ធ្វើឲ្យស្មារតីដែលបានឡើងកម្រិត (ឡើងកម្រិតវិមាត្រ) ក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់អ្នក – 2

(តពីលើកមុន)

តោះភ្ញាក់ពីសុបិននៃហេតុ និងផល

នៅក្នុងពិភពលោករបស់អ្នក គំនិតដែលថា “មានហេតុ ហើយបន្ទាប់មកមានផល” ត្រូវបានយល់ច្រឡំយ៉ាងទូលំទូលាយ ហាក់ដូចជាវាជា “ច្បាប់នៃលោកនេះ”។

នោះគឺដោយសារតែរឿងរ៉ាវហាក់ដូចជាដើរតាមរបៀបនោះពិតប្រាកដ។

ពិភពលោកដែលហៅថា “លោកនេះ” មើលទៅហាក់ដូចជាហេតុបង្កើតផល ហើយបន្ទាប់មក គំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នកក្នុងការឆ្លើយតបនឹងផលនោះ ក្លាយជាហេតុនៃអនាគត ដែលជាបន្តបន្ទាប់ កំណត់រូបរាងនៃអនាគតហួសពីនោះទៀត។

ប៉ុន្តែដឹងទេ អារម្មណ៍នៃរឿងរ៉ាវបែបនោះ គឺដូចជាសុបិនដែលអ្នកឃើញខណៈពេលដែលអ្នកកំពុងដេកលក់។

អ្នកក៏អាចហៅវាថា “សុបិនមួយភ្លែត ដូចពពុះនៅលើទឹក” ដែលឃើញខណៈពេលដែលភាពទិព្វពិតប្រាកដកំពុងដេកលក់។

បើមើលពីខាងក្រៅ អ្នកទាំងអស់គ្នាមើលទៅហាក់ដូចជាកំពុងដេកលក់ ហើយយល់សុបិនគួរឲ្យខ្លាច ឬសុបិនរីករាយ។

រហូតដល់ស្មារតីដែលភាពទិព្វបានស្ដារឡើងវិញ ក្លាយជាឧបករណ៍ស្តង់ដារ ពិភពលោកដែលមនុស្សនៅលើផែនដីគិតថាជាការពិត ទោះបីអ្នកទៅឆ្ងាយប៉ុណ្ណាក៏ដោយ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍នៅក្នុងសុបិន។

មូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់ការប្រើស្មារតីដែលភ្ញាក់ដឹងខ្លួន

ដូច្នេះ អ្វីដែលក្លាយជាចាំបាច់ គឺការប្រើស្មារតីរបស់អ្នកផ្ទាល់ក្នុងស្ថានភាពភ្ញាក់ដឹងខ្លួន។

អ្វីដែលយើងតែងតែនិយាយ គឺអំពីរបៀបធ្វើរឿងនោះ។

វាជាយូរណាស់មកហើយ ចាប់តាំងពីមនុស្សចាប់ផ្ដើមនិយាយថា “ពិភពលោកបានចាប់ផ្ដើមឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណរួចហើយ” ប៉ុន្តែស្មារតីរបស់មនុស្សភាគច្រើនមិនបានផ្លាស់ប្ដូរទេ។

នោះគឺដោយសារតែការទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងជាមូលដ្ឋានរបស់មនុស្ស នៅតែជាប់គាំងនៅក្នុងការទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងចាស់ដដែល ទោះបីពេលវេលាកន្លងផុតទៅប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។

ដូច្នេះ អ្វីដែលក្លាយជាចាំបាច់ គឺការក្រឡេកមើលថយក្រោយ ហើយសួរថា “ចុះតើនរណាជាខ្លួនខ្ញុំពិតប្រាកដ?”

មនុស្សគ្រប់គ្នា នៅក្នុងដំណើរនៃការធំធាត់ មានពេលខ្លះដែលសំណួរ “តើខ្ញុំជានរណា?” ភ្លឺភ្លែតឆ្លងកាត់គំនិតរបស់ពួកគេ។

ប៉ុន្តែស្ទើរតែមនុស្សគ្រប់គ្នាគ្រាន់តែបណ្ដោយឲ្យវាកន្លងផុតទៅ។

ព្រោះការយកចិត្តទុកដាក់របស់ពួកគេ ទៅលើរបៀបរស់នៅឲ្យបានឆ្លាតវៃនៅក្នុង “លោកនេះ”។

ខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នក ដែលជាមនុស្សជាតិពិត គឺជាស្មារតីនៃចក្រវាល ដែលផ្ទុកនៅក្នុងខ្លួននូវប្រាជ្ញាដ៏អស្ចារ្យ ដែលបង្កើត និងដំណើរការចក្រវាល។

ជាដំបូង ចូរទទួលស្គាល់ការពិតនោះ ទោះបីជាអ្នកមិនអាចដឹងវាដោយញាណទាំងប្រាំរបស់អ្នកក៏ដោយ។

អ្វីៗទាំងអស់ចាប់ផ្ដើមពីទីនោះ។

ក្នុងចំណោមអ្នកកាន់សាសនា អ្នកខ្លះនិយាយថា មនុស្សត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយអត្ថិភាពដែលហៅថាព្រះជាម្ចាស់ ឬព្រះពុទ្ធ ប៉ុន្តែនោះគឺជាការពិតពីម្ខាង មិនមែនជាការពិតទាំងមូលនោះទេ។

អ្វីដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង គឺរាងកាយរបស់មនុស្ស សត្វ និងរុក្ខជាតិ ធម្មជាតិ ជាដើម មិនមែនមនុស្សខ្លួនឯងទេ។

មនុស្សមានចលនា ដោយសារតែពួកគេមានជីវិត មែនទេ?

សំបកទទេដែលព្រលឹងបានចាកចេញ ក្លាយជាសាកសព ហើយបើទុកចោល វានឹងរលួយ មែនទេ?

នោះហើយជាមូលហេតុដែលវាសំខាន់ក្នុងការដឹងខ្លួនអំពីពន្លឺនៃជីវិត ដែលធ្វើឲ្យរាងកាយនេះមានចលនា។

អ្វីដែលហៅថាជីវិតនោះ ដែលជាព្រលឹងខ្លួនឯង គឺជាមនុស្ស។

និយាយឲ្យឆ្ងាយជាងនេះ អ្នកអាចនិយាយបានថា ស្មារតីគឺជាសារធាតុពិតនៃមនុស្សម្នាក់។

ជាដំបូង តោះចាប់ផ្ដើមដោយការដឹងខ្លួនអំពីចំណុចចាប់ផ្ដើមនេះ។

បន្ទាប់មក អ្នកអាចដោះស្រាយបញ្ហាដ៏លំបាកទាំងអស់នៃលោកនេះ ដែលមិនទាន់ត្រូវបានដោះស្រាយអស់រយៈពេលដ៏យូរ។

(នៅមានត)