នៅក្នុងយុគសម័យនៃការលែងខ្លួនឯងក្លែងក្លាយ

វាមិនចាំបាច់និយាយទេ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលត្រូវបានអ្នកដទៃគោរព ចំណាយថ្ងៃនីមួយៗរបស់ពួកគេដោយគោរពខ្លួនឯង ហើយមនុស្សដែលត្រូវបានអ្នកដទៃថ្នាក់ថ្នម ក៏រស់នៅដោយថ្នាក់ថ្នមខ្លួនឯងដោយស្ងាត់ៗដែរ។
មនុស្សខ្លះក្នុងចំណោមនោះធ្វើដូច្នោះដោយដឹងខ្លួន ហើយអ្នកខ្លះធ្វើដូច្នោះដោយមិនដឹងខ្លួន។
ប៉ុន្តែយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេកំពុងរស់នៅដោយយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះខ្លួនឯង នោះមិនផ្លាស់ប្ដូរទេ។

មានតែមនុស្សដែលមិនយល់រឿងនេះប៉ុណ្ណោះ ដែលផ្ទុកភាពស្មុគស្មាញក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃ ហើយមានអារម្មណ៍មិនស្រួល។
នៅពេលដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ថា អ្នកមិនត្រូវបានអ្នកដទៃគោរព ឬថ្នាក់ថ្នម អ្នកប្រហែលជាបានភ្លេចបន្តិច ក្នុងការអភ័យទោស និងស្រឡាញ់ខ្លួនឯង។
អ្នកក៏អាចហៅវាថាជាស្ថានភាពនៃការមិនទាន់នឹកចាំឡើងវិញនូវភាពពិសិដ្ឋផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកដែរ។

មនុស្សជាច្រើននៅលើផែនដី ដោយមិនដឹងខ្លួន រស់នៅដោយមើលងាយខ្លួនឯង។
នោះគឺជាការពិតនៃការកំណត់ព្រំដែនខ្លួនឯង និងការបដិសេធខ្លួនឯង ដែលគ្របបាំងភាពពិសិដ្ឋរបស់មនុស្សជាតិ។

យើងតែងតែនិយាយថា វាល្អក្នុងការបន្តសួរខ្លួនឯងនូវសំណួរដូចជា “តើខ្ញុំជានរណា?” ហើយនាំស្ថានភាពពិតនៃចម្លើយរបស់អ្នក (ការទទួលស្គាល់របស់អ្នក) ឲ្យខិតជិតសេចក្ដីពិតនៃជីវិត មែនទេ?
តើខ្លួនឯងដែលអ្នកគួរថ្នាក់ថ្នម ជានរណាទៅ?
បើអ្នកអាចបែងចែករបស់ពិតពីរបស់ក្លែងក្លាយ អ្នកអាចបង្ហាញពន្លឺនៃជីវិតបានត្រឹមត្រូវ ហើយរស់នៅដោយស្លូតត្រង់។

ប៉ុន្តែមនុស្សដែលមិនអាចបែងចែកពួកវាបាន ចាប់កាន់ការសន្មត ការវិនិច្ឆ័យភ្លាមៗ ការប្រកាន់ខ្ជាប់ និងការជាប់ជំពាក់នៃស្មារតីខាងកម្ម ហើយជឿយ៉ាងមុតមាំថា “នេះគឺជាខ្ញុំ” ដូច្នេះពួកគេរងទុក្ខ ដោយមិនអាចចេញពីពិភពនៃការប្រឆាំងគ្នាបែបទ្វេនិយមបាន។
ទោះបីឧត្តមគតិដែលអ្នករស់នៅតាម ខ្ពង់ខ្ពស់ប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ទោះបីអ្នកប្រដាប់ខ្លួនដោយមោទនភាពប៉ុណ្ណាក៏ដោយ លុះត្រាតែអ្នកចាប់យកខ្លួនឯងពិតប្រាកដ ខ្លួនឯងពិតរបស់អ្នក បើមិនដូច្នោះទេ មនុស្សម្នាក់គ្រាន់តែរត់ទៅទីនេះទីនោះ នៅក្នុងវាលភក់នៃទុក្ខប៉ុណ្ណោះ។

ចូររកខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នក។
សម្រាប់រឿងនោះ អ្នកត្រូវលែង និងបោះចោលខ្លួនឯងដែលមិនមែន។
តើអ្នកលែង និងបោះចោលវានៅទីណា?
នោះហើយពិតប្រាកដ គឺជាអ្វីដែលយើងតែងតែហៅថា ការប្រគល់វាទៅឲ្យទេវៈ និងវិញ្ញាណអ្នកការពាររបស់អ្នក។

ខ្ញុំ របស់ខ្ញុំ ដោយខ្លួនខ្ញុំ សម្រាប់ខ្ញុំ….
តើវាមិនដល់ពេលហើយទេឬ ដែលអ្នកសាកល្បងលែងការគិតថា ការសន្មត ការវិនិច្ឆ័យភ្លាមៗ ការប្រកាន់ខ្ជាប់ និងការជាប់ជំពាក់ ដែលមិនមែនជាខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នក គឺជាអ្នក?

យើងតែងតែនិយាយថា មនុស្សគ្រប់រូបគឺជាពន្លឺនៃជីវិត មែនទេ?
ដរាបណាអ្នករស់នៅដោយយកពន្លឺនៃជីវិតជាខ្លួនឯង ទុក្ខ និងការព្រួយបារម្ភនឹងបាត់ទៅ ហើយអ្នកអាចរស់នៅថ្ងៃនីមួយៗដ៏ភ្លឺស្វាង និងស្លូតត្រង់។

ស្មារតីពិតរបស់មនុស្ស គឺជាព្រះអាទិត្យដែលភ្លឺចែងចាំងនៅលើមេឃនៃចិត្ត។
នោះហើយពិតប្រាកដ គឺជាអ្វីដែលយើងតែងតែហៅថាពន្លឺនៃជីវិត។

អ្វីដែលអ្នកបានជឿជាក់ថាជាអ្នក គឺជាពពកភ្លៀង ដែលអណ្ដែតនៅលើមេឃនៃចិត្តរបស់អ្នក។
មិនអីទេឥឡូវនេះ អ្នកមិនចាំបាច់ចាប់កាន់ការស្រមើស្រមៃដែលគ្មានខ្លឹមសារបែបនោះ ដែលនឹងរសាត់ទៅ ហើយបាត់ទៅ បើទុកចោល ហើយក្ដាប់វាជាប់ ដោយនិយាយថា “នេះគឺជាខ្ញុំពិតប្រាកដ” ទៀតទេ។

អ្នកដឹងថាដីមើលទៅដូចម្ដេច នៅពេលដែលពពកភ្លៀងខ្មៅព្យួរយ៉ាងក្រាស់ពីលើវា គ្រាន់តែដោយការមើលអាកាសធាតុនៃលោកនេះ។
អាកាសធាតុនៃចិត្ត ក៏ដូចគ្នាទាំងស្រុងដែរ។

“អ្នកមិនចាំបាច់ធ្វើឲ្យចិត្តរបស់អ្នកងងឹត ហើយបន្ទាប់មកសោកស្ដាយថា ‘វាងងឹត វាងងឹត’ នោះទេ។
ខ្លួនឯងពិតរបស់អ្នក មិនទន់ខ្សោយបែបនោះទេ។”

អ្នកអាចឮដំបូន្មាននោះពីព្រះអាទិត្យ (ពន្លឺ) នៃជីវិត ដែលមកពីជម្រៅនៃចិត្តរបស់អ្នក មែនទេ?
មានតែអ្នកប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចផ្លាស់ប្ដូរអ្នកបាន។

នៅពេលដែលអ្នកពិតជាផ្លាស់ប្ដូរ ពិភពលោករបស់អ្នកពិតជាផ្លាស់ប្ដូរ។
នៅពេលដែលមនុស្សបែបនោះកើនឡើង ពិភពនៃផែនដីទាំងមូល ក៏ពោរពេញដោយពន្លឺ។

ចូរឲ្យមាគ៌ាពិតនោះទៅកាន់យុគសម័យថ្មី ភ្លឺចែងចាំងយ៉ាងភ្លឺស្វាងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ហើយចំណាយរដូវកាលដ៏សមស្របនេះ នៃការលើកតម្កើងខ្លួនឯង ដោយថ្នាក់ថ្នមគ្រប់ខណៈ។
បន្ទាប់មក ព្រះអាទិត្យនៃចិត្តរបស់អ្នក នឹងភ្លឺចែងចាំងយ៉ាងអស្ចារ្យពាសពេញវា ហើយអ្នកនឹងឡើងទៅជាមនុស្សម្នាក់ ដែលអាចក្រឡេកមើលថយក្រោយ ដោយសើចតិចៗ ទៅលើខ្លួនឯងពីអតីតកាលរបស់អ្នក ដែលបានរស់នៅដោយថប់ចិត្ត និងព្រួយបារម្ភវិលជុំវិញ។