ដើម្បីបង្ហាញភាពទិព្វ ដូចដែលវាពិតជាមាន

★សារៈសំខាន់នៃការគ្រប់គ្រងការដឹងខ្លួនឯងរបស់អ្នក

នៅពេលដែលអ្នកចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ ដូចជាអ្នកយល់អ្វីៗទាំងអស់ ហើយការធ្វេសប្រហែស ឬការក្រអឺតក្រទមបង្ហាញមុខរបស់វា វាល្អក្នុងការឈប់មួយភ្លែត ហើយមើលខ្លួនឯងម្ដងទៀត។

គំនិតដែលជាទម្លាប់ ដែលតោងនឹងរាងកាយ ច្រើនតែភ្លេចខ្លួន ឬយល់ខុស ដោយគ្រាន់តែរឿងល្អៗពីរបីបានកើតឡើងជាប់ៗគ្នា។

ដូច្នេះ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកក្លាយជាបែបនោះ ចូរគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងជានិច្ច។

ប្រសិនបើអ្នកមិនគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងទេ អ្វីដែលអាចកើតឡើង នឹងមិនកើតឡើង ហើយអ្វីដែលអាចក្លាយជាការពិត នឹងមិនក្លាយជាការពិតទេ។

ហើយអ្នកយល់ហើយ ថាមានតែអ្នកខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចណែនាំអ្នកបាន មែនទេ?

ប្រសិនបើអ្នកមានទម្លាប់ពឹងផ្អែកលើអ្នកដទៃ អ្នកច្រើនតែបន្ទោសអ្នកដទៃ ឬនៅជាប់គាំងក្នុងការអាណិតខ្លួនឯង។

ខ្លួនឯងដែលអ្នកគួរឲ្យតម្លៃ គឺដួងចិត្ត និងរាងកាយទិព្វរបស់អ្នក។

អ្នកត្រូវតែឆ្លាក់ទុកក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នកថា វាមិនដែលជាអេហ្គោ ដែលប្រើថាមពលទិព្វខុស ហើយធ្វើពុតជាអ្នកនោះទេ។

សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នក អ្នកខ្លះនៅតែច្រឡំអេហ្គោថាជាខ្លួនឯង។

គំនិតអេហ្គោ គឺជាវីដេអូដែលបានថតទុក នៃអ្វីៗទាំងអស់ពីជាតិមុនៗ រហូតដល់ភ្លែតនេះ ហើយពួកវាដាច់ខាតមិនមែនជាអ្នកទេ។

មនុស្សដែលមិនអាចរលាស់ចោលទម្លាប់អាក្រក់ពីជាតិមុនៗ បានស្រូបចូលទាំងស្រុងក្នុងការដើរតួជាតួឯក នៅក្នុងវីដេអូដែលបានថតទុកនោះ ហើយបានឲ្យស្មារតីនៃដែនទិព្វ នៅក្នុងរាងកាយពិតនៃជីវិត លង់លក់។

ហេតុនេះហើយ បានជាពេលខ្លះ វាអាចមានអារម្មណ៍ពិបាកណាស់ ក្នុងការចេញពីទុក្ខវេទនា។

មើលរឿងនោះដោយអព្យាក្រឹត អ្នកប្រហែលជាគិតថា “ការខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាអ្វីម្ល៉េះ ផ្លូវវាងអ្វីម្ល៉េះ” ប៉ុន្តែសូមឆ្លាក់ទុកក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នកផងដែរ ថាគ្មានអ្វីទាល់តែសោះដែលខ្ជះខ្ជាយនៅក្នុងលោកនេះ។

អ្វីៗទាំងអស់ គឺជាបាតុភូតដែលកើតឡើងដោយមានហេតុផល ជាដំណើរនៃការបំពេញបេសកកម្មរបស់អ្នកយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។

ដូច្នេះ ទោះបីជាមានអ្វីកើតឡើង ហើយទោះបីជាគំនិតអ្វីធ្វើទារុណកម្មអ្នកក៏ដោយ ចូរជឿថា នៅជ្រៅក្នុងទុក្ខវេទនានោះ គឺជាស្មារតីនៃដែនទិព្វ ដែលចេញមកពីកាយនៃភាពទិព្វរបស់អ្នក។

មនុស្សម្នាក់ដែលទទួលស្គាល់ពន្លឺនៃជីវិត ដែលភ្លឺលើជីវិតរបស់ខ្លួន ប្រាកដជានឹងបំភ្លឺជីវិតរបស់ខ្លួន តាមរយៈស្មារតីនោះ។ សូម្បីតែអ្នកដែលមិនទាន់អាចមានអារម្មណ៍ពីពន្លឺនោះ៖ ចាប់ពីភ្លែតដែលអ្នកទទួលស្គាល់វា ពន្លឺចាប់ផ្ដើមមកដល់អ្នក។

★តោះ រីកលូតលាស់ ដោយបែរមុខទៅរកប្រភពនៃជីវិត ដូចរុក្ខជាតិ

ការធ្វេសប្រហែស និងការក្រអឺតក្រទម ដែលមនុស្សងាយធ្លាក់ចូល ដែលយើងបាននិយាយនៅដើម ក៏ជាប្រភេទមួយនៃគំនិតងងឹតទាំងនេះដែរ។

ហើយគំនិតពិតជាមានទម្ងន់ ហើយវាកាន់តែធ្ងន់ប៉ុណ្ណា ភាពងងឹតដែលឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងស្មារតីរបស់អ្នកកាន់តែជ្រៅប៉ុណ្ណោះ។

និយាយម្យ៉ាងទៀត អ្នកកាន់តែនៅឆ្ងាយពីសេចក្ដីពិតប៉ុណ្ណា លោកនេះកាន់តែមើលទៅគ្មានសង្ឃឹម ហើយមនុស្សកាន់តែលេចចេញមិនល្អឥតខ្ចោះប៉ុណ្ណោះ។

ហើយខណៈពេលដែលវានឹងជារឿងមួយ ប្រសិនបើទាំងអ្នក និងអ្នកដទៃមើលទៅដូចជាមនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ ពេលខ្លះ វាអាចហាក់ដូចជាមានតែអ្នកប៉ុណ្ណោះដែលសមរម្យ ហើយមានតែអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះដែលគ្មានប្រយោជន៍។

សូម្បីតែភាពមិនស្មើគ្នានៃដួងចិត្តបែបនេះ នឹងត្រឡប់ទៅកាន់របៀបដែលវាគួរតែជា នៅថ្ងៃណាមួយ ដោយការរៀបចំនៃធម្មជាតិ។

នោះភ្ជាប់ទៅនឹងអ្វីដែលយើងបាននិយាយនៅដើមនៃការនិយាយថ្ងៃនេះ អំពីភាពចាំបាច់ក្នុងការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង។

ដូចដែលរុក្ខជាតិព្យាយាមដុះត្រង់ឆ្ពោះទៅរកព្រះអាទិត្យ មនុស្សជាតិត្រូវតែមានគោលដៅបែរមុខត្រង់ឆ្ពោះទៅរកប្រភពនៃជីវិត ហើយរស់នៅជាធ្លុងមួយជាមួយវា ដោយមិនទុកចន្លោះ។

រុក្ខជាតិមិនធ្វើរឿងនេះ ដោយការគិតវាទេ ពួកវាគ្រាន់តែរស់នៅក្នុងជីវិតដែលពួកវាត្រូវបានផ្ដល់ឲ្យ ដូចដែលវាមាន។ ហើយវាល្អបំផុតសម្រាប់មនុស្សជាតិផងដែរ ក្នុងការហួសពីការគណនា និងការវិនិច្ឆ័យគ្រប់ប្រភេទ ហើយរស់នៅដោយបង្ហាញពន្លឺនៃជីវិត ដូចដែលវាមាន។

បន្ទាប់មក ដោយគ្មានការធ្វេសប្រហែស ឬការក្រអឺតក្រទម អ្នកអាចមើលដោយស្មោះត្រង់ នូវខ្លួនអ្នកដូចដែលអ្នកមាន (អារិណូម៉ាម៉ា) ហើយលោតចូលទៅក្នុងជីវិត ដូចដែលវាពិតជាមាន (អារុហ្គាម៉ាម៉ា)។

សម្រាប់ការនោះផងដែរ ចូររស់នៅដោយស្មារតីរបស់អ្នកនឹងនរពេញមួយឆ្នាំ។

ដើម្បីធ្វើរឿងនោះ ចូរធ្វើឲ្យដង្ហើមប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នកកាន់តែជ្រៅ។

រឿងសាមញ្ញនេះ គឺពិតជាអ្វីដែលពង្រីកស្មារតីរបស់អ្នក ចូលទៅក្នុងចក្រវាលដ៏ជ្រាលជ្រៅ ហើយនាំទៅរកការបង្ហាញភាពទិព្វ ដូចដែលវាពិតជាមាន។

អ្វីដែលនៅសល់ គឺគ្រាន់តែធ្វើវា។

ប៉ុណ្ណឹងឯង។