ធ្វើឲ្យស្មារតីដែលបានឡើងកម្រិត (ឡើងកម្រិតវិមាត្រ) ក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់អ្នក – 1

សេចក្ដីពិតអំពីការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ការឡើងកម្រិតវិមាត្រ)

អត្ថន័យសំខាន់នៃពាក្យដូចជា ការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ ឬការឡើងកម្រិតវិមាត្រ គឺការឆ្លុះបញ្ចាំងនូវការបន្លឺសំឡេងដ៏ល្អិតល្អន់នៃដួងចិត្តនៃចក្រវាល ទៅក្នុងរំញ័រខាងរូបធាតុ និងរំញ័រខាងវិញ្ញាណ ដែលមានតែមួយគត់សម្រាប់ផ្កាយនោះ។

តួឯកក្នុងការធ្វើរឿងនោះ ជាការពិតណាស់ គឺមនុស្សនៃផ្កាយនោះ។

មានឃ្លាមួយថា “ម្ចាស់នៃសព្វសត្វ” មែនទេ?

មនុស្សជាតិ គឺជាសត្វមានជីវិតដែលកាន់បេសកកម្មនៃការដាំដុះភពរបស់ខ្លួន។

ដូច្នេះ អ្នកក៏អាចនិយាយបានដែរថា ការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ការឡើងកម្រិតវិមាត្រ) គឺជាដំណើរការដែលមនុស្សជាតិនៃផ្កាយមួយ តាមរយៈឆ្នាំដ៏យូរលង់នៃការជីកផ្លូវរូងក្រោមដី បែងចែកព្រលឹងរបស់ខ្លួនខាងវិញ្ញាណ (បំបែកពន្លឺរបស់ខ្លួន) ខណៈពេលដែលបង្កើតកូនចៅរបស់ខ្លួន ហើយរួមបញ្ចូល និងធ្វើឲ្យពណ៌ឫសគល់ទាំងប្រាំពីរ ដែលពន្លឺនៃជីវិតមានតាំងពីដើម មានសុខដុមជាមួយគ្នា។

គំនិតដែលជាប់ស្អិតនឹងរាងកាយ ហើយជឿជាក់ថា “រាងកាយនេះគឺជាខ្ញុំ” និង “អ្នក និងខ្ញុំជាមនុស្សផ្សេងគ្នា” មិនអាចដឹងថា ព្រលឹងរបស់ខ្លួនបានធ្វើដំណើរបែបណា ដើម្បីមានអត្ថិភាពនៅទីនេះ និងនៅពេលនេះបានទេ។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកមើលចុះមកលើទាំងមូល ដោយប្រើភ្នែកទិព្វ (ភ្នែកពិត) ដែលស្ថិតនៅជ្រៅជាងភ្នែកអាស្ត្រាល់ និងភ្នែកវិញ្ញាណ នៅជ្រៅក្នុងរាងកាយ អ្នកអាចយល់ដោយវិចារណញាណនូវរូបភាពទាំងមូលនៃខ្សែស្រឡាយខាងវិញ្ញាណ ដែលបង្កើតជាព្រលឹងរបស់អ្នក។

សូមកុំបោះបង់ដោយនិយាយថា “អ្នកធ្វើបាន ប៉ុន្តែវាមិនអាចទៅរួចសម្រាប់ខ្ញុំទេ”។

ភ្នែកទិព្វ គឺជាឧបករណ៍ស្តង់ដារដែលមនុស្សជាតិទាំងអស់មានតាំងពីដើមមក។

គ្រាន់តែថា ដោយសារអ្នកមិនទាន់នឹកចាំឡើងវិញទាំងស្រុងនូវសេចក្ដីពិតនៃជីវិត ភ្នែកខាងក្នុងនេះមិនទាន់បើកនៅឡើយ។ នៅពេលអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខ អ្នកនឹងអាចមើលឃើញជាក់ជាមិនខាន ដោយភ្នែកពិតនោះ នូវ “ការលាតត្រដាងនៃភាពពិសិដ្ឋ” ដែលជាខ្លឹមសារនៃពិភពលោក ទាំងនៅខាងក្នុង និងខាងក្រៅខ្លួនអ្នក។

ផ្នត់គំនិតសម្រាប់ទទួលស្គាល់ខ្លឹមសារ

ដូច្នេះ អ្វីដែលក្លាយជាសំខាន់ គឺការហ្វឹកហាត់ប្រចាំថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យអ្នក នៅកម្រិតស្មារតីបច្ចុប្បន្នរបស់អ្នក អាចដឹងពីការបន្លឺសំឡេងនៃភាពទិព្វ ដែលអ្នកមិនអាចមើលឃើញ ឮ ឬសូម្បីតែប៉ះពាល់បាន។

មុនពេលចាប់ផ្ដើមការហ្វឹកហាត់នោះ មានផ្នត់គំនិតមួយដែលអ្នកគួរដឹងខ្លួនយ៉ាងរឹងមាំ។

វាគឺជាការដឹងខ្លួនថា ភាពទិព្វស្ថិតនៅក្នុងការលេចចេញនីមួយៗ។

ការទទួលស្គាល់ដែលជាមូលដ្ឋានជាងនេះទៀត សម្រាប់កាន់រឿងនោះជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិ គឺការទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងថា៖ “ខ្ញុំជាអត្ថិភាពទិព្វតាំងពីដើមមក”។

បើគ្មានរឿងនោះទេ អ្នកមិនអាចទទួលស្គាល់ភាពទិព្វនៅក្នុងការលេចចេញនីមួយៗបានឡើយ។

ហេតុអ្វី? ព្រោះអ្វីដែលមនុស្សជាតិមើលឃើញបញ្ចាំងនៅលើពិភពនៃបាតុភូត គឺមានតែអ្វីដែលខ្លួនទទួលស្គាល់ថាមាននៅក្នុងចក្រវាលខាងក្នុងរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។

មនុស្សតែងតែនិយាយរឿងនេះ មែនទេ?

“មនុស្សមើលពិភពលោកតាមរយៈតម្រងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ” និង “កុំមើលរឿងរ៉ាវតាមរយៈវ៉ែនតាពណ៌”។

ខ្លឹមសារនៃរឿងនោះគឺ “ព្រោះអ្វីដែលមនុស្សជាតិមើលឃើញបញ្ចាំងនៅលើពិភពនៃបាតុភូត គឺមានតែអ្វីដែលខ្លួនទទួលស្គាល់ថាមាននៅក្នុងចក្រវាលខាងក្នុងរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ”។

នរណាក៏ដោយ អាចមើលឃើញតែអ្វីដែលខ្លួនជឿថាមានប៉ុណ្ណោះ។

មនុស្សម្នាក់ដែលមិនអាចជឿថាភាពទិព្វមាន មិនអាចដឹងពីវាបានទេ ទោះបីជាកំពុងរស់នៅក្នុងចក្រវាលដែលពោរពេញហៀរដោយភាពទិព្វក៏ដោយ។

ព្រោះពួកគេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពធ្វើទារុណកម្មខ្លួនឯង នៅក្នុងពិភពលោកដែលបង្កើតឡើងដោយការសន្មតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេថា៖ “អូយ លោកនេះអាក្រក់ណាស់” “មនុស្សជាសត្វដ៏អាក្រក់ណាស់” “វាជាពិភពលោកដែលមនុស្សគ្រប់គ្នារស់នៅដោយអាត្មានិយម ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវតែការពារខ្លួនឯង និងអ្វីដែលជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ”។

ម្យ៉ាងវិញទៀត មនុស្សម្នាក់ដែលអាចគិតថា “ភាពទិព្វមាន។ ខ្ញុំមិនអាចមើលឃើញ ឬឮវាបានទេ ប៉ុន្តែវាប្រាកដជានៅទីនោះ” អាចមើលឃើញការពិតនៃភាពល្អឥតខ្ចោះ នៅពីក្រោយការលេចចេញដែលមើលទៅមិនល្អឥតខ្ចោះ។

ប៉ុន្តែអ្នកមិនអាចគិតបែបនោះបានទេ បើគ្មានការហ្វឹកហាត់ ដូច្នេះអ្នកត្រូវហ្វឹកហាត់មើលឃើញភាពទិព្វនៅក្នុងអ្វីៗទាំងអស់ ហើយនោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងនិយាយថា ដើម្បីធ្វើដូច្នោះ រឿងសំខាន់ដំបូងគឺធ្វើឲ្យភាពទិព្វរបស់អ្នកផ្ទាល់ ក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់អ្នក។

(នៅមានត)