អាថ៌កំបាំងនៃការមិនបោះបង់ការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ភាគទី 3)

​　អត្ថបទមុនៗនៃស៊េរីនេះ

[blogcard url=”https://km.ascension21.com/voice-of-brothers-343/”]

[blogcard url=”https://km.ascension21.com/voice-of-brothers-344/”]

 

 

(តពីលើកមុន)

★មូលហេតុនៃភាពមិនសប្បាយចិត្ត ស្ថិតនៅក្នុងការទទួលស្គាល់ខុសឆ្គង ដែលជាប់នឹងកាយអាស្ត្រាល់ និងរាងកាយ

ហើយលក្ខណៈមួយទៀតដែលពួកគេទាំងអស់មានដូចគ្នា គឺពួកគេមិនប្រកាន់ខ្ជាប់យ៉ាងរឹងរូសនឹងអ្វីទាំងអស់។

ឧទាហរណ៍ ឧបមាថានរណាម្នាក់តាំងចិត្តថា “ខ្ញុំនឹងវិវត្តស្មារតីរបស់ខ្ញុំ!”

រហូតដល់ចំណុចនោះ មនុស្សដែលមានទម្លាប់អវិជ្ជមាន និងមនុស្សដែលមានទម្លាប់វិជ្ជមាន គឺដូចគ្នា។

បញ្ហាកើតឡើងបន្ទាប់ពីនោះ។ មនុស្សដែលមានទម្លាប់អវិជ្ជមាន បន្តប្រកាន់ខ្ជាប់ ហើយនៅជាប់នឹងគំនិត “ខ្ញុំចង់វិវត្តស្មារតីរបស់ខ្ញុំ!” ខណៈពេលដែលមនុស្សដែលមានទម្លាប់វិជ្ជមាន បានបន្តទៅកាន់សកម្មភាពសម្រាប់ការវិវត្តស្មារតីរបស់ខ្លួនរួចទៅហើយ ហើយមិននៅប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងគំនិត “ខ្ញុំចង់វិវត្តស្មារតីរបស់ខ្ញុំ!” ទេ។

យើងមិនគិតថាមានមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់ ដែលមានគោលដៅឆ្ពោះទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី ហើយចង់នៅក្នុងស្ថានភាពអវិជ្ជមាននោះទេ។ ប៉ុន្តែជាលទ្ធផល មនុស្សត្រូវបានបែងចែកជាអ្នកដែលនៅក្នុងស្ថានភាពនៃទម្លាប់អវិជ្ជមាន និងអ្នកដែលមិននៅទីនោះ ប៉ុន្តែបន្តទៅមុខ ទៅមុខ មែនទេ?

អ្នកអាចនិយាយបានថា ភាពខុសគ្នាគឺថា តើសារធាតុនៃគំនិតរបស់ពួកគេស្អិត ឬបន្តហូរយ៉ាងរលូន រលូន។

ហើយតាមពិត ផ្នែកតែមួយគត់នៃស្មារតី ដែលបានតាំងលំនៅយ៉ាងស្រួលនៅក្នុងភាពអវិជ្ជមាន គឺស្មារតីនៃគំនិត ដែលជាប់នឹងរាងកាយ និងកាយអាស្ត្រាល់។

ប្រសិនបើគំនិតទាំងអស់ដែលជាប់នឹងរាងកាយ និងកាយអាស្ត្រាល់ ត្រូវបានធ្វើឲ្យថ្លា និងរួចផុតពីការជាប់ជំពាក់ នោះនរណាក៏ដោយ ទោះបីជាព្យាយាមប្រតិកម្មដោយគំនិតដែលមើលទៅក្រោយក៏ដោយ ក៏លែងអាចធ្វើបានទៀតហើយ។

វិស័យនៃការមើលឃើញនៃស្មារតី ពិតជាពង្រីកយ៉ាងខ្លាំង ខ្លាំងរហូតដល់អ្នកគិតថា “តើថ្ងៃនៃទុក្ខវេទនា និងការបារម្ភទាំងនោះ រហូតដល់ថ្មីៗនេះ ជាអ្វីទៅ?”

និយាយម្យ៉ាងទៀត ដែននៃស្មារតីដែលមើលឃើញមិនច្បាស់ គឺគ្រាន់តែជាផ្នែកដ៏តូចមួយ នៃដែនទាំងមូលនៃស្មារតីនៃជីវិតប៉ុណ្ណោះ។

★អាថ៌កំបាំងនៃការសរសេរជាន់ពីលើ ហើយរក្សាទុកការទទួលស្គាល់ដែលជាទម្លាប់ (2)

ដើម្បីផ្ដល់ឧទាហរណ៍អំពីអ្វីដែលនេះមានន័យ៖ ប្រសិនបើអ្នកអាំងត្រីសានម៉ានៅលើចង្ក្រានធ្យូងនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នក ដោយមិនបើកកង្ហារ ឬបើកបង្អួច ផ្ទះនឹងពោរពេញដោយផ្សែងក្រាស់ មែនទេ?

ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកដើរចេញទៅខាងក្រៅ មេឃធំទូលាយ ពណ៌ខៀវ និងថ្លា ហើយគ្មានអ្វីខុសប្រក្រតីសោះ។

ក្នុងករណីនេះ កាយអាស្ត្រាល់គឺជាផ្ទះ រាងកាយគឺជាអ្នកដែលកំពុងអាំងត្រីសានម៉ា ហើយលំហនៅខាងក្រៅផ្ទះ គឺជាពិភពនៃកាយវិញ្ញាណ និងកាយនៃភាពទិព្វ។

សូម្បីតែផ្សែងដែលពោរពេញក្នុងផ្ទះ ប្រសិនបើអ្នកបើកបង្អួច ឬបើកកង្ហារ នៅទីបំផុតនឹងរលាយ ហើយរីករាលដាលចូលទៅក្នុងខ្យល់ ហើយបាត់ទៅវិញ មែនទេ?

នៅពេលស្មារតីរបស់អ្នកជាប់ស្អិតនឹងរាងកាយ ការផ្លាស់ប្ដូរស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់អ្នក អាចហាក់ដូចជាពិបាកណាស់។ ប៉ុន្តែដូចក្នុងឧទាហរណ៍នេះ ការបញ្ចេញផ្សែងដែលអ្នកបានបង្កើតរួចហើយ (គំនិតអវិជ្ជមានដែលជាទម្លាប់) ដោយបើកបង្អួច ឬបើកកង្ហារ គឺជាអត្ថន័យនៃការសរសេរជាន់ពីលើការទទួលស្គាល់ដ៏ងងឹត ដោយការទទួលស្គាល់ដ៏ភ្លឺស្វាង។

ការរួញថយដោយគំនិតដូចជា “មនុស្សដូចខ្ញុំ” ហើយសរសេរជាន់ពីលើ និងរក្សាទុកការទទួលស្គាល់នៃការបដិសេធខ្លួនឯង និងការកំណត់ព្រំដែនខ្លួនឯង ជាដំបូង និងសំខាន់ជាងគេ គឺជារូបភាពរបស់មនុស្សម្នាក់ ដែលកំពុងរស់នៅ ខណៈពេលដែលត្រូវបានអូសទាញដោយការចងចាំ និងការទទួលស្គាល់ដែលជាទម្លាប់ ដែលបានភ្លេចទាំងស្រុងនូវភាពទិព្វ ដែលជារាងកាយពិត និងដួងចិត្តពិតនៃជីវិត។

ដូច្នេះ ចូរគិតឡើងវិញ៖ “អូ ការទទួលស្គាល់របស់ខ្ញុំរហូតមកដល់ពេលនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់ខ្ញុំបានគិតទេ។ ខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់ខ្ញុំ គឺជាពន្លឺនៃភាពទិព្វ ដែលចែករំលែកនូវអំណាចគ្មានទីបញ្ចប់ ដែលបានបង្កើតចក្រវាល។ រាងកាយរបស់ខ្ញុំ គ្រាន់តែជាការិយាល័យសាខាមួយ នៅចុងបំផុតនៃពន្លឺនោះប៉ុណ្ណោះ។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ ខ្ញុំនឹងទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងជាភាវៈទិព្វ ហើយរស់នៅដោយប្រើប្រាស់ឲ្យពេញលេញនូវភាពច្នៃប្រឌិតគ្មានទីបញ្ចប់នៅក្នុងខ្លួនខ្ញុំ ដែលខ្ញុំមិនទាន់បានទាញចេញមក។” បន្ទាប់មក ចូរធ្វើអ្វីដែលអ្នកចង់ធ្វើ តាមរបៀបដែលអ្នកចង់ធ្វើ។

ប្រសិនបើវាប្រែជាមិនមែនជាអ្វីដែលអ្នកគួរធ្វើពិតប្រាកដ នោះដរាបណាអ្នករស់នៅដោយវិជ្ជមាន ផ្លូវមួយផ្សេងទៀតនឹងបើកនៅចំពោះមុខអ្នកក្នុងពេលឆាប់ៗ។ ដូច្នេះ វាល្អក្នុងការរស់នៅ ដោយឲ្យគំនិតរបស់អ្នកហូរយ៉ាងរលូន មិនជាប់គាំងនឹងអ្វីទាំងអស់ ហើយប្រើប្រាស់ស្មារតីរបស់អ្នកដោយសេរី និងបត់បែន។

ហើយការធ្វើឲ្យខ្លួនឯងរួញតូច ដោយសារការគោរពក្រែងចិត្តចំពោះចំណងដែលចងអ្នក ក៏ជាការខ្ជះខ្ជាយស្មារតីដែរ ដូច្នេះមិនចាំបាច់ធ្វើទេ។

ចូរបង្ហាញពន្លឺនៃជីវិតដែលអ្នកបានកើតមកជាមួយ ដោយសេរី និងពេញលេញ។

ព្រោះនោះក៏ជាអត្ថន័យនៃការរស់នៅដែរ។ (ចប់)