អ្វីដែលបែងចែកសុភមង្គលពីភាពមិនសប្បាយចិត្ត

★សុភមង្គល និងភាពមិនសប្បាយចិត្ត ត្រូវបានបែងចែកដោយការទទួលស្គាល់របស់អ្នកផ្ទាល់

នៅពេលដែលមនុស្សគិតថា “នរណាម្នាក់បានធ្វើអ្វីមួយដាក់ខ្ញុំ” ក្នុងករណីភាគច្រើន ពួកគេគិតដោយការទទួលស្គាល់អកម្ម៖ “អ្នកនេះអ្នកនោះបានធ្វើរឿងនេះរឿងនោះដាក់ខ្ញុំ” “អ្នកនេះអ្នកនោះបានធ្វើរឿងនេះរឿងនោះ”។

ប៉ុន្តែដល់ពេលហើយ ដែលមនុស្សជាតិលើផែនដីទាំងអស់ គួរកត់សម្គាល់ឃើញថា នេះមានន័យថា គំនិតរបស់ពួកគេបានឈប់នៅកម្រិតស្មារតីដ៏រាក់បំផុត។

អ្វីដែលនោះមានន័យ គឺថាវាជាសភាពចិត្តមួយ ដែលខ្វះការទទួលស្គាល់សកម្ម អំពីរបៀបដែលអ្នកខ្លួនឯងបានទទួលយកវា ហើយដូច្នេះ អ្នកបញ្ចប់ដោយបន្ទោសនរណាម្នាក់ ឬអ្វីមួយ។

ដរាបណាអ្នកមិនប្រគល់អំណាចនៃជីវិតរបស់អ្នកផ្ទាល់ទៅឲ្យអ្នកដទៃ អ្វីដែលអ្នកដទៃគិត ឬនិយាយ ឬធ្វើ មិនអាចធ្វើឲ្យខូចខាតដល់ពន្លឺដែលនៅជ្រៅក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នកបានទេ។

ការទទួលស្គាល់ តែងតែជាអ្វីដែលអ្នកធ្វើដោយខ្លួនឯង វាមិនមែនថា នរណាម្នាក់ធ្វើឲ្យអ្នកគិតអ្វីមួយនោះទេ។

និយាយការពិតទៅ របៀបដែលអ្នកទទួលយកអ្វីមួយ មានអត្ថន័យធំជាងសម្រាប់ដួងចិត្តរបស់អ្នក ច្រើនជាង “នរណាបានធ្វើអ្វី”។

នៅពេលដែលមនុស្សជាច្រើនជួបប្រទះស្ថានភាពដូចគ្នា ក្រោមកាលៈទេសៈស្មើគ្នា របៀបទទួលយករបស់ពួកគេអាចខុសគ្នាពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ មែនទេ?

ឧទាហរណ៍ ឧបមាថា មានបងប្អូនប្រុសភ្លោះ ដែលកើតពីឪពុកម្ដាយតែមួយ ហើយត្រូវបានចិញ្ចឹមតាមរបៀបដូចគ្នា។ នៅពេលដែលពួកគេធំល្មមអាចយល់ដឹង ម្នាក់ធំឡើងមានសុខភាពល្អ ដោយដួងចិត្តពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ឪពុកម្ដាយ ខណៈពេលដែលម្នាក់ទៀតច្រើនយំ និងព្រួយបារម្ភ ដោយមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនមិនត្រូវបានស្រឡាញ់គ្រប់គ្រាន់។ ទោះបីជាឪពុកម្ដាយមានបំណងចិញ្ចឹមពួកគេឲ្យស្មើគ្នា ដោយគ្មានភាពខុសគ្នាអ្វីក៏ដោយ តើអ្នកគិតថា ហេតុអ្វីបានជាភាពខុសគ្នានៃនិស្ស័យបែបនេះ កើតឡើងពិតប្រាកដ?

★ប្រសិនបើអ្នកជាមនុស្សពេញវ័យ

ដើម្បីសរុបវាក្នុងមួយពាក្យ វាគឺជារបៀបដែលកុមារទាំងនោះទទួលយករឿងរ៉ាវ។

ប្រសិនបើអ្នកសង្កេតមើលដោយប្រុងប្រយ័ត្ន នូវចលនានៃគំនិតរបស់កុមារ ដែលបានមកមានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនមិនត្រូវបានស្រឡាញ់គ្រប់គ្រាន់ គំនិតរបស់គាត់បានជាប់គាំងនឹងការចងចាំមួយចំនួន អំពីការត្រូវបានឪពុកម្ដាយស្ដីបន្ទោសក្នុងអតីតកាល ហើយដោយផ្អែកលើការចងចាំទាំងនោះ គាត់បានជឿជាក់ថា “វាដោយសារខ្ញុំមិនត្រូវបានស្រឡាញ់”។

ម្យ៉ាងវិញទៀត កុមារម្នាក់ទៀត ទោះបីជាគាត់មានបទពិសោធន៍ដូចគ្នា នៃការត្រូវបានស្ដីបន្ទោសក៏ដោយ មិនត្រូវបានគំនិតបែបនេះធ្វើទារុណកម្មទេ ព្រោះគាត់មិនបានជាប់គាំងនឹងការចងចាំនៃការត្រូវបានស្ដីបន្ទោស។ អ្នកអាចនិយាយបានថា សូម្បីតែនៅពេលដែលគាត់ត្រូវបានស្ដីបន្ទោស ដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់របស់ឪពុកម្ដាយ គាត់បានរលាស់វាចោល ហើយជីវិតរបស់គាត់បានធំឡើងមានសុខភាពល្អ។

ដូចគ្នានេះដែរ ការជាប់គាំងនឹងការចងចាំពីអតីតកាល សូម្បីតែជាមនុស្សពេញវ័យ ហើយរងទុក្ខនៅក្នុងការគិតអវិជ្ជមាន គឺឈឺចាប់ណាស់ មែនទេ?

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាក៏ជាការពិតដែរ ដែលមានមនុស្សពេញវ័យជាច្រើនបែបនេះ។

ដូច្នេះ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវតែពិចារណាឲ្យកាន់តែជ្រៅ អំពីរបៀបប្រើស្មារតី ដើម្បីបង្កើតជោគវាសនាដែលមានសុខភាពល្អ។

ព្រោះអ្វីដែលបែងចែកសុភមង្គលពីភាពមិនសប្បាយចិត្តរបស់មនុស្សម្នាក់ អាស្រ័យយ៉ាងខ្លាំងលើចលនានៃគំនិតរបស់ពួកគេ។