របៀបប្រើប្រាស់ធនធាននៃស្មារតីដែលអ្នកមាននៅពេលនេះ និងពង្រីកដែនរបស់វា (ភាគទី 1)

មូលហេតុនៅពេលដែលអ្នកមានអារម្មណ៍ជាប់គាំង ក្នុងថ្ងៃនៃការតម្រង់ទិសទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី

ដោយតម្រង់ទិសទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី ដោយគិតថាអ្នកនឹងផ្លាស់ប្ដូរខ្លួនឯង ចង់ផ្លាស់ប្ដូរ ចង់ត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរ តើអ្នកធ្លាប់មានអារម្មណ៍ថា អ្នកមិនអាចផ្លាស់ប្ដូរបានសោះ ឬថាកម្រិតនោះខ្ពស់ពេកដែរឬទេ?

ការព្រួយបារម្ភបែបនោះកើតឡើង ដោយសារតែមានអ្វីមួយដែលមិនសមហេតុផល ខ្ជះខ្ជាយ ឬឥតប្រយ័ត្ន នៅក្នុងរបៀបដែលអ្នកប្រើប្រាស់ធនធាននៃស្មារតីរបស់អ្នក។

“ធនធាននៃស្មារតី” ក្នុងករណីនេះ មានន័យថា ស្មារតីលើផ្ទៃរបស់អ្នក និងគំនិតដែលជាទម្លាប់របស់អ្នក និយាយឲ្យសាមញ្ញ គឺខ្លួនឯងដែលអ្នកគិតថាជាខ្លួនអ្នក។

បើមើលពីខាងភាពទិព្វ ដែននៃស្មារតីដែលមិនទាន់វិវត្តពេញលេញ គឺតូចចង្អៀតណាស់។

ដូច្នេះ អ្នកត្រូវរវល់ក្នុងការរៀបចំធនធាននៃស្មារតីដែលខ្វះខាត មិនអាចប្រើពួកវាតាមចិត្តចង់បាន ហើយបញ្ចប់ដោយត្រូវបានគំនិតអវិជ្ជមាន ដូចដែលយើងបានលើកឡើងនៅខាងដើម ធ្វើទារុណកម្ម។

ដើម្បីពិពណ៌នាអំពីស្មារតីលើផ្ទៃ ដែលភាពទិព្វមិនទាន់ត្រូវបានអភិវឌ្ឍ ពីមុំមួយផ្សេង អ្នកអាចហៅវាថា “ធនធានដែលមានកំណត់ ដែលត្រូវបានកំណត់ឲ្យរលាយបាត់ទៅ”។ អ្នកព្យាយាមផ្លាស់ប្ដូរធនធានដែលមានកំណត់ទាំងអស់នោះក្នុងពេលតែមួយ ឬទទួលយកការប្រកួតប្រជែង ដោយគិតថាអ្នកអាចផ្លាស់ប្ដូរពួកវាបានក្នុងមួយដង ដូច្នេះអ្នកមានអារម្មណ៍បរាជ័យ ឬគំនិតរបស់អ្នកត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយការចុះចាញ់នៃការជាប់គាំង។

តាមការពិតជាក់ស្ដែង នោះគឺឥតប្រយ័ត្ន ជាការតស៊ូដែលខ្ជះខ្ជាយ ហើយបង្ខំពេក ដូច្នេះស្មារតីខ្លួនឯងនៅក្នុងដែនដែលលាក់កំបាំង បញ្ឈប់វា ហើយនៅទីបំផុត ជាញឹកញាប់វាមិនបង្កើតផលអ្វីទេ។ នោះហើយជាអ្វីដែលកើតឡើង។

របៀបដែលធនធាននៃស្មារតីត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ

នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ទោះបីអ្នកព្យាយាមចំណាយពេលដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដើម្បីកុំឲ្យរឿងនោះកើតឡើង ហើយនៅក្នុងស្ថានភាពនៃស្មារតីមួយ ដែលមិនត្រូវបានទម្លាប់នៃគំនិតបោកបក់ទៅក៏ដោយ ក៏មានពេលខ្លះដែលអ្នកត្រូវធ្វើការវិនិច្ឆ័យក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ហើយមិនអាចធ្វើបែបនោះបាន មែនទេ?

ប្រសិនបើនិយាយឲ្យត្រូវ ធនធាននៃស្មារតី ត្រូវបានប្រើញឹកញាប់ជាងសម្រាប់រឿងដែលអ្នកត្រូវវិនិច្ឆ័យយ៉ាងរហ័ស មួយៗៗ។ ដូច្នេះ ទោះបីអ្នកព្យាយាមបង្វែរធនធាននៃស្មារតីដែលនៅសល់តិចតួចរបស់អ្នក ឆ្ពោះទៅរកការបង្ហាញភាពទិព្វក៏ដោយ វាដូចជាដំណក់ទឹកមួយលើថ្មក្ដៅ ហើយលទ្ធផលមានទំនោរថា អ្នកមិនទទួលបានអ្វីច្រើនពីវាទេ។

នៅទីបំផុត នៅពេលដែលស្មារតីលើផ្ទៃរបស់អ្នកលើសពីពាក់កណ្ដាល ចូលទៅក្នុងដែននៃស្មារតីនៃភាពទិព្វ នោះ ដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងពាក្យ “រូបគឺភាពទទេ ភាពទទេគឺរូប” វាច្បាស់ថា ពិភពលោកដែលអ្នកគិតថាមាន គឺជាការបំភាន់ ហើយពិភពលោកដែលអ្នកគិតថាមិនមាន គឺជាការពិតពិតប្រាកដ។ អ្នកលែងត្រូវបានចងដោយការរឹតបន្តឹងនៃពិភពដែលមានកំណត់ (ពិភពនៃបាតុភូត) ទៀតហើយ ដូច្នេះដែននៃស្មារតីរបស់អ្នកពង្រីកលើសពីកាលដែលអ្នកជឿថារាងកាយគឺជាខ្លួនអ្នក រាប់រយ ឬរាប់ពាន់ដង ហើយចាប់ពីពេលនោះតទៅ អ្នកអាចប្រើគំនិតរបស់អ្នកដោយសេរី (វាក្លាយដូចជារថយន្តតូចមួយ ដែលបំពាក់ម៉ាស៊ីនរបស់រថយន្តធំ)។ ប៉ុន្តែរហូតដល់អ្នកទៅដល់ទីនោះ អ្នកត្រូវតែប្រើប្រាស់ធនធាននៃស្មារតីដែលមានកំណត់ ដែលអ្នកមាននៅពេលនេះ ឲ្យមានប្រសិទ្ធភាព។ នោះហើយជាចំណុចសំខាន់។ (នៅមានតទៅលើកក្រោយ)