អំពីរបៀបដែលជីវិតត្រូវបានប្រើ និងមាគ៌ានៃ “សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់មនុស្ស” – 1

របៀបដែលជីវិតត្រូវបានប្រើ និងតម្លៃនៃការមានអត្ថិភាព

រឿងនេះមិនដូចគ្នាទាំងស្រុងនឹងរឿងពូទីនកាលពីថ្ងៃមុនទេ ប៉ុន្តែនៅពេលយើងមើលចលនានៃចិត្តរបស់មនុស្សលើផែនដី មានមនុស្សច្រើនគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល ដែលមើលព័ត៌មានតាមទូរទស្សន៍ ហើយគិតថា “ខ្ញុំចង់ឲ្យគាត់ស្លាប់ទៅចុះ”។

ប៉ុន្តែដឹងទេ ក្នុងចំណោមមនុស្សដែលរស់នៅលើផែនដី គ្មាននរណាម្នាក់ដែលមិនត្រូវការនោះទេ។

មនុស្សគ្រប់រូបសុទ្ធតែមានតម្លៃក្នុងការមានអត្ថិភាព។

អ្វីដែលគ្រប់គ្រងជីវិត និងអាយុកាលរបស់មនុស្ស គឺទេវៈអ្នកការពាររបស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ បើទេវៈអ្នកការពារគិតថា “ជាជាងទុកកូននេះនៅក្នុងពិភពរូបកាយតទៅទៀត វាប្រសើរជាងសម្រាប់ដំណើរនៃការវិវត្តនៃស្មារតីរបស់ពួកគេ ក្នុងការឲ្យពួកគេហ្វឹកហាត់នៅក្នុងពិភពវិញ្ញាណ (ឬពិភពអាស្ត្រាល់)” ពួកគេប្រហែលជាបញ្ចប់ពិភពរូបកាយ ហើយចេញដំណើរទៅកាន់ពិភពវិញ្ញាណនៅពេលដែលមិននឹកស្មានដល់។

ម្យ៉ាងវិញទៀត សូម្បីតែមនុស្សម្នាក់ដែលបង្កតែបញ្ហាដល់អ្នកនៅជុំវិញខ្លួន ដែលអ្នកដទៃគិតថា “មនុស្សនោះមិនសមនឹងរស់ទេ” ក៏ប្រហែលជារស់នៅបានយូរ ទោះបីអ្នកដទៃគិតយ៉ាងណាចំពោះពួកគេក៏ដោយ បើត្រូវបានវិនិច្ឆ័យថា “ការទុកពួកគេនៅក្នុងពិភពរូបកាយ គឺប្រសើរជាងសម្រាប់ការរួមបញ្ចូល និងសុខដុមនៃព្រលឹង”។

របៀបដែលជីវិតត្រូវបានប្រើ គឺជារឿងដែលការគិតរបស់មនុស្សមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ។

ដើម្បីលើកឧទាហរណ៍ផ្សេង ឧបមាថាមនុស្សម្នាក់ដែលជិតស្និទ្ធនឹងអ្នកធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់។

បន្ទាប់មក អ្នកនឹងគិតថា “អូ៎ សូមឲ្យគាត់ឆាប់ជាសះស្បើយ” មែនទេ?

តាមសុភវិនិច្ឆ័យនៃដែនផែនដីរហូតមកដល់ពេលនេះ នោះគឺជាការវិនិច្ឆ័យធម្មតាទាំងស្រុង ហើយជាចលនាធម្មជាតិនៃ “ចិត្តដែលស្រឡាញ់”។

“សេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ចិត្តដឹងខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ” និង “សេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលហៀរចេញពីជីវិតនៅជ្រៅក្រោមចិត្តក្រោមស្មារតី”

ប៉ុន្តែបើមើលពីសេចក្ដីពិតនៃចក្រវាល សេចក្ដីស្រឡាញ់នោះអាចពង្រីកបានមួយជំហានទៀត។

ហេតុអ្វី? ព្រោះនៅពេលអ្នកឈរនៅក្នុងទីតាំងនៃ “ព្រលឹង” របស់មនុស្សនោះ ការជាសះស្បើយភ្លាមៗ មិនប្រាកដថាជាការគួរឲ្យចង់បានសម្រាប់ការវិវត្ត និងការលូតលាស់របស់ពួកគេនោះទេ។

និយាយឲ្យហួសហេតុបន្តិច អ្វីដែលល្អបំផុតសម្រាប់មនុស្សនោះក្នុងរយៈពេលវែង គឺចិត្តនៃវិញ្ញាណអ្នកការពារ និងចិត្តនៃទេវៈអ្នកការពាររបស់ពួកគេដឹងច្បាស់ជាងគេ។

ឧទាហរណ៍ មានករណីដែលព្រលឹងទទួលបានការភ្ញាក់ដឹងដ៏សំខាន់ ខណៈពេលដែលកំពុងជួបប្រទះ “ស្ថានភាពនៃជំងឺ” ក្នុងរយៈពេលជាក់លាក់មួយ។

នៅពេលបែបនោះ វិញ្ញាណអ្នកការពារ និងទេវៈអ្នកការពាររបស់មនុស្សនោះ ទទួលយកសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់មនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ខណៈពេលដែលប្រើប្រាស់បទពិសោធន៍នោះយ៉ាងល្អជាមេរៀនសម្រាប់ព្រលឹង។

ពេលខ្លះ ពួកគេប្រហែលជាឈានដល់ពេលវេលានៃការចាកចេញទៅកាន់ពិភពវិញ្ញាណ ខណៈពេលដែលនៅតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនៃជំងឺនោះ។

ប៉ុន្តែទោះបីជាពួកគេទទួលមរណភាពខណៈពេលដែលឈឺក៏ដោយ នោះមិនប្រាកដថាជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏អកុសលសម្រាប់ខ្លួនពួកគេផ្ទាល់នោះទេ។

តើអ្នកដឹងទេថាហេតុអ្វី?

ចិត្តពិតរបស់ពួកគេដឹង។

វាដឹងថា ពួកគេបានកើតមកក្នុងពិភពរូបកាយ ដើម្បីសម្រេចបាននូវការវិវត្ត និងការលូតលាស់នៃព្រលឹងរបស់ខ្លួន។

អ្វីដែលធ្វើការនៅក្នុងមនុស្សនោះ ដោយមិនធ្វើឲ្យចិត្តពិតនោះស្រអាប់ គឺចិត្តនៃវិញ្ញាណអ្នកការពារ និងចិត្តនៃទេវៈអ្នកការពារ។

ដូច្នេះ សរុបមក៖ ដោយសារចិត្តរបស់មនុស្សមិនអាចដឹងថា អ្វីដែលអ្នកប្រាថ្នាជាការគួរឲ្យចង់បានសម្រាប់ការវិវត្តនៃព្រលឹងរបស់មនុស្សនោះ ឬអត់ នៅពេលដែលអ្នកគិតអ្វីមួយជាពិសេសអំពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងចំពោះអ្នកដទៃ វាល្អក្នុងការបញ្ជូនពន្លឺនៃការគាំទ្រទៅកាន់ខ្លួនឯងកម្រិតខ្ពស់ (ចិត្តនៃវិញ្ញាណអ្នកការពារ និងទេវៈអ្នកការពារ) របស់មនុស្សនោះ ដូចនេះ៖ “សូមឲ្យបេសកកម្មរបស់ ____ បានសម្រេច។ វិញ្ញាណអ្នកការពារ និងទេវៈអ្នកការពាររបស់ ____ អរគុណច្រើន”។

(នៅមានត)