ដើម្បីទទួលបានស្តង់ដារនៃការវិនិច្ឆ័យ ដែលហួសពីចំណេញ និងខាត (3)

(តពីលើកមុន)

វាគឺជាការប្រមូលផ្ដុំនៃការខិតខំប្រឹងប្រែង និងការអនុវត្តតូចៗប្រចាំថ្ងៃ

ពិភពលោករបស់យើង ដូចដែលយើងបាននិយាយ គឺជាពិភពលោកមួយដែលអ្នកអាចរស់នៅដោយមិនគិតពីចំណេញ និងខាត ដូច្នេះមិនចាំបាច់តស៊ូដើម្បី “រក្សាស្មារតីមួយដែលរួចផុតពីចំណេញ និងខាត” នោះទេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអ្នកជ្រួតជ្រាបនៅក្នុងវិសាលភាពនៃរំញ័រមួយ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នារស់នៅដោយជឿថា ពួកគេមិនអាចរស់រានមានជីវិតបានដោយមិនគិតពីចំណេញ និងខាត អ្នកប្រហែលជាគិតថា វាមិនមែនជាអ្វីដែលអ្នកអាចធ្វើបានភ្លាមៗ គ្រាន់តែដោយសារតែគេប្រាប់អ្នកនោះទេ មែនទេ?

អ្នកប្រហែលជាគិតថា “ការប្រាប់ខ្ញុំឲ្យរស់នៅដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ជាសកល ឬឲ្យរស់នៅដោយយកសេចក្ដីស្រឡាញ់ចំពោះមនុស្សជាតិជាគ្រឹះ… វាមិនងាយស្រួលដូច្នោះទេ”។

ប៉ុន្តែទោះបីនរណានិយាយយ៉ាងណាក៏ដោយ ការប្រមូលផ្ដុំនៃការខិតខំប្រឹងប្រែង និងការអនុវត្តតូចៗប្រចាំថ្ងៃ ដើម្បីក្លាយជាបែបនោះ គឺជាផ្លូវកាត់ខ្លីបំផុតទៅកាន់ស្មារតីមួយ ដែលមិនជាប់ជំពាក់នឹងចំណេញ និងខាត។

ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកមានពេលព្រួយបារម្ភថា “មិនមែននេះទេ មិនមែននោះទេ” វាល្អក្នុងការយកពេលនោះទៅអធិស្ឋាននូវការអធិស្ឋាននៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ដ៏អស្ចារ្យ ដែលគ្រាន់តែប្រាថ្នាសន្តិភាពលើផែនដី។

ប្រសិនបើអ្នកគ្រាន់តែរស់នៅបែបនោះ មុនពេលដែលអ្នកដឹងខ្លួន ស្មារតីរបស់អ្នកនឹងផ្លាស់ប្ដូរដោយអ្នកមិនបានកត់សម្គាល់ ហើយនៅពេលដែលអ្នកស្រាប់តែនឹកឃើញ ហើយក្រឡេកមើលទៅក្រោយ ពេលវេលានឹងមកដល់ ដែលអ្នកភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ “ហ៎? ខ្ញុំមិនធ្វើសកម្មភាពដើម្បីភាពងាយស្រួលរបស់ខ្លួនឯងទេ។ តើការគណនាចំណេញ និងខាតទាំងនោះបានទៅណាបាត់?”

ចិត្តដែលមិនវិនិច្ឆ័យដោយចំណេញ និងខាត គឺជាស្មារតីទិព្វ

ស្មារតីទិព្វ ដូចដែលពាក្យបានបង្ហាញ មានន័យថាការយកចិត្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់មកធ្វើជាចិត្តរបស់ខ្លួនឯង មែនទេ?

នោះមានន័យថា អ្នកអាចយល់បានយ៉ាងច្បាស់ថា ការធ្វើព្រងើយកន្តើយចំពោះអ្នកដទៃ ដោយសារតែវាមិនងាយស្រួល ការមិនស្រឡាញ់ ដោយសារតែអ្នកមានអារម្មណ៍មិនល្អ ឬផ្ទុយទៅវិញ ការធ្វើល្អចំពោះអ្នកដទៃ ដោយសារតែវាងាយស្រួល ឬការស្រឡាញ់ ដោយសារតែអ្នកមានអារម្មណ៍ល្អ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍ ដែលជាប់ស្អិតនឹងរាងកាយ ជាការវិនិច្ឆ័យដែលផ្អែកលើចំណេញ និងខាតនោះទេ។

ដោយគិតឲ្យហ្មត់ចត់តាមរបៀបនោះ អ្នកក៏យល់ដែរថា រឿងជាមូលដ្ឋានបំផុត គឺការអាចបែងចែកខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នក (ស្មារតីទិព្វ) និងខ្លួនឯងដែលមានអារម្មណ៍របស់អ្នក មែនទេ?

ដើម្បីក្លាយជាបែបនោះ វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការអធិស្ឋាននូវការអធិស្ឋានសម្រាប់សន្តិភាពលើផែនដី ដែលជួយស្មារតីលើផ្ទៃឲ្យចងចាំស្មារតីរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

ការអធិស្ឋាននូវការអធិស្ឋាននេះ គឺជាវិធីដែលធម្មជាតិបំផុត និងមិនពិបាកបំផុត ដើម្បីបង្ហាញភាពទិព្វ ដែលជាខ្លឹមសាររបស់មនុស្សជាតិ។ ដូច្នេះ ដរាបណាអ្នកតែងតែចំណាយពេលរបស់អ្នកជាមួយចិត្តអធិស្ឋាននោះ នរណាក៏ដោយ ពិតជានឹងចងចាំខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់ខ្លួន ខ្លួនឯងទិព្វ (ជីវិត) របស់ខ្លួន ហើយអាចធ្វើការវិនិច្ឆ័យប្រចាំថ្ងៃដោយចិត្តដែលបានវិវត្ត ដោយធម្មជាតិ។

ហើយចូរឲ្យយើងបន្ថែមរឿងមួយទៀត៖ កុំគិតឲ្យសោះថា “ខ្ញុំ ដែលមិនមែនជាទិព្វ ឥឡូវនេះនឹងក្លាយជាមនុស្សជាតិទិព្វ”។

ការទទួលស្គាល់ដែលជាមូលដ្ឋានបំផុត និងសំខាន់បំផុត គឺការគិតថា “ខ្ញុំជាមនុស្សជាតិទិព្វតាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីបានមកដល់ដែនផែនដីពីផ្កាយមួយផ្សេងទៀត ហើយកើតជាថ្មីម្ដងហើយម្ដងទៀត ខ្ញុំគ្រាន់តែភ្លេចការពិតនោះ។ អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើឥឡូវនេះ គឺគ្រាន់តែចងចាំសេចក្ដីពិតនោះប៉ុណ្ណោះ”។

ការផ្លាស់ប្ដូរការទទួលស្គាល់នេះ គឺជាអ្វីដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចធ្វើជំនួសអ្នកបានទេ ដូច្នេះ តោះនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងរាល់ថ្ងៃ និងរាល់ខណៈ ហើយដាស់ស្មារតីទិព្វដែលបានដេកលក់នៅជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់យើង។

ហើយនៅពេលដែលភាពទិព្វភ្ញាក់ឡើងពិតប្រាកដ អ្នកមានអារម្មណ៍ល្អដែលមិនអាចពិពណ៌នាបាន ដូចជាការភ្ញាក់ពីដំណេកនៅព្រឹកដ៏ស្រស់ស្រាយមួយ ហើយអ្នកត្រូវបានផ្លាស់ប្ដូរទៅជាស្មារតីមួយ ដែលមានចិត្តភ្លឺស្វាង និងគ្មានអ្វីក្រៅពីក្ដីសង្ឃឹមសម្រាប់អនាគត។

ដូច្នេះ សូមទន្ទឹងរង់ចាំពេលវេលានោះ កាន់ជំនឿដ៏ខ្លាំងក្លាលើខ្លួនឯងថា “វាពិតជានឹងក្លាយជាបែបនោះ” ហើយខាត់ពន្លឺនៃជីវិតនៅជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកឲ្យភ្លឺចេញមក។ (ចប់)