នៅចុងបញ្ចប់នៃដំណើរត្រឡប់ទៅផ្ទះនៃ “ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកពិតជាជា”

តោះបែងចែក “ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកពិតជាជា” ពី “ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកកើតមានជាបណ្ដោះអាសន្ន”

វិជ្ជមាន អវិជ្ជមាន មិនសំខាន់ទេថាមួយណា ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកឆ្លងកាត់ជីវិត បើអ្នកដួសយក និងសង្កេតដោយយកចិត្តទុកដាក់នូវអ្វីដែលនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក “អ្វីដែលអ្នកឲ្យតម្លៃ” នោះវានឹងកាន់តែងាយស្រួលក្នុងការបែងចែក “ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកពិតជាជា” ពី “ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកកើតមានជាបណ្ដោះអាសន្ន”។

ហេតុអ្វី? ព្រោះនៅពេលដែលអ្នករសជាតិយឺតៗនូវ “អ្វីដែលអ្នកឲ្យតម្លៃ” ទីតាំងនៃស្មារតីរបស់អ្នកនឹងលេចចេញ ហើយក្លាយជាអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់។

“ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកពិតជាជា” គឺជាចិត្តដែលសេរី និងគ្មានព្រំដែន តភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ចក្រវាល ហើយបន្លឺសំឡេងស្របគ្នាដូចជាពន្លឺនៃជីវិតផ្ទាល់។

ហើយ “ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកកើតមានជាបណ្ដោះអាសន្ន” សំដៅលើគំនិតដែលមើលឃើញខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃថាមានកម្រិត នៅក្នុងពិភពនៃរូបរាងដែលបង្ខាំង។

អ្នកក៏អាចមើលវាជាការបែងចែករវាង “ស្មារតីដែលគ្មានទីបញ្ចប់” និង “គំនិតដែលមានកម្រិត” ផងដែរ។

នៅពេលដែលអ្នកមើលខ្លួនឯង បើអ្នកអាចយល់ថា គំនិតនៃខ្លួនឯងនីមួយៗ (មនុស្សជាតិនៃពិភពលោក) ដែលរស់នៅលើដីនៃចិត្តរបស់អ្នក ជាស្មារតីដែលស្ថិតស្ថេរជារៀងរហូត (ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកពិតជាជា) ឬជាស្មារតីដូចពពុះដែលលេចឡើង ហើយរលាយបាត់ទៅ (ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកកើតមានជាបណ្ដោះអាសន្ន) នោះអ្នកអាចរួមបញ្ចូល និងធ្វើឲ្យខ្លួនឯងបូក និងដក យិន និងយ៉ាង មានសុខដុមជាមួយគ្នាបាន។

នោះហើយជាទីតាំងនៃ “ទិដ្ឋភាពពីលើមេឃដូចបក្សី” (វាលនៃការដឹងខ្លួនដែលមើលចុះមកលើទាំងមូល) ដែលយើងតែងតែនិយាយ។

បើអ្នកអាចឈរនៅទីនោះ គំនិតដែលមិនទាន់រលាយទាំងអស់ដែលភ្លឺភ្លែតឆ្លងកាត់គំនិតរបស់អ្នក ខណៈពេលដែលអ្នកមើលខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ នឹងត្រូវបានបញ្ជូនត្រឡប់ទៅឋានសួគ៌វិញ។

ល្អ ឬអាក្រក់ ចូលចិត្ត ឬមិនចូលចិត្ត ជិត ឬឆ្ងាយ ពេញចិត្ត ឬមិនពេញចិត្ត ខាងលើ ឬខាងក្រោម៖ អារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ទាំងអស់នោះត្រូវបានរំដោះ។

បន្ទាប់មក អ្នកអាចស្ដារ “ចិត្តនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ប្រកបដោយមេត្តាករុណា” ដែលឱបក្រសោបអ្វីៗទាំងអស់ដោយគ្មានការវិនិច្ឆ័យឡើងវិញបាន។

នោះគឺជាស្មារតីដែលបានឡើងទៅកាន់វិមាត្រខ្ពស់ជាងមួយ ឬពីរដំណាក់កាល។

នាពេលបច្ចុប្បន្ន នៅក្នុងស្មារតីរបស់មនុស្សភាគច្រើនលើផែនដី ការដឹងខ្លួនរបស់ពួកគេជាង 98% ត្រូវបានកាន់កាប់ដោយ “ខ្លួនឯងដូចដែលអ្នកកើតមានជាបណ្ដោះអាសន្ន” (គំនិតដែលមានកម្រិត)។

នៅពេលព្រឹកមកដល់ មនុស្សគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ពីដំណេក

យើងមិនមែននិយាយថា នោះមិនល្អនោះទេ។

ឧទាហរណ៍ មនុស្សជាច្រើនមិនទាន់ក្រោកពីដំណេកនៅពេលម៉ោងប្រាំកន្លះនៃព្រឹករដូវរងា មែនទេ?

វាគឺជារឿងដូចគ្នា។

បើអ្នកប្រៀបធៀបស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននៅលើផែនដីទៅនឹងពេលវេលានៃថ្ងៃ វាគឺជាម៉ោងព្រលឹមមុនអរុណរះ។

ប៉ុន្តែគ្រាន់តែដោយសារតែពួកគេកំពុងរស់នៅក្នុងពេលវេលាដែលភាពងងឹតជ្រៅបំផុត ការសម្រេចថាមនុស្សជាតិលើផែនដីមិនល្អ គឺជាការគិតដ៏រាក់កំផែល។

គ្រាន់តែរង់ចាំមើលចុះ។

ចាប់ពីពេលនេះតទៅ មនុស្សជាច្រើននឹងភ្ញាក់ពីដំណេកដ៏យូរ ហើយនឹកចាំឡើងវិញនូវ “ខ្លួនឯងដូចដែលពួកគេពិតជាជា”។

វាអាចហៅបានថាជាយុគសម័យដែលរាត្រីនៃព្រលឹងរបស់មនុស្សជាតិលើផែនដីឈានដល់ទីបញ្ចប់ គឺជាពេលវេលានៃការស្ដារឡើងវិញនៃភាពពិសិដ្ឋ។

នៅពេលនេះ មនុស្សខ្លះប្រហែលជាទប់ទល់ ដោយមិនអាចលែងទម្លាប់នៃគំនិតរបស់ខ្លួនបាន ប៉ុន្តែសូម្បីតែពួកគេ ដោយឃើញមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនផ្លាស់ប្ដូរម្នាក់បន្ទាប់ពីម្នាក់ ថ្ងៃណាមួយនឹងមកពិចារណាឡើងវិញអំពីរបៀបដែលពួកគេរស់នៅ។

ព្រោះមនុស្សជាតិនៃផ្កាយនីមួយៗ កំពុងស្ថិតនៅលើដំណើរត្រឡប់ទៅរក “ខ្លួនឯងដូចដែលពួកគេពិតជាជា”។