្សេងអាចធ្វើឲ្យអ្នករង្គោះរង្គើបានឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី តោះកាត់ផ្ដាច់ចាប់ពីខណៈនេះ នូវការបំភាន់ដែលអ្នកបានកាន់ថា “ខ្ញុំត្រូវបានអ្នកដទៃធ្វើឲ្យរង្គោះរង្គើ” ឬ “ខ្ញុំចង់ត្រូវបានគេធ្វើឲ្យរង្គោះរង្គើ”។

★ដើម្បីត្រឡប់ទៅរកភាពទិព្វវិញ

ភាពទិព្វ ដែលជាខ្លឹមសាររបស់មនុស្សជាតិ មិនមែនខ្សោយបែបនោះទេ។

តាមន័យនៃសេចក្ដីពិត មនុស្សពិតប្រាកដគ្មានការរងទុក្ខទេ។

ពីព្រោះដរាបណាអ្នករស់នៅតាមសេចក្ដីពិត គ្មានការឈឺចាប់ទេ។

ដូច្នេះ នៅពេលដែលអ្នកមានអារម្មណ៍រងទុក្ខ វាក៏ដូចជាសំឡេងរោទ៍ជូនដំណឹងដ៏ទន់ភ្លន់ពីជីវិត ដែលនិយាយថា “សាកល្បងពិនិត្យមើលឡើងវិញនូវរបៀបដែលអ្នកប្រើគំនិតរបស់អ្នក”។

វិធីដើម្បីបិទសំឡេងរោទ៍នោះ គឺការកាន់មូលហេតុនៃការឈឺចាប់នៅក្នុងបាតដៃរបស់អ្នក ដោយគិតថា “អូ៎ ដូច្នេះនេះជារបៀបប្រើគំនិតដែលបានវង្វេងចេញពីសេចក្ដីពិត” ហើយអរគុណវា និងទទួលស្គាល់ការខិតខំរបស់វា៖ “ឥឡូវនេះខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ហើយ ដូច្នេះតួនាទីរបស់អ្នកបានបញ្ចប់ហើយ។ អរគុណ អ្នកបានធ្វើបានល្អណាស់”។

បន្ទាប់មក ការរងទុក្ខដដែលនោះប្រហែលជានឹងមិនធ្វើទារុណកម្មអ្នកម្ដងទៀតឡើយ។

ពីព្រោះវាបានឡើងទៅមុនចូលក្នុងឋានសួគ៌នៅជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ហើយបានក្លាយជាកម្លាំងមួយនៅខាងជួយអ្នក។

ស្ដាប់ណា ស្ដាប់ឲ្យបានល្អ។

គ្មានអ្វីអាចធ្វើបាបអ្នកបានទេ។

គ្មានអ្វីអាចធ្វើទារុណកម្មអ្នកបានដែរ។

គ្មានអ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នកសោកសៅ ហើយគ្មានកម្លាំងប្រភេទណាមួយ ដែលទាក់ទាញអ្នកចូលទៅក្នុងការស្អប់ឡើយ។

អ្វីដែលមាន គឺមានតែទម្លាប់នៃគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ដែលវង្វេងចេញពីសេចក្ដីពិត ដែលអ្នកមិនអាចលែងចោលបាន តាំងពីយុគសម័យដែលអ្នកភ្លេចភាពទិព្វរបស់អ្នក។

វិធីដើម្បីលែងពួកវាចោល គឺការអធិស្ឋាននៃសេចក្ដីពិត ដែលអមដោយការដកដង្ហើមវែង។

ការអធិស្ឋានបង្កើតផ្លូវមួយត្រឡប់ទៅរកពន្លឺនៃជីវិតវិញ។

ការបង្កើតផ្លូវ និងការដើរលើវា ដើម្បីត្រឡប់ទៅដល់ប្រភពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក គឺសុទ្ធតែជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើដោយខ្លួនឯង។

ដរាបណាអ្នកមិនភ្លេចរឿងនោះ អ្នកនឹងមិនអីទេ។

ពីព្រោះអ្នកគឺជាអត្ថិភាពទិព្វផ្ទាល់ តាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ។