អំពីរបៀបដែលជីវិតត្រូវបានប្រើ និងមាគ៌ានៃ “សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់មនុស្ស” – 2

(តពីលើកមុន)

របៀបដែលជីវិតត្រូវបានប្រើ និងសេរីភាពនៃការជ្រើសរើស

ក្នុងរឿងដែលពាក់ព័ន្ធគ្នា មានមនុស្សដែលដោយចេតនាជាអារម្មណ៍នៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ គិតពីបំណងប្រាថ្នាផ្ទាល់ខ្លួនដូចជាពាក្យអធិស្ឋានថា៖ “សូមឲ្យ ____ ក្លាយទៅជាបែបនេះ”។

ប្រហែលជាអ្នកខ្លះមិនអាចទទួលយករឿងនេះភ្លាមៗបានទេ ប៉ុន្តែទោះបីជាគំនិតនោះមានតម្លៃក៏ដោយ វាក៏ងាយនឹងដាក់រូបរាងនៃបំណងប្រាថ្នារបស់អ្នកទៅលើអ្នកម្ខាងទៀតដែរ។

តើអ្នកយល់ទេថាហេតុអ្វី?

នោះគឺដោយសារតែ ដូចដែលយើងបាននិយាយមុននេះបន្តិច មានតែវិញ្ញាណអ្នកការពារ និងទេវៈអ្នកការពាររបស់មនុស្សនោះប៉ុណ្ណោះ ដែលមានសិទ្ធិសម្រេចថា អ្វីនឹងល្អបំផុតសម្រាប់មនុស្សដែលអ្នកយកចិត្តទុកដាក់។

ជាការពិតណាស់ មនុស្សដែលមានរាងកាយនោះក៏មានសេរីភាពក្នុងការជ្រើសរើសរបៀបរស់នៅក្នុងពិភពរូបកាយដែរ។

ប៉ុន្តែនៅពេលនិយាយដល់កម្រិតនៃ “របៀបប្រើជីវិត” ដើម្បីសម្រេចបាននូវការវិវត្ត និងការលូតលាស់នៃព្រលឹង យើងកំពុងនិយាយអំពីដែនមួយដែលឆន្ទៈរបស់មនុស្សដែលមានរាងកាយមិនអាចចូលរួមបានឡើយ។

នោះហើយជាមូលហេតុពិតដែលការអធិស្ឋានជាបន្តបន្ទាប់ដែលយើងបានលើកឡើងមុននេះ “សូមឲ្យបេសកកម្មរបស់ពួកគេបានសម្រេច” មានអត្ថន័យយ៉ាងខ្លាំង។

ការអធិស្ឋាននោះក្លាយជាការលើកទឹកចិត្ត (ការគាំទ្រ) ដ៏ធំបំផុត ក្នុងការជួយឲ្យស្មារតីនៃវិញ្ញាណអ្នកការពារ និងស្មារតីនៃទេវៈអ្នកការពាររបស់មនុស្សនោះ ចាប់ផ្ដើមធ្វើសកម្មភាព ដោយមិនត្រូវបានរារាំងដោយអ្វីទាំងអស់។

ជាការប្រសើរ ដើម្បីនិយាយរឿងដ៏ឈឺចាប់មួយ ឧបមាថាមនុស្សម្នាក់ដែលអ្នកស្រឡាញ់ធ្លាក់ខ្លួនមានជំងឺដែលមិនអាចព្យាបាលបាន ហើយកំពុងរងទុក្ខយ៉ាងខ្លាំងនៅចំពោះមុខអ្នក។

បន្ទាប់មក អ្នកនឹងអធិស្ឋានថា “សូមឲ្យជំងឺរបស់មនុស្សនេះបានធូរស្បើយ ទោះបីតែមួយវិនាទីឆាប់ជាងនេះក៏ដោយ ហើយសូមឲ្យពួកគេទទួលបានសុខភាពវិញ”។

សូមឲ្យយើងនិយាយជាមុនសិន៖ យើងមិនមែននិយាយរឿងនេះ ដើម្បីបដិសេធរឿងនោះទេ។

ការមានអារម្មណ៍បែបនោះ គឺជារឿងធម្មតាសម្រាប់មនុស្ស ហើយអ្នកមានអារម្មណ៍បែបនោះ ពិតប្រាកដដោយសារតែសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់អ្នកជ្រាលជ្រៅយ៉ាងនោះ។

ដូច្នេះ បើអ្នកឃើញខ្លួនឯងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនោះ ចូរបោះជំហានមួយទៀតនៅទីនោះ ឆ្ពោះទៅទិសនៃការវិវត្តនៃស្មារតី ហើយអធិស្ឋានឲ្យរឿងរ៉ាវដើរទៅក្នុងទិសដៅដែលល្អបំផុតសម្រាប់មនុស្សនោះ។

នោះគឺជាគំនិតថា៖ “សូមឲ្យបេសកកម្មរបស់ ____ បានសម្រេច។ វិញ្ញាណអ្នកការពារ និងទេវៈអ្នកការពាររបស់ ____ អរគុណច្រើន”។

នៅពេលអ្នកប្រើស្មារតីរបស់អ្នកបែបនោះ បើការជាសះស្បើយគឺជារឿងល្អបំផុតសម្រាប់មនុស្សនោះ ពួកគេនឹងជាសះស្បើយក្នុងពេលឆាប់ៗ ហើយបើការបន្តបទពិសោធន៍នោះយូរបន្តិចទៀត គឺប្រសើរជាងសម្រាប់ការវិវត្តនៃព្រលឹងរបស់ពួកគេ នោះហើយគឺជាអ្វីដែលនឹងកើតឡើង។

ហើយក្នុងករណីខ្លះ អ្នកប្រហែលជាត្រូវប្រឈមមុខនឹងការស្លាប់របស់មនុស្សដែលអ្នកស្រឡាញ់ ដែលជារឿងពិបាកបំផុតសម្រាប់មនុស្សក្នុងការទទួលយក។

តោះនឹកចាំឡើងវិញនូវស្មារតីនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ ដែលធ្វើឲ្យអ្វីៗទាំងអស់មានសុខដុម

ដូចដែលយើងបាននិយាយជាច្រើនដងមកហើយ មានតែវិញ្ញាណអ្នកការពារ និងទេវៈអ្នកការពាររបស់មនុស្សនោះប៉ុណ្ណោះ ដែលដឹងថាអ្វីនឹងល្អបំផុត។

ដូច្នេះ បើអ្នកពិតជាស្រឡាញ់មនុស្សនោះ វាល្អក្នុងការបន្តអរគុណវិញ្ញាណអ្នកការពារ និងទេវៈអ្នកការពាររបស់ពួកគេ។

ការដឹងគុណ គឺជាពាក្យវេទមន្តដែលធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជាមួយនឹងអ្វីក៏ដោយដែលអ្នកដឹងគុណ។

យើងបានប្រាប់អ្នកហើយថា ការប្រាថ្នាឲ្យអ្នកម្ខាងទៀតជាសះស្បើយ ខណៈពេលដែលរក្សាខ្លួនឯងឲ្យនៅដាច់ដោយឡែកពីពួកគេ គឺនៅតែស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលនៃបំណងប្រាថ្នា ហើយនៅមានចន្លោះសម្រាប់សេចក្ដីស្រឡាញ់ពង្រីកបានមួយជំហានទៀត មែនទេ?

នោះក៏ដូចគ្នាដែរ មិនត្រឹមតែសម្រាប់គំនិតដែលតម្រង់ទៅកាន់មនុស្សជាក់លាក់ណាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏សម្រាប់គំនិតអំពីពិភពលោកទាំងមូលដែរ។

គំនិតដែលប្រាថ្នាឲ្យពិភពលោកប្រសើរឡើង ខណៈពេលដែលរក្សាខ្លួនឯងឲ្យនៅដាច់ដោយឡែកពីពិភពលោក នៅតែពិបាកនឹងក្លាយជាកម្លាំងដ៏ធំដែលធ្វើឲ្យពិភពលោកមានសុខដុម។

មនុស្សម្នាក់ៗមើលឃើញខ្លួនឯង និងពិភពលោកជាតែមួយ ហើយនាំមនុស្សជាតិនៃពិភពលោកនៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួនឲ្យមានសុខដុម គឺជាវិធីល្អបំផុតក្នុងការធ្វើឲ្យពិភពនៃផែនដីក្លាយជាផ្កាយដ៏ល្អមួយ។

បើមានគំនិតនៅក្នុងខ្លួនអ្នក ដែលប្រាថ្នាតែស្ថិរភាពនៅលើផ្ទៃប៉ុណ្ណោះ វាល្អក្នុងការអធិស្ឋាននៅពេលនេះ សម្រាប់ការសម្រេចបេសកកម្មរបស់មនុស្សជាតិទាំងអស់ និងសម្រាប់បេសកកម្មរបស់មនុស្សម្នាក់ៗឲ្យបានសម្រេច។

ព្រោះបើអ្នកគ្រាន់តែមិនអើពើនឹងដំណោះស្រាយជាមូលដ្ឋាន ពិភពលោកនឹងបន្តវិលជុំវិញក្នុងស្ថានភាពដដែល ដោយមិនដោះស្រាយអ្វីសោះ។

ឥឡូវនេះ គឺជាពេលវេលាដើម្បីធ្វើបច្ចុប្បន្នភាពការដឹងខ្លួន ដែលចិត្តដឹងខ្លួន (ស្មារតីនៃរាងកាយ) និងចិត្តក្រោមស្មារតី (ស្មារតីអាស្ត្រាល់) ផុសឡើង ហើយរលាយបាត់ទៅ។

ព្រោះស្មារតីនៃកាយវិញ្ញាណ និងស្មារតីនៃកាយនៃភាពទិព្វ ដែលស្ថិតនៅហួសពីពួកវា គឺជា “ស្មារតីនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលធ្វើឲ្យអ្វីៗទាំងអស់មានសុខដុម” ដែលមនុស្សគ្រប់រូបមានតាំងពីដើមមក។

(ចប់)