ឆ្ពោះទៅរកភាពជាធ្លុងមួយនៃសេចក្ដីពិត និងមនុស្សជាតិលើផែនដី

★សេចក្ដីពិតដែលគ្មានបទពិសោធន៍ (ការអនុវត្ត) គឺជា “នំនៅលើមេឃ”

ឧបមាថា នរណាម្នាក់ភ្ញាក់ដឹងដល់សេចក្ដីពិត ហើយសិក្សាវាតាមមធ្យោបាយណាមួយ ដោយព្យាយាមធ្វើឲ្យវាក្លាយជារបស់ខ្លួន។

ប៉ុន្តែប្រសិនបើសភាពចិត្តរបស់មនុស្សនោះ ពេញចិត្តនឹង “ការរៀនដោយគ្មានបទពិសោធន៍” ហើយស្ថិតនៅត្រឹមនោះ ភាគច្រើននៃវាប្រហែលជានឹងមិនចាក់ឫសនៅក្នុងខ្លួនពួកគេទេ។

ព្រោះការរៀនដោយគ្មានបទពិសោធន៍ គឺដូចជាពាក្យដែលអ្នកគ្រាន់តែឮ “ដោយចិត្តរបស់អ្នកនៅកន្លែងផ្សេង” អក្សរដែលអ្នកគ្រាន់តែអាន ឬឧទាហរណ៍ដែលអ្នកគ្រាន់តែមើល។ វាស្ថិតនៅត្រឹមកម្រិតនៃការធ្វើពុតដឹង នៅក្នុងការចងចាំរបស់អ្នកប៉ុណ្ណោះ។

ទើបតែឥឡូវនេះ ខ្ញុំនឹកឃើញថា ពាក្យភាសាជប៉ុនសម្រាប់ “ការធ្វើពុតដឹង” ដែលមានន័យត្រង់ថា “ការធ្វើឲ្យតែល្អក់” ក៏ជាឃ្លាគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ដែរ។

វាកើតចេញពី “អ្នកមិនមែនជាអ្នកជំនាញម្នាក់ វាយម្សៅតែបៃតងរហូតដល់វាមើលទៅល្អក់ ហើយធ្វើពុតថាជារបស់ពិត” មែនទេ ហើយវាត្រូវបានប្រើជាការប្រៀបធៀបសម្រាប់រឿងប្រភេទនោះ។

“ការធ្វើពុតដឹងនៅលើផ្លូវនៃការវិវត្តស្មារតី” ក៏មានន័យថាការប្រព្រឹត្តហាក់ដូចជាអ្នកដឹងអ្វីមួយ ដែលអ្នកគ្រាន់តែដឹងនៅក្នុងក្បាល ទោះបីជាអ្នកមិនបង្ហាញសេចក្ដីពិតនៅក្នុងខ្លួនឯងក៏ដោយ។ នោះនឹងជាការខ្ជះខ្ជាយការរៀនដ៏មានតម្លៃរបស់អ្នក មែនទេ?

ការដែលមនុស្សម្នាក់បានធ្វើឲ្យសេចក្ដីពិតក្លាយជារបស់ខ្លួនពិតប្រាកដ មានន័យថាការជួបប្រទះវានៅក្នុងចិត្ត និងរាងកាយផ្ទាល់ខ្លួន ហើយក្លាយជាអាចបង្ហាញវាដោយខ្លួនឯងបាន។ មានតែពេលនោះប៉ុណ្ណោះ ទើបអ្នកអាចនិយាយបានថាអ្នកយល់ថាវាជាអ្វី។ ទោះបីជាអ្នកញាត់ចំណេះដឹងដែលគ្មានបទពិសោធន៍ (សកម្មភាព) ចូលទៅក្នុងខួរក្បាលរបស់អ្នកប៉ុណ្ណាក៏ដោយ នោះគ្មានអ្វីលើសពីការគ្រាន់តែដឹងនោះទេ។

ដូច្នេះ គ្រាន់តែដោយសារអ្នកបានឮ អាន ឬឃើញអ្វីមួយ មិនមានន័យថាវាពិតជាបានក្លាយជារបស់អ្នកនោះទេ។ ចូរពិចារណាលើរឿងនេះម្ដងទៀតនៅក្នុងពន្លឺផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ហើយវាសំខាន់ណាស់ក្នុងការរស់នៅដោយតែងតែខាត់ ធ្វើឲ្យជ្រៅ និងលើកកម្ពស់ខ្លួនឯង គ្រប់ពេល ដើម្បីឲ្យការឆ្លុះបញ្ចាំងដែលកើតចេញពីវត្តមានផ្ទាល់របស់អ្នក តែងតែជាការឆ្លុះបញ្ចាំងនៃសេចក្ដីពិត ហើយដើម្បីឲ្យសេចក្ដីពិតតែងតែលេចឡើងនៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នក ពាក្យពីមាត់របស់អ្នក ឥរិយាបថរបស់អ្នក អូរ៉ារបស់អ្នក សកម្មភាពរបស់អ្នក ជាដើម។

ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបន្ថែមការបំពេញបន្ថែមមួយ រឿងដូចជា “ការអានប្រលោមលោក ដើម្បីពង្រីកចំណេះដឹង ឬការស្ដាប់តន្ត្រី ដើម្បីធ្វើឲ្យចិត្តរបស់អ្នកសម្បូរបែប” គឺជារឿងខុសគ្នាទាំងស្រុង ដូច្នេះសូមកុំច្រឡំពួកវា។

★អ្វីដែលនឹងដាស់មនុស្សជាតិលើផែនដីឲ្យភ្ញាក់ដឹងដល់សេចក្ដីពិត

មនុស្សដែលស្ថិតនៅក្នុងវ័យទារក និងវ័យកុមារនៃព្រលឹង គឺជាភាវៈដែលរៀនតាមរយៈបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ដើម្បីបែងចែកសេចក្ដីពិតពីអ្វីដែលមិនមែនជាសេចក្ដីពិត ហើយដោយការធ្វើឲ្យកម្រិតនៃសេចក្ដីពិតដែលពួកគេបង្ហាញនៅក្នុងខ្លួនកាន់តែជ្រៅ ធ្វើឲ្យសុខដុមនៃទាំងមូលកាន់តែសម្បូរបែប។ ប៉ុន្តែជាអកុសល នាពេលបច្ចុប្បន្ន អ្នកដែលស្មារតីបានបញ្ចប់ការសិក្សាពីដំណាក់កាលនោះ មិនទាន់ឈានដល់ចំណុចនៃការទាញពិភពលោកទាំងមូលឡើងនៅឡើយ។

វាដូចជាការពិបាកសម្រាប់សំឡេងរបស់អ្នក ក្នុងការទៅដល់នរណាម្នាក់ដែលកំពុងសុបិន។

ប៉ុន្តែមិនយូរប៉ុន្មាន ពេលវេលានឹងមកដល់ ដែលប្រជាជនលើផែនដីទាំងអស់ស្វាងស្រា (ភ្ញាក់ពីការវង្វេង) កត់សម្គាល់ឃើញថា “អូយ អូយ ជិតណាស់” ថាពួកគេនៅលើមាត់ច្រាំងថ្មចោតដ៏គ្រោះថ្នាក់ ហើយផ្លាស់ទៅកាន់ដំណាក់កាលនៃការរស់នៅ ដោយប្រើប្រាស់ជីវិតដែលពួកគេត្រូវបានប្រទានឲ្យបានច្រើនបំផុត។

វាក៏នឹងជាពេលវេលាដែលអ្នកកត់សម្គាល់ឃើញថា អ្វីដែលអ្នកគិតថាមិនមាន គឺមាន ហើយអ្វីដែលអ្នកគិតថាមាន គឺមិនមានដែរ។

និយាយដោយពាក្យផ្សេងទៀត វាមានន័យថាការក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ ដែលអាចបែងចែកភាពខុសគ្នារវាងសេចក្ដីពិត និងអ្វីដែលមិនមែនជាសេចក្ដីពិត ការក្លាយជាអាចបែងចែកគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើដែលកើតចេញពីពន្លឺនៃជីវិត ពីគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើដែលជាប់ស្អិតនឹងរាងកាយ ហើយវាក៏ជាពេលវេលាដែលអ្នកកត់សម្គាល់ឃើញថាអ្នកកំពុងឈរដោយក្បាលចុះក្រោម ដោយមើលពិភពលោកបញ្ច្រាស។

ពីទស្សនៈនៃការរីកចម្រើននៃព្រលឹង អ្នកអាចនិយាយបានថា 100 ទៅ 150 ឆ្នាំខាងមុខនៅលើផែនដី គឺជាយុគសម័យនៃការរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស ពីវ័យទារក ឆ្លងកាត់វ័យកុមារ ឆ្ពោះទៅរកវ័យក្មេង ក្នុងពេលតែមួយ។

ឱកាសដ៏អស្ចារ្យ គន្លឹះ នឹងជាពេលដែលទេវៈ និងវិញ្ញាណអ្នកការពារ ដែលបានការពារអ្នកអស់រយៈពេលយូរ និងយើង មនុស្សជាតិនៃចក្រវាល ក្លាយជារូបរាង ហើយលេចឡើងជាសាធារណៈ នៅចំពោះមុខភ្នែកនៃមនុស្សជាតិខាងរាងកាយនៃផែនដី។

កាលពីយូរមកហើយ នៅពេលដែលផ្កាយរបស់យើង ដូចផែនដីដែរ កំពុងវង្វេងនៅលើមាត់ជ្រោះនៃការបំផ្លិចបំផ្លាញដោយអរិយធម៌ផ្ទាល់ខ្លួន មនុស្សជាតិនៃផ្កាយដែលបានវិវត្តមួយ ស្រាប់តែលេចឡើង កម្លាំងវាយប្រហារ និងឧបករណ៍បំផ្លិចបំផ្លាញទាំងអស់របស់យើងត្រូវបានបន្សាប ហើយនៅពេលដែលយើងដូចជាត្រីនៅលើក្ដារកាត់ ពួកគេបានបង្រៀន និងណែនាំយើងតាមរបៀបជាក់ស្ដែង ពីរបៀបស្ដារចិត្ត និងមេឃ និងដីដែលត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់យើងឡើងវិញ។

នៅពេលនោះ រឿងដំបូងបង្អស់ដែលពួកគេបានប្រាប់យើង គឺ “ចូរដាំរុក្ខជាតិ ហើយទុកឲ្យពួកវាកើនចំនួន”។

យើងត្រូវបានបង្រៀនរឿងជាច្រើននៅពេលនោះ ប៉ុន្តែបើនិយាយពីទិសដៅធំ អ្វីដែលនៅតែទុកចំណាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងលើខ្ញុំ គឺការនិយាយថា “ការធ្វើឲ្យបរិសុទ្ធ និងការស្ដារឡើងវិញនូវសិល្បៈ វិទ្យាសាស្ត្រ និងភាពខាងវិញ្ញាណ គឺជាគន្លឹះក្នុងការបើកអរិយធម៌ និងវប្បធម៌ថ្មីមួយ” និងការនិយាយថា “ធម្មជាតិដើមនៃមនុស្សជាតិ គឺភាពទិព្វ ម្នាក់ៗគ្រប់រូបដោយគ្មានករណីលើកលែង”។

អូ៎ មែនហើយ អំពីគ្រោះធម្មជាតិ ការប្រែក្លាយដីទៅជាវាលខ្សាច់ អាកាសធាតុមិនប្រក្រតី ជាដើម ពួកគេក៏បានប្រាប់យើងដែរថា “សភាពនៃស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិទាំងមូល ក៏ជះឥទ្ធិពលដល់បាតុភូតទាំងនោះដែរ ដូច្នេះមុនអ្វីៗទាំងអស់ ចូរស្ដារសេចក្ដីស្រឡាញ់ និងការដឹងគុណ ដែលអ្នកបានទុកឲ្យដេកលក់នៅឫសគល់នៃវិញ្ញាណរបស់អ្នកឡើងវិញ”។

តើរឿងនោះមិនធ្វើឲ្យអ្នកនឹកឃើញអ្វីមួយដែរទេឬ?

មានដីស្ងួតជាច្រើននៅលើផែនដីដែរ ប៉ុន្តែនេះមិនមែនជារឿងដែលបន្ទោសមនុស្សដែលរស់នៅទីនោះនោះទេ។ វាមានន័យថាសំណើមនៅក្នុងចិត្តនៃមនុស្សជាតិទាំងមូល ត្រូវបានតភ្ជាប់ជាមួយសំណើមនៃដី។

ការស្ដារសំណើមឲ្យដីបែបនេះឡើងវិញ ប្រហែលជាហាក់ដូចជាពិបាក ដោយប្រាជ្ញារបស់មនុស្សតែប៉ុណ្ណោះ។

សេចក្ដីពិតគឺ មនុស្សម្នាក់ៗគួរតែរស់នៅដោយស្វែងយល់ឲ្យបានហ្មត់ចត់ នូវសំណួរជាមូលដ្ឋាននៃការរស់នៅជាមនុស្ស ដូចជា “តើមនុស្សគឺជាអ្វី?” “តើជីវិតគឺជាអ្វី?” និង “ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សកើតមក ហេតុអ្វីបានជាពួកគេរស់នៅ និងស្លាប់?” ដើម្បីមកដល់សេចក្ដីពិតពិតប្រាកដ។ ប៉ុន្តែដោយសារមនុស្សភាគច្រើនរវល់ពេកជាមួយជីវិតប្រចាំថ្ងៃ រហូតដល់គ្មានចន្លោះក្នុងការគិតដល់កម្រិតនោះ មនុស្សជាច្រើនមិនងាយឈានដល់កម្រិតនោះទេ។

ការនិយាយបែបនេះដែរ ពិតជាគ្មានអត្ថន័យទេ លុះត្រាតែអ្នកយកវាជារឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ទុកឲ្យវាលិចចុះដល់បាតដួងចិត្តរបស់អ្នក ហើយវាក្លាយជាការយល់ដឹងដែលអ្នកពិតជាមានអារម្មណ៍ តាមរយៈសកម្មភាព និងបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ជាវិចារណញាណដែលកើតចេញពី “ពន្លឺនៃជីវិត” ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។ ប៉ុន្តែបើប្រៀបធៀបនឹងអ្នកដែលមិនបានឮ ឬអានពួកវា អ្នកដែលបានប៉ះការឆ្លុះបញ្ចាំងនេះ នៅពេលក្រោយ នៅពេលដែលពេលវេលានៃការដឹងខ្លួនមកដល់ នឹងត្រូវបានជួយឲ្យធ្វើឲ្យការយល់ដឹងរបស់ខ្លួនកាន់តែជ្រៅថា “អា៎ អញ្ចឹងនោះហើយជាអ្វីដែលការនិយាយនោះនិយាយអំពីកាលពីពេលនោះ”។ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងរីករាយ ប្រសិនបើអ្នកចងចាំវា។

★ដើម្បីស្វាគមន៍យុគសម័យមួយ ដែលសេចក្ដីពិត និងមនុស្សជាតិជាធ្លុងមួយ

ខ្ញុំបាននិយាយវង្វេងចេញពីប្រធានបទ ប៉ុន្តែដើម្បីឲ្យមនុស្សជាតិលើផែនដីទាំងអស់ ក្លាយជាធ្លុងមួយជាមួយការឆ្លុះបញ្ចាំងនៃភាពទិព្វ ដែលឱបក្រសោប និងគ្របដណ្ដប់ចក្រវាលដ៏ធំដែលគ្មានព្រំដែន ហើយផ្ដល់ជីវិតដល់អ្វីៗទាំងអស់ ហើយត្រូវបានស្ដារឡើងវិញជាមនុស្សជាតិទិព្វ អ្នកត្រូវចាប់យកសេចក្ដីពិតដែលស្ថិតនៅឫសគល់នៃអ្វីៗទាំងអស់ ហើយរស់នៅជាសេចក្ដីពិតផ្ទាល់។

ចំពោះរឿងនោះ ស្មារតីរបស់អ្នក និងសេចក្ដីពិតត្រូវតែក្លាយជាធ្លុងមួយ ហើយអ្នកត្រូវតែឡើងកម្រិតទៅកាន់សភាពមួយ ដែលអ្នកគិត និយាយ និងធ្វើសកម្មភាព ដោយការឆ្លុះបញ្ចាំងនៃសេចក្ដីពិតផ្ទាល់។

វិធីអនុវត្តរឿងនោះ គឺធ្វើឲ្យការដកដង្ហើមវែងៗ ដែលរួបរួមជាមួយការអធិស្ឋានដែលគិតគូរពីអ្នកដទៃ ក្លាយជាការដកដង្ហើមប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក។

មិនត្រូវការទ្រឹស្ដីទៀតទេ។

មានតែអ្នកធ្វើវា ឬមិនធ្វើ ប៉ុណ្ណោះ។

ពេលនីមួយៗដែលអ្នករស់នៅ គឺជាស៊េរីបន្តនៃពេលនៃការជ្រើសរើសចុងក្រោយ ទាំងអស់ ឬគ្មានអ្វីសោះ។

តួខ្លួនចម្បងនៃផែនដី ពិតជានឹងត្រូវបានរុំក្នុងការឆ្លុះបញ្ចាំងនៃសេចក្ដីពិត ហើយឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ឡើងកម្រិតវិមាត្រ) ប៉ុន្តែសិទ្ធិក្នុងការសម្រេចថាតើត្រូវជិះចរន្តឡើងនោះឬអត់ ត្រូវបានទុកឲ្យស្មារតីនៃសមាជិកម្នាក់ៗនៃមនុស្សជាតិលើផែនដី។

ថាតើត្រូវចាប់ផ្ដើមជីវិតឡើងវិញ នៅលើផ្កាយមួយដែលមានមេរៀនច្រើនជាងឥឡូវនេះ ឬជិះចរន្តឡើងនេះ ហើយបន្តដំណើរទៅកាន់ប្រភពនៃជីវិតដ៏អស្ចារ្យ ការជ្រើសរើសនោះត្រូវបានទុកឲ្យមនុស្សម្នាក់ៗ។ ហើយអ្នកស្ថិតនៅកន្លែងមួយរួចហើយ ដែលអ្នកអាចជ្រើសរើសផ្លូវនៃការជិះចរន្តឡើង។

មនុស្សជាច្រើននៅលើផែនដី នៅតែយល់ច្រឡំរឿងនេះ ប៉ុន្តែអ្នកមិនបាត់ទៅទេ សូម្បីតែនៅពេលដែលអ្នកស្លាប់ក៏ដោយ។

ស្មារតី មិនថាក្នុងទម្រង់ណាក៏ដោយ បន្តជារៀងរហូត។

ដូច្នេះ ទោះបីជាអ្នកតស៊ូជាមួយអេហ្គោប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ផ្លូវតែមួយគត់ដើម្បីប្រើប្រាស់ជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ចរបស់អ្នកឲ្យបានច្រើនបំផុត គឺការវិវត្តក្នុងស្មារតី។

ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកគិតរឿងនេះឲ្យបានល្អិតល្អន់ ជារឿងដែលទាក់ទងនឹងមិនមែននរណាម្នាក់ផ្សេងទេ ប៉ុន្តែខ្លួនអ្នកផ្ទាល់។