អំពីការរស់នៅដោយភាពទិព្វភ្លឺចែងចាំងចេញមក (ភាគទី 2)

(តពីលើកមុន)

★គន្លឹះក្នុងការទាញចេញស្មារតីទិព្វ គឺការអធិស្ឋានដែលពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះមនុស្សជាតិ

ដើម្បីបង្ហាញការងារនោះ កម្លាំងនោះ រឿងដំបូង មុនអ្វីៗទាំងអស់ គឺអធិស្ឋាន។

ហើយក្នុងចំណោមការអធិស្ឋាន ការអធិស្ឋានសម្រាប់ការវិវត្តនៃស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិ ដែលជាកិច្ចការបន្ទាន់នៃដែនផែនដី គឺជាដួងចិត្តនៃទេវៈ ហើយក៏ជាសេចក្ដីប្រាថ្នារបស់យើងដែរ។

នេះគឺជាការពិតចំពោះគ្រប់ផ្កាយ៖ នៅពេលដែលចិត្តនៃមនុស្សជាតិក្លាយជាមានសន្តិភាព អ្វីៗទាំងអស់នៅក្នុងមេឃ និងដីនៃផ្កាយនោះ ប្ដូរទៅកាន់សភាពប្រកបដោយសុខដុម។

ដូច្នេះ អ្នកអាចនិយាយបានថា ស្មារតីនៃមនុស្សជាតិនៃផ្កាយមួយ គឺជាធាតុដ៏សំខាន់ ដែលកំណត់សភាពនៃមេឃ និងដីរបស់វា។

ហើយរឿងជាមូលដ្ឋានបំផុត ដែលអ្នកគួរធ្វើឲ្យក្លាយជារបស់អ្នក ក្នុងការប្រើប្រាស់ស្មារតីរបស់អ្នក គឺបញ្ជូនគំនិតរបស់អ្នកទាំងអស់ និយាយពាក្យរបស់អ្នកទាំងអស់ និងធ្វើសកម្មភាពរបស់អ្នកទាំងអស់ ដោយផ្អែកលើចិត្តអធិស្ឋាន ដែលប្រាថ្នាឲ្យមនុស្សជាតិទាំងអស់មានសុខដុម ហើយកសាងពិភពនៃផ្កាយ ដោយសហការគ្នាទៅវិញទៅមក។

ព្រោះប្រសិនបើគ្រាន់តែប្រជាជនលើផែនដីមានចិត្តប្រកបដោយសន្តិភាព ដែនផែនដីនឹងក្លាយជាភពដែលមានសន្តិភាពក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ហើយនៅក្នុងមនុស្សដែលបញ្ជូនការឆ្លុះបញ្ចាំងប្រភេទនោះ កម្លាំងនៃទេវៈលេចឡើងកាន់តែងាយស្រួល ដូច្នេះវាកាន់តែងាយស្រួលសម្រាប់យើង ក្នុងការផ្ដល់កម្លាំងរបស់យើងដែរ។

ប្រសិនបើមនុស្សបែបនេះកើនឡើង សូម្បីតែម្នាក់ ឬពីរនាក់ តែប៉ុណ្ណឹងក៏ជំរុញការក្លាយជាវិញ្ញាណនៃផែនដីយ៉ាងខ្លាំងដែរ។

ដូច្នេះ សម្រាប់ពេលនេះ ចូរទុកអ្វីៗផ្សេងទៀតចោល ហើយ មុនអ្វីៗទាំងអស់ អធិស្ឋានសម្រាប់សន្តិភាពនៃមនុស្សជាតិលើផែនដី។

មនុស្សដែលរស់នៅដោយតែងតែរក្សាចិត្តអធិស្ឋានបែបនេះ កំពុងរស់នៅដោយមានដួងចិត្តនៃទេវៈ ជាចិត្តផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះ មិនថាពួកគេអាចមានទម្លាប់នៃគំនិត (កំហុស ភាពខ្វះខាត) អ្វីក៏ដោយ នោះមិនមែនជាបញ្ហាធំទាល់តែសោះ មុនពេលពួកគេដឹងខ្លួន ទម្លាប់ទាំងនោះរលាយ និងបាត់ទៅ នៅក្នុងស្មារតីទិព្វនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះមនុស្សជាតិ។

ហើយអ្វីដែលនៅសល់នៅទីនោះ គឺមានតែស្មារតីទិព្វ ដួងចិត្តនៃទេវៈប៉ុណ្ណោះ។

នរណាក៏ដោយ ដោយគ្មានការហ្វឹកហាត់ដ៏តឹងរ៉ឹងណាមួយទាល់តែសោះ អាចរស់នៅជាមួយរាងកាយ ជាជីវិតដែលបានចែករំលែកនៃទេវៈផ្ទាល់។

នៅលើផែនដី មុនមនុស្សជាតិ មានមនុស្សរាប់ពាន់នាក់រួចហើយ ដែលរស់នៅលើផែនដីជាមនុស្សទិព្វតាមរបៀបនេះ ជាកម្លាំងការងារសកម្ម។

ផែនដីសព្វថ្ងៃនេះ ត្រូវបានទ្រទ្រង់យ៉ាងរឹងមាំ ដោយពន្លឺនៃជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ ដែលបញ្ចេញតាមរយៈភាជនៈរបស់ពួកគេ ដោយពន្លឺប្រកបដោយមេត្តាករុណានៃទេវៈ និងដោយរំញ័រនៃសុខដុមរបស់យើង។

ដើម្បីបំពេញស្ថានភាពនេះដោយពន្លឺកាន់តែច្រើនថែមទៀត មនុស្សជាតិជាច្រើនទៀត ដែលរស់នៅលើផែនដី ត្រូវភ្ញាក់ដឹងដល់ស្មារតីទិព្វ ហើយសកម្មជាមនុស្សទិព្វ។

នៅទីបំផុត មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងក្លាយជាបែបនោះ ប៉ុន្តែអ្នកយល់ហើយថា ការពិតនឹងមិនផ្លាស់ប្ដូរទេ ប្រសិនបើយើងគ្រាន់តែឈរនៅទំនេររង់ចាំពេលនោះ មែនទេ?

ហេតុនេះហើយបានជាអ្នកម្នាក់ៗមានសារៈសំខាន់។

ព្រោះដោយការដែលអ្នកបង្ហាញស្មារតីទិព្វ ដែលមាននៅក្នុងខ្លួនអ្នកពីដើមឡើយ ហើយបង្ហាញដល់មនុស្សជាតិ នូវរបៀបរស់នៅដែលជាភាពទិព្វផ្ទាល់ ភាពទិព្វខាងក្នុងនៃមនុស្សជាតិដែលមិនទាន់ភ្ញាក់ដឹង នឹងត្រូវបានអភិវឌ្ឍដោយពួកគេមិនដឹងខ្លួន ហើយបរិស្ថានមួយដែលងាយស្រួលរស់នៅតាមផ្លូវនៃភាពទិព្វ នឹងកើតមានរូបរាង។ (ចប់)