វគ្គសិក្សាពិសេស សម្រាប់ការបញ្ចប់ការសិក្សាពីវ័យកុមារនៃព្រលឹង (1)

★លក្ខណៈរបស់មនុស្ស ដែលព្រលឹងរបស់ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងវ័យកុមារ

នៅពេលដែលព្រលឹងស្ថិតនៅក្នុងវ័យកុមាររបស់វា មនុស្សចង់ឲ្យនរណាម្នាក់ទទួលស្គាល់ពួកគេគ្រប់ពេល មែនទេ?

ហើយនៅក្នុងលំហនៃពិភពទាំងបី ខ្សែគំនិតរាប់មិនអស់ ប្រភេទ “មើលខ្ញុំ” “ទទួលស្គាល់ខ្ញុំ” អណ្ដែតដោយគ្មានគោលដៅតាមខ្យល់ ហើយវារលើដី។ (ខ្សែគំនិត គឺជាប្រភេទនៃរលកអេឡិចត្រូម៉ាញេទិក ដែលមានរលកល្អិតជាងកាំរស្មី X)។

ហេតុអ្វីបានជាគំនិតទាំងនោះ ស្ទើរតែមិនដែលក្លាយជាការពិតនៅលើផែនដី ទោះបីជាមនុស្សគ្រប់គ្នាប្រាថ្នាចង់បានពួកវាក៏ដោយ? ព្រោះចំណុចចាប់ផ្ដើមដែលគំនិត “ខ្ញុំចង់ឲ្យគេទទួលស្គាល់” ត្រូវបានបញ្ជូនចេញ និងមុំ និងទិសដៅដែលវាគួរឆ្ពោះទៅ គឺខុសជាមូលដ្ឋាន។ ដូច្នេះពួកវាគ្រាន់តែផលិតជាដុំៗ នូវអារម្មណ៍នៃការខ្វះខាតដែលមិនពេញចិត្ត ហើយគំនិតទាំងនោះនៅតែបន្តចងភ្ជាប់គ្នាជាស្មារតីរួម។

កន្លែងដែលពួកវាទៅដល់នៅទីបំផុត គឺការបំពេញអារម្មណ៍នៃការខ្វះខាតរបស់ខ្លួន ដោយការដណ្ដើមយកពីអ្នកដទៃ។

ហើយមនុស្សខ្លះដែលរស់នៅក្នុងវិសាលភាពនៃរំញ័រនៃស្មារតីរួមនោះ ត្រូវបានទាក់ទាញទៅរកគំនិតថា “សេចក្ដីស្រឡាញ់ដណ្ដើមយកដោយមិនទប់ខ្លួន” ហើយពេលខ្លះនៅតែស្ថិតក្នុងវិមាត្រនៃស្មារតី នៃការដណ្ដើមយក និងការត្រូវគេដណ្ដើមយក ការរត់គេច និងការដេញតាម។

សេចក្ដីពិតអំពីរឿងនេះ គឺពីដើមឡើយ “សេចក្ដីស្រឡាញ់ផ្ដល់ឲ្យដោយមិនទប់ខ្លួន” ហើយអ្វីដែលគួរត្រូវបានផ្ដល់ឲ្យ មិនមែនជាលុយ ឬទំនិញ ឬការគិតគូរ និងសេចក្ដីសប្បុរសលើផ្ទៃនោះទេ ប៉ុន្តែជាថាមពលជីវិត ដែលមនុស្សនោះអាចផលិតភាពសម្បូរបែបដោយកម្លាំងខ្លួនឯង ជាពន្លឺប្រភពនៃជីវិត ដែលធ្វើឲ្យថាមពលដើមដែលបង្កើតអ្វីៗទាំងអស់ផុសឡើង។

រឿងនេះតភ្ជាប់ទៅនឹងអ្វីដែលខ្ញុំនឹងនិយាយនៅពេលក្រោយ ដូច្នេះសូមរក្សាទុកវានៅក្នុងជ្រុងមួយនៃចិត្តរបស់អ្នក។

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំបាននិយាយនៅដើមដំបូងអំពីវ័យកុមារនៃព្រលឹង។ ថាតើវាដូចម្ដេច គឺច្បាស់ក្នុងមួយភ្លែត ប្រសិនបើអ្នកមើលក្មេងតូចៗនៅលើផែនដី ពីទស្សនៈរបស់មនុស្សពេញវ័យ។

ក្មេងតូចៗទាំងអស់ ដោយដឹងខ្លួន ឬមិនដឹងខ្លួន មានតម្រូវការខ្លាំងក្នុងការទទួលបានការយល់ព្រម “ខ្ញុំចង់ឲ្យគេទទួលស្គាល់” មែនទេ?

សូម្បីតែក្មេងដែលមើលដំបូងទៅហាក់ដូចជាមិនដូច្នោះ ក៏ទាំងអស់គ្នានៅតែចង់ឲ្យគេទទួលស្គាល់នៅជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេដែរ។

ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នា ច្រើនតែទទួលបានទំនុកចិត្ត ដោយការត្រូវបានទទួលស្គាល់ ហើយពង្រីកជួរនៃអ្វីដែលពួកគេអាចធ្វើបាន មែនទេ?

នោះគឺដោយសារសេចក្ដីស្រឡាញ់ គឺជាអាហារដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់មនុស្សក្នុងការរីកចម្រើន។

គំនិត “ខ្ញុំចង់ឲ្យគេទទួលស្គាល់” និយាយម្យ៉ាងទៀត ក៏ជាគំនិត “ខ្ញុំចង់ឲ្យគេស្រឡាញ់” ដែរ។

ហើយប្រសិនបើអ្នកដាក់ជាពាក្យ នូវអ្វីដែលជីវិតដែលលេចចេញទាំងមូលប្រាថ្នា វាគឺ “ខ្ញុំប្រាថ្នាយ៉ាងខ្លាំង ចង់ត្រូវបានគេថ្នាក់ថ្នម និងស្រឡាញ់”។

នៅក្នុងទម្រង់ដែលលេចចេញ មនុស្សគ្រប់គ្នា ដោយដឹងខ្លួន ឬមិនដឹងខ្លួន ស្រេកឃ្លានចង់ត្រូវបានគេថ្នាក់ថ្នម និងស្រឡាញ់។

នោះគឺជាគោលការណ៍ដ៏ចាំបាច់នៃជីវិត ដូចរុក្ខជាតិដុះឆ្ពោះទៅរកព្រះអាទិត្យ ដូច្នេះវាមិនមែនជាសំណួរថាតើការគិតបែបនោះល្អ ឬអាក្រក់នោះទេ។ (នឹងបន្តនៅលើកក្រោយ)