ឆ្ពោះទៅរកការឡើងកម្រិតវិមាត្រនៃមនុស្សចាស់ (1)

★ការមកដល់នៃសង្គមដែលមានមនុស្សចាស់ច្រើន

បើមើលនិន្នាការប្រជាជនបច្ចុប្បន្ននៅប្រទេសជប៉ុន និងនៅប្រទេសជាច្រើនទៀត ទារកទើបកើតកំពុងថយចុះដោយប្រៀបធៀប ហើយមនុស្សចាស់កំពុងកើនឡើង។

ទោះបីនរណាមើល ហើយមើលដោយរបៀបណាក៏ដោយ នោះពិតជាករណីបែបនោះមែន។

អ្វីដែលរឿងនេះប្រាប់យើង គឺថា រួមផ្សំជាមួយនឹងអាយុជីវិតដែលកាន់តែវែងពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ សង្គមកំពុងក្លាយជាសង្គមដែលមានមនុស្សចាស់ច្រើនបំផុត។

សូម្បីតែឥឡូវនេះ អ្នកមានអារម្មណ៍វានៅពេលអ្នកដើរជុំវិញទីក្រុង មែនទេ?

“មានមនុស្សចាស់ច្រើនជាងពីមុនណាស់”។

អ្វីដែលសំខាន់សម្រាប់ការរស់នៅឆ្លងកាត់យុគសម័យបែបនោះ គឺថា នៅពេលមនុស្សដែលមិនទាន់ចាស់មើលមនុស្សចាស់ ពួកគេមិនមើលពួកគេតាមរយៈគំនិតដែលប្រកាន់ខ្ជាប់ ដូចជា “មនុស្សនោះចាស់ហើយ ដូច្នេះ ពួកគេប្រាកដជាបែបនេះបែបនោះ” នោះទេ។

ហើយអ្នកដែលស្ថិតនៅខាងមនុស្សចាស់ផ្ទាល់ មិនគួរមើលរឿងរ៉ាវតាមការចងចាំ និងសុភវិនិច្ឆ័យធម្មតា ដូចជា “ខ្ញុំបានដល់អាយុនេះហើយ ដូច្នេះ ខ្ញុំប្រាកដជាបែបនេះ” ឬ “នេះប្រាកដជារបៀបដែលរឿងរ៉ាវនឹងទៅចាប់ពីពេលនេះតទៅ” នោះទេ។

តើនរណាបានសម្រេចថា ជើង និងខ្នងរបស់មនុស្សចុះខ្សោយនៅពេលពួកគេដល់អាយុ 80 ឬ 90?

ហើយតាមការពិតជាក់ស្ដែង ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សជាច្រើនបានក្លាយជាមានកម្រិតខាងរាងកាយ នៅពេលពួកគេចាស់ទៅ?

អ្វីដែលសំខាន់ក្នុងការផ្លាស់ប្ដូរការយល់ឃើញ មិនត្រឹមតែមិនមើលរឿងរ៉ាវតាមរយៈគំនិតដែលប្រកាន់ខ្ជាប់ពីអតីតកាលប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏សំខាន់ដូចគ្នាដែរ គឺការមើលឲ្យបានត្រឹមត្រូវនូវហេតុដែលបានបង្កើតស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ន ហើយសរសេរជាន់ពីលើហេតុទាំងនោះ។

មិនមានមនុស្សច្រើនទេដែលចុះខ្សោយ ដោយសារពួកគេចង់ មែនទេ?

ប៉ុន្តែនៅពេលមនុស្សចាស់ទៅ ពួកគេទាំងអស់ ក្នុងកម្រិតខុសៗគ្នា សឹករេចរឹល។

★ដើម្បីរស់នៅឆ្លងកាត់យុគសម័យនៃគោលនយោបាយសម្រាប់មនុស្សចាស់ដែលតានតឹង

តើអ្នកគិតថាវាជៀសមិនរួច ដោយសារវាជាច្បាប់រូបវន្តឬ?

ឬវាដោយសារតែទម្លាប់នៃរបៀបរស់នៅ?

ឬសូម្បីតែដោយសារកម្មពីជីវិតមុនៗ?

ហេតុអ្វីបានជានៅពេលមនុស្សចាស់ទៅ មនុស្សជាច្រើនមានបញ្ហាសុខភាព ហើយតម្រង់ជួរនៅបន្ទប់រង់ចាំរបស់មន្ទីរពេទ្យ?

នៅពីក្រោយរឿងនោះ ក៏មានមនុស្សចាស់ដែល ដោយខ្លាចធ្លាក់ចូលក្នុងការលំបាកដោយសារការទៅមន្ទីរពេទ្យ មិនអាចទៅបាន ដោយលីទុក្ខនៃការឈឺចាប់ និងការព្រួយបារម្ភ មិនអាចរកឃើញអត្ថន័យក្នុងការបន្តរស់នៅ ហត់ដង្ហក់នៅមាត់ច្រាំងនៃភាពអស់សង្ឃឹម។

មនុស្សជាច្រើនមានអារម្មណ៍ថា នៅពេលដែលមនុស្សវ័យក្មេងថយចុះ ហើយមនុស្សចាស់កើនឡើង ប្រព័ន្ធធានារ៉ាប់រងបច្ចុប្បន្នប្រឈមនឹងបញ្ហាធំមួយ។

ប្រសិនបើសង្គមបន្តរុញទៅមុខជាមួយប្រព័ន្ធបច្ចុប្បន្នដូចដែលវាជា វាច្បាស់ចំពោះនរណាក៏ដោយថា ទោះបីយកលុយពីមនុស្សវ័យក្មេងប៉ុណ្ណា ហើយចែកចាយទៅលើការថែទាំសុខភាពសម្រាប់មនុស្សចាស់ក៏ដោយ ក៏មានដែនកំណត់ដែរ។

បន្ទុកកាន់តែធ្ងន់សម្រាប់ទាំងក្មេង និងចាស់។

រដ្ឋាភិបាលកំពុងធ្វើអ្វីដែលខ្លួនអាចធ្វើបាន ប៉ុន្តែខណៈពេលដែលបន្ទុកលើមនុស្សជំនាន់ក្មេងចេះតែកើនឡើង ការពិតគឺថាមនុស្សចាស់ខ្លះធ្លាក់ចូលក្នុងការលំបាក ដោយសារការគាំទ្រមិនទៅដល់ពួកគេពេញលេញ។

មនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងថាការការពារខ្លួនឯងគឺល្អបំផុត ប៉ុន្តែការពិតគឺថាមនុស្សចាស់ជាច្រើនពិតជាមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វី ឬធ្វើដោយរបៀបណានោះទេ។

នៅទីនេះ មនុស្សម្នាក់ៗត្រូវតែគិតឲ្យបានល្អិតល្អន់។

តើវាមិនអីទេឬ ប្រសិនបើបន្តបែបនេះ?

តើគ្មានវិធីណាដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចមានសុភមង្គលទេឬ?

តើគ្មានវិធីដែលមានប្រសិទ្ធភាពដើម្បីផ្លាស់ប្ដូរស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នទេឬ? (នៅមានត)