ដើម្បីនឹកឃើញសេចក្ដីពិតចុងក្រោយបំផុត

★ដើម្បីនឹកឃើញសេចក្ដីពិតចុងក្រោយបំផុតនៃចក្រវាល

ថ្ងៃនេះ តោះនិយាយអំពីសេចក្ដីពិតចុងក្រោយបំផុតនៃចក្រវាល។

ក្នុងការប្រាប់អ្នករឿងនេះ ខ្ញុំមិនអាចបញ្ជូនអ្វីដែលជ្រៅជាង “អ្វីដែលអាចយល់ឃើញនៅកម្រិតស្មារតីរបស់យើង” ដែលជាអ្នកនិយាយបានទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាគ្រប់គ្រាន់ហើយក្នុងការបង្វែររំញ័រនៃស្មារតីរបស់ប្រជាជនលើផែនដី ឆ្ពោះទៅជិតជម្រៅបំផុតនៃចិត្ត ដូច្នេះសូមធ្វើឲ្យអារម្មណ៍របស់អ្នកស្ងប់ ហើយស្ដាប់ឲ្យបានល្អ។

 

សេចក្ដីពិតចុងក្រោយបំផុតនៃចក្រវាល គឺនេះ៖ “ស្មារតីដែលអាចមានអារម្មណ៍ថា ‘អ្វីៗទាំងអស់គឺជាខ្លួនខ្ញុំ’ គឺជាស្មារតីនៃប្រភពនៃជីវិតផ្ទាល់”។

និយាយម្យ៉ាងទៀត ប្រសិនបើអ្នកអាចប្រកាសពីបាតដួងចិត្តថា “ទាំងអស់គឺជាខ្ញុំ” “ខ្ញុំគឺជាចក្រវាល” “អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងការបង្កើតស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំ” ដោយគ្មានការខិតខំ ឬការអួតអាង ជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិ នោះអ្នកអាចនិយាយបានថា មនុស្សនោះកំពុងរស់នៅស្មារតីនៃប្រភពនៃជីវិត។

★អ្វីៗទាំងអស់បានបែកមែកចេញពីស្មារតីតែមួយ

ផ្កាយដែលហាក់ដូចជារាប់មិនអស់ និងស្រទាប់វិមាត្រជាច្រើននៃមេឃ និងដី ដែលបានលាតត្រដាងនៅលើផ្កាយទាំងនោះ៖ បើសង្ខេបដោយពាក្យតែមួយ វាគឺជាការលាតត្រដាងនៃពិភពនៃចក្រវាលដ៏ធំ។

ប្រសិនបើអ្នកតាមដានការលាតត្រដាងទាំងអស់នេះត្រឡប់ទៅកាន់ប្រភពដ៏អស្ចារ្យរបស់វា វាទាំងអស់បានចាប់ផ្ដើមពីដួងចិត្តតែមួយនៃចក្រវាល។

វាគឺជាស្មារតីមួយ ដែលអ្នកក៏អាចហៅថាស្នូលនៃចក្រវាល ឪពុកម្ដាយនៃចក្រវាល ឬសូម្បីតែព្រះជាម្ចាស់នៃចក្រវាល ជាស្មារតីពិតប្រាកដ ដែលមានយ៉ាងឧឡារិក ជាថាមពលជីវិតផ្ទាល់ នៅជ្រៅក្នុងដួងចិត្តនៃសមាជិកគ្រប់រូបនៃមនុស្សជាតិនៃចក្រវាល។

កាលពីយូរលង់ណាស់មកហើយ ហើយយូរជាងនោះទៀត ហើយយូរជាងនោះទៀត ត្រឡប់ទៅដោយគ្មានទីបញ្ចប់ ទៅកាន់អតីតកាលដ៏ឆ្ងាយគួរឲ្យវិលមុខ នៅដើមដំបូងបង្អស់នៃចក្រវាល នៅពេលដែលមិនទាន់មានលំហ ឬផ្កាយណាមួយ អ្វីដែលមាន គឺមានតែចំណុចតែមួយនៃស្មារតីប៉ុណ្ណោះ។

នៅចំណុចណាមួយ ស្មារតីតែមួយនោះ បានបែងចែកទៅជាការងារផ្សេងៗ ហើយលំហ ដែលជាចក្រវាលដែលលេចចេញ បានកើតឡើង។

នោះគឺជាព្រឹត្តិការណ៍មួយនៅក្នុងពិភពនៃជម្រៅបំផុតនៃវិមាត្រ ហើយ “ការងារ” មានន័យថាខ្សែស្រឡាយខាងវិញ្ញាណ។

មានការងារ ឬខ្សែស្រឡាយខាងវិញ្ញាណទាំងនោះ ចំនួនប្រាំពីរសរុប។

អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងចក្រវាល ផ្អែកលើលេខប្រាំពីរ ហើយរីករាលដាលកាន់តែធំទូលាយ។

សមាជិកគ្រប់រូបនៃមនុស្សជាតិនៃចក្រវាល មានពន្លឺមួយក្នុងចំណោមពន្លឺទាំងប្រាំពីរនោះ ជាវិញ្ញាណផ្ទាល់របស់ខ្លួន។ នៅពេលដែលពួកគេធ្វើឲ្យពន្លឺប្រាំមួយផ្សេងទៀតភ្លឺក្នុងសុខដុម នៅក្នុងពន្លឺកណ្ដាលតែមួយនោះ ដោយលាយបញ្ចូលគ្នាទៅជាទម្រង់តែមួយ (ពណ៌ សំឡេង និងពន្លឺ) វដ្ដជីវិតមួយបញ្ចប់ (ពួកគេបញ្ចប់ការសម្រេចបេសកកម្មរបស់ខ្លួន) ហើយពួកគេចាប់ផ្ដើមម្ដងទៀតពីប្រភពនៃចក្រវាល ហើយបន្តទៅកាន់ការរៀនពីការអភិវឌ្ឍ ដែលផ្ដោតលើខ្សែស្រឡាយខាងវិញ្ញាណមួយទៀត។

ហួសពីនោះ មានការរៀននៅក្នុងការអភិវឌ្ឍខ្សែស្រឡាយខាងវិញ្ញាណដែលកាន់តែជឿនលឿនថែមទៀត ប៉ុន្តែយើងមិនទាន់បានជួបប្រទះរឿងនោះនៅឡើយ ដូច្នេះខ្ញុំមិនអាចពន្យល់វាបានល្អទេ។

សុំទោស។

★ស្មារតីដែលជ្រៅជាងភាពជាធ្លុងមួយ

និយាយចុះ នៅលើភពរបស់អ្នក មានពាក្យ “ភាពជាធ្លុងមួយ” មែនទេ?

វាគឺជាអារម្មណ៍ថា “អ្វីៗទាំងអស់គឺជាជីវិតតែមួយ។ ខ្ញុំ មនុស្សនេះ មនុស្សនោះ សត្វ រុក្ខជាតិ ថ្ម ភ្នំ ទន្លេ និងសមុទ្រ សុទ្ធតែមានជីវិតពីឫសតែមួយ”។

ជ្រៅជាងអារម្មណ៍នោះឆ្ងាយណាស់ ហើយជ្រៅឡើងៗទៀត គឺស្មារតីនៃ “ទាំងអស់គឺជាខ្ញុំ”។

ស្មារតីនោះ គឺជាប្រភពនៃអ្វីៗទាំងអស់ដែលមាន ដែលអ្នកអាចហៅថាចំណុចកណ្ដាលនៃចក្រវាល ប្រភពនៃជីវិត ឬប្រភពដ៏អស្ចារ្យនៃអ្វីៗទាំងអស់។

នៅពេលដែលពន្លឺនៃប្រភពនៃជីវិតនោះផុសឡើងលើផ្ទៃ វិស័យនៃស្មារតីមិនមែនគិតស្រពិចស្រពិលថា “អ្វីៗទាំងអស់គឺមួយ” នោះទេ។ វាដឹងដោយធម្មជាតិថា អ្វីៗទាំងអស់ស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនវា ហើយមើលឃើញវាត្រូវបានបញ្ចាំងនៅខាងក្រៅចិត្ត និងរាងកាយ។

ដូច្នេះ វាមានអារម្មណ៍ធម្មជាតិថា ការទទួលខុសត្រូវចំពោះភាពគ្មានសុខដុមនៃដែនផែនដី “មិនស្ថិតនៅលើអ្នកដទៃទេ ប៉ុន្តែលើខ្លួនខ្ញុំ”។

ហឹម ពិបាកណាស់។ ការពន្យល់នេះមិនអាចបញ្ជូនបានទេ មែនទេ?

វាគឺជាសភាពមួយដែលមិនមែនតែវិមាត្រមួយទេ ប៉ុន្តែស្រទាប់ជាច្រើននៃវិមាត្រ ត្រូវបានមើលឃើញត្រួតគ្នា ដូច្នេះវាមិនអាចបង្ហាញបានពេញលេញដោយពាក្យបីវិមាត្រទេ។

ក្នុងករណីណាក៏ដោយ នៅក្នុងមនុស្សជាតិ ស្ថិតនៅនូវស្មារតីដើមនៃ “អ្វីៗទាំងអស់គឺជាខ្លួនខ្ញុំ” ដែលខ្ញុំទើបតែពិពណ៌នា ហើយមនុស្សជាតិមានបេសកកម្មក្នុងការបង្កើត និងចិញ្ចឹមបីបាច់ធាតុផ្សេងៗនៃចក្រវាល តាមគោលការណ៍នៃសុខដុម ហើយកសាងពិភពដែលពោរពេញដោយសេចក្ដីពិត សេចក្ដីល្អ និងសោភ័ណភាព នៅក្នុងមេឃ និងដីនៃវិមាត្រផ្សេងៗ។

★នៅពេលដែលអ្នកបែរខ្នងដាក់ជីវិត

មនុស្សដែល ទោះបីជាកើតមកជាមនុស្សក៏ដោយ មិនយកចិត្តទុកដាក់លើបេសកកម្មនោះ ហើយស្វែងរកតែប្រយោជន៍ និងសុភមង្គលផ្ទាល់ខ្លួន ឬរបស់អ្នកជិតស្និទ្ធ ឬភាពសប្បាយមួយភ្លែត បើមើលក្នុងរយៈពេលវែង ទាំងកាលពីអតីតកាល និងឥឡូវនេះ នៅទីបំផុតត្រូវភ្លក់ការលំបាកនៅកន្លែងណាមួយ តាមកម្រិតដែលពួកគេបានវង្វេងចេញពីសំឡេងនៃជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន។

វាមិនមែនថាអ្វីមួយក្រៅពីមនុស្សនោះ កំពុងធ្វើវាចំពោះពួកគេនោះទេ។ វាគឺជារូបរាងនៃមនុស្សនោះ ធ្វើឲ្យខ្លួនឯងរងទុក្ខ តាមសមាមាត្រនៃចម្ងាយដែលពួកគេបានវង្វេងចេញពីគោលការណ៍នៃសុខដុម ដែលជាច្បាប់នៃចក្រវាល។

ប្រសិនបើអ្នកអាចមានអារម្មណ៍ថា “អ្វីៗទាំងអស់គឺជាការលេចចេញនៃខ្លួនខ្ញុំ” អ្នកនឹងមិនគិតថា “ខ្ញុំនឹងរីករាយនឹងជីវិតល្អសម្រាប់តែខ្លួនខ្ញុំ ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវទាត់អ្នកដទៃចុះក៏ដោយ” មែនទេ?

ច្បាស់ណាស់ ដោយសារអ្នកគិតថា “ខ្ញុំ និងអ្នកដទៃគឺជាភាវៈដាច់ពីគ្នា” និង “ធម្មជាតិ និងភាវៈមានជីវិតក្រៅពីមនុស្ស ដាច់ពីមនុស្ស” បានជាអ្នកគិតថា “ដរាបណាខ្ញុំមិនអីទេ នោះគឺជាអ្វីទាំងអស់ដែលសំខាន់” មែនទេ?

★នៅពេលដែលផ្កាយរបស់យើងធ្លាប់ដូចផែនដី

នៅលើផ្កាយរបស់យើងដែរ កាលពីយូរមកហើយ មានយុគសម័យមួយដែលមនុស្សជាតិស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ។

ដំណាក់កាលចុងក្រោយរបស់វា ពិតជាស្រដៀងនឹងផែនដីសព្វថ្ងៃនេះណាស់ ជាស្ថានភាពដ៏លំបាកខ្លាំង។

បន្ទាប់មក នៅពេលដែលអ្វីៗបានទៅដល់មាត់ជ្រោះបំផុត ដែលគ្មានអ្វីអាចធ្វើបានទៀត មនុស្សជាតិនៃចក្រវាលបានលេចឡើងយ៉ាងច្រើនក្នុងចានហោះ ហើយបានបង្រៀនយើងពីវិធីបង្កើតអនាគតដែលប្រកបដោយចីរភាព។

អ្វីដែលពួកគេបានបង្រៀន គឺការនិយាយអំពីសភាពនៃស្មារតីមនុស្ស សំខាន់ជាងការនិយាយខាងបច្ចេកទេស ឬការនិយាយខាងសម្ភារៈ។

នៅពេលនោះ ដូនតាជាច្រើនរបស់យើង បានងាកក្បាលដោយការសង្ស័យក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែពួកគេគោរពកម្លាំងវិទ្យាសាស្ត្រ ដែលអាចបន្សាបសូម្បីតែអាវុធសម្លាប់មនុស្សយ៉ាងច្រើន ដូច្នេះ ពាក់កណ្ដាលសង្ស័យ ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានសាកល្បងធ្វើតាមអ្វីដែលពួកគេត្រូវបានប្រាប់។

នៅទីបំផុត រឿងនោះបានផ្លាស់ប្ដូររបៀបរស់នៅរបស់មនុស្សជាតិ តាំងពីឫសគល់។

នៅពេលដែលពួកគេរស់នៅដោយចាប់ដៃគ្នា និងជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ដោយមិនគិតពីពូជសាសន៍ ជនជាតិ អាយុ ឬភេទ ភាពទិព្វដែលពួកគេបានទុកឲ្យដេកលក់ បានស្ដារឡើងវិញនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់ពួកគេ។

បន្ទាប់មក គួរឲ្យចម្លែក រុក្ខជាតិបានចាប់ផ្ដើមដុះនៅតំបន់ដែលគ្មានរុក្ខជាតិដុះ។

អាកាសធាតុបានក្លាយជាស្ងប់។

សមុទ្រ និងទន្លេបានក្លាយជាស្អាត។

ភាពមិនបរិសុទ្ធបានបាត់ពីខ្យល់។

ជាតិពុលសិប្បនិម្មិតត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីរាងកាយនៃសត្វមានជីវិត រួមទាំងមនុស្សជាតិ។

អាយុជីវិតនៃសត្វមានជីវិតបានកាន់តែវែង។

អារម្មណ៍របស់មនុស្សត្រូវបានជម្រះឲ្យបរិសុទ្ធ ហើយអ្វីៗទាំងអស់បានចាប់ផ្ដើមត្រូវបានអនុវត្តក្នុងសុខដុម។

ហើយនៅពេលដែលផ្នត់គំនិតអ្នកខ្លាំងរស់រាន និងសភាវគតិសត្វនៃការការពារខ្លួនឯង បានរសាត់បាត់ពីរបៀបរស់នៅរបស់មនុស្សជាតិ ខ្សែសង្វាក់អាហារនៃអ្នកខ្លាំងរស់រានក៏បានបាត់ពីពិភពសត្វដែរ។

និយាយឲ្យត្រឹមត្រូវ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានចាប់ផ្ដើមស្រូបយកប្រាណ (ធាតុខាងវិញ្ញាណ) ពីខ្យល់ និងរុក្ខជាតិ (អាហារដើមជំនួសឲ្យសាច់) ហើយសត្វមានជីវិតបានឈប់បរិភោគគ្នាទៅវិញទៅមក។

ហើយដូច្នេះ ទីបំផុតដូនតាទាំងអស់របស់យើងបានដឹង។

ថាអ្វីៗទាំងអស់គឺជាការឆ្លុះបញ្ចាំងនៃស្មារតីមនុស្ស។

ថាប្រសិនបើស្មារតីមនុស្សផ្លាស់ប្ដូរ ពិភពដែលលេចចេញ ដែលលាតត្រដាងនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់អ្នក ក៏ផ្លាស់ប្ដូរដែរ។

ថាយើងគឺជាអ្នកបង្កើតមេឃ និងដីដែលយើងត្រូវបានប្រទានឲ្យ។

★ផ្លូវដែលមនុស្សជាតិលើផែនដីនឹងដើរ

អ្វីដែលខ្ញុំទើបតែប្រាប់អ្នក គឺជារឿងពីអតីតកាលដ៏ឆ្ងាយនៃផ្កាយរបស់យើង ប៉ុន្តែក្នុងពេលជាមួយគ្នា វាក៏ជាការចងចាំពីជីវិតមុនៗដ៏ឆ្ងាយរបស់អ្នកដែរ។

ហើយរឿងនេះ ក៏ជារឿងនៃផ្លូវដែលមនុស្សជាតិលើផែនដីនឹងដើរចាប់ពីពេលនេះតទៅដែរ។

អ្នក និងខ្ញុំ សុទ្ធតែបានបញ្ចប់ពិភពនៃផ្កាយជាច្រើនតាមរបៀបនេះ។

និយាយឲ្យសាមញ្ញ តាម “ពិភពនេះ” របស់អ្នក អញ្ចឹង មនុស្សជាច្រើនរៀបការនៅពេលដែលពួកគេពេញវ័យ ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន កូនៗកើតមក មែនទេ? (ទោះបីជាមិនមែនមនុស្សគ្រប់គ្នាធ្វើដូច្នោះក៏ដោយ)

ហើយនៅពេលដែលកូនៗទាំងនោះពេញវ័យ ពួកគេរៀបការ ហើយកូនៗកើតមកម្ដងទៀត មែនទេ?

ហើយនៅពេលដែលកូនៗទាំងនោះពេញវ័យ ពួកគេរៀបការ ហើយកូនៗកើតមកម្ដងទៀត។

តាមរបៀបនេះ សូម្បីតែមើលតែប្រហែល 100 ឆ្នាំ កូនចៅរីករាលដាលកាន់តែធំទូលាយ ក្នុងរយៈពេលបី ឬបួនជំនាន់ មែនទេ?

ផ្កាយទាំងឡាយនៃចក្រវាល ក៏ដូចគ្នាដែរ។ ផ្កាយថ្មីៗកើតមក ដោយរីករាលដាលកាន់តែធំទូលាយ ហើយរាល់ពេល មនុស្សជាតិតាំងទីលំនៅនៅទីនោះ ដូចព្រលឹងចូលទៅក្នុងរាងកាយ បញ្ចប់ពិភពនោះ ហើយបន្ទាប់មកបន្តទៅកាន់ផ្កាយបន្ទាប់។

អ្វី? តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះផ្កាយមុន (ផែនដី) បន្ទាប់ពីយើងចាកចេញ?

វិញ្ញាណដែលក្មេងជាងអ្នកទៅទៀត នឹងប្រើប្រាស់ផ្កាយនោះជាកន្លែងសិក្សា ហើយដើរលើផ្លូវដែលយើង និងអ្នកបានដើរ។

ប៉ុន្តែកូនចៅដែលកើតនៅលើផ្កាយមួយ ដែលពិភពប្រកបដោយសុខដុមត្រូវបានបញ្ចប់ម្ដងរួចហើយ គឺជាព្រលឹងដែលអស្ចារ្យជាងខ្លួនយើងកាលពីអតីតកាល ដូច្នេះពួកគេនឹងមិនធ្វើប្រវត្តិសាស្ត្រនៃជម្លោះ និងការបំផ្លិចបំផ្លាញម្ដងទៀតឡើយ។

តាមរបៀបនេះ ផ្កាយទាំងឡាយនៃចក្រវាល និងខ្សែស្រឡាយខាងវិញ្ញាណ ត្រូវបានធ្វើឲ្យរីករាលដាល និងអភិវឌ្ឍកាន់តែធំទូលាយ។

★ចំណុចសំខាន់ៗនៃថ្ងៃនេះ

ជាចុងក្រោយ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកពីចំណុចសំខាន់ៗនៃថ្ងៃនេះម្ដងទៀត។

វាសនារបស់អ្នក ត្រូវបានបង្កើតឡើងទាំងស្រុងដោយខ្លួនអ្នក។

មូលហេតុគឺ អ្នក (មនុស្សជាតិ) គឺជាអ្នកបង្កើតនៃចក្រវាល ដែលបានបែកមែកចេញពីប្រភពនៃចក្រវាល។

ទោះបីជាវាសនាបច្ចុប្បន្នរបស់អ្នក ហាក់ដូចជាអភ័ព្វក៏ដោយ វាមិនមានន័យដើម្បីបន្ទោសនរណាម្នាក់នោះទេ វាគឺជារូបរាងនៃលំហូរនៃគំនិតពីយូរមកហើយ រួមទាំងជីវិតមុនៗ ដែលលេចឡើង និងរសាត់បាត់ទៅ។ ហេតុនេះហើយបានជាអ្នកអាចបង្កើតអនាគតរបស់អ្នកឡើងវិញយ៉ាងភ្លឺស្វាង ដោយគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។

ហើយចំណុចសំខាន់មួយទៀតដែលខ្ញុំមិនបាននិយាយនៅថ្ងៃនេះ៖ គ្រប់វាសនា នៅពេលដែលវាលេចឡើង វារសាត់បាត់ទៅ ហើយគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើបច្ចុប្បន្នរបស់អ្នក ត្រឡប់មករកអ្នកវិញម្ដងទៀត ជាវាសនានាពេលអនាគតរបស់អ្នក។

តាមរយៈការធ្វើម្ដងហើយម្ដងទៀតបែបនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នារៀន ហើយចាប់ផ្ដើមដឹងថា ពួកគេគឺជាអ្នកបង្កើតវាសនាផ្ទាល់ខ្លួន។

នៅក្នុងដំណើរការនោះ អ្នកនឹកឃើញសេចក្ដីពិតចុងក្រោយបំផុត “ទាំងអស់គឺជាខ្ញុំ”។

នៅពេលដែលអ្នកយល់ថា អ្វីៗទាំងអស់គឺជាខ្លួនអ្នក អ្នកលែងអាក់អន់ចិត្តនឹងអ្នកដទៃ ឬសង្គមទៀតហើយ ហើយនឹងមានមនុស្សតិចជាងមុនដែលដាក់បណ្ដាសា និងជេរប្រមាថ មែនទេ?

ប្រសិនបើមនុស្សបែបនេះកើនឡើងពីមួយ ទៅពីរ បី បួន ប្រាំ ដប់ មួយរយ មួយពាន់ មួយម៉ឺន មួយសែន នោះមនុស្សកាន់តែច្រើននឹងជឿជាក់ថា “អា៎ អញ្ចឹងប្រសិនបើអ្នករស់នៅបែបនោះ អ្នកអាចមានសុភមង្គល” ហើយធ្វើតាមពួកគេ មែនទេ?

បន្ទាប់មក មួយសែននឹងកើនដល់មួយលាន ដប់លាន មួយរយលាន ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន ប្រជាជនប្រាំពីរពាន់លានជាងនាក់នៃមនុស្សជាតិលើផែនដី នឹងភ្ញាក់ដឹងដល់សេចក្ដីពិត ជារឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ហើយពិភពលោកប្រកបដោយសុខដុមនឹងលាតត្រដាងនៅលើផែនដី។

វាពិតជានឹងដូច្នោះ!

ព្រោះវាបានដូច្នោះនៅលើផ្កាយរបស់យើង ហើយផ្កាយផ្សេងទៀតរាប់មិនអស់ បានដើរលើដំណើរការនៃការវិវត្តតាមរបៀបដូចគ្នា។

លើសពីនេះ អ្នកមានយើង ដែលបានណែនាំផ្កាយជាច្រើនទៅកាន់ការបញ្ចប់ នៅក្បែរអ្នក ហើយអ្នកមានគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលចែករំលែកបទពិសោធន៍ដូចគ្នា។

ដូច្នេះ មនុស្សជាតិលើផែនដីទាំងអស់ ពិតជានឹងនឹកឃើញធម្មជាតិដើមរបស់ខ្លួន ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន ភពនេះក៏នឹងក្លាយជាភពដែលមានសន្តិភាពដែរ។