ដើម្បីលើកកម្ពស់វិមាត្រនៃប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី

★ពីប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី ដែលអ្នកខ្លាំងស៊ីអ្នកខ្សោយ ទៅជាប្រព័ន្ធនៃការរួមរស់ និងការរីកចម្រើនរួមគ្នា

ដូចដែលនៅក្នុងពិភពនៃមនុស្សដែលមានរាងកាយ គេនិយាយថា “មើលកូន ហើយអ្នកនឹងស្គាល់ឪពុកម្ដាយ” ប្រសិនបើអ្នកមើលសត្វមានជីវិតក្រៅពីមនុស្សជាតិ អ្នកអាចដឹងពីរបៀបរស់នៅនៃមនុស្សជាតិនៃផ្កាយនោះ។

ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើអ្នកសង្កេតមើលដោយយកចិត្តទុកដាក់ នូវរបៀបរស់នៅរបស់សត្វ បក្សី ត្រី និងសត្វសំបករឹង និងសត្វល្អិតគ្រប់ប្រភេទ អ្នកឃើញឋានានុក្រមអេកូឡូស៊ីជាច្រើន ដែលអ្នកខ្លាំងស៊ីអ្នកខ្សោយ។

អ្នកអាចនិយាយបានថា ពួកវាមានសភាពបែបនោះ ជាការឆ្លុះបញ្ចាំងនៃកម្រិតមធ្យមនៃស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិ ដែលរស់នៅលើផ្កាយនោះ។

ដូច្នេះ នៅពេលដែលស្មារតីដែលមានសុខដុមរស់ឡើងវិញនៅក្នុងមនុស្សជាតិ របៀបដែលអ្នកខ្លាំងស៊ីអ្នកខ្សោយ ក៏នឹងរលាយបាត់ពីពិភពទាំងមូលនៃសត្វមានជីវិតដែរ។

រឿងដូចជារឿងនៅក្នុងទេវកថា អំពីសត្វតោ និងសត្វទន្សាយរស់នៅជាមួយគ្នាដោយសុខដុម តាមពិតបានកើតឡើងពិតប្រាកដ នៅក្នុងសម័យដំបូង នៅពេលដែលស្មារតីរបស់មនុស្សមិនទាន់ភ្លេចខ្លឹមសារនៃជីវិតនៅឡើយ។

នៅពេលដែលមនុស្សជាតិលើផែនដី សម្រេចបាននូវការក្លាយជាវិញ្ញាណពេញលេញ សត្វមានជីវិតទាំងអស់ រួមទាំងមនុស្សជាតិផង អាចរស់នៅដោយការបរិភោគត្រឹមតែរុក្ខជាតិប៉ុណ្ណោះ។

នៅក្នុងពិភពបែបនោះ ការដែលអ្នកខ្លាំងចាប់អ្នកខ្សោយជាចំណី ឬការស៊ីពូជដូចគ្នា នឹងរលាយបាត់ពីផែនដី។

អ្នកប្រហែលជាគិតថា “ប្រសិនបើរឿងនោះកើតឡើង តើសត្វមានជីវិតនឹងមិនកើនចំនួនដោយគ្មានដែនកំណត់នៅទីបំផុតទេឬ ដូច្នេះប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីមិនអាចរក្សាបាន?”

ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់បារម្ភទេ។

ពីព្រោះនៅពេលដែលយុគសម័យមួយមកដល់ ដែលស្មារតីភាគច្រើនរបស់មនុស្សជាតិ រស់នៅដោយចាក់ឫសក្នុងភាពទិព្វ ទង្វើនៃការបន្សល់ទុកកូនចៅ ក៏នឹងត្រូវបានទប់ស្កាត់ក្នុងកម្រិតដ៏ត្រឹមត្រូវដែរ ហើយស្ថានភាពដូចជាប្រភេទសត្វជាក់លាក់មួយកើនចំនួនយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ នឹងលែងកើតឡើងទៀតហើយ។

★អ្វីដែលលើកកម្ពស់វិមាត្រនៃប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី

ភាពទិព្វ គឺជាប្រាជ្ញាគ្មានទីបញ្ចប់ ហើយវាក៏ជាកម្លាំងដែលផ្ដល់ជីវិតដល់សត្វមានជីវិតទាំងអស់នៅលើផ្កាយមួយ ដើម្បីឲ្យអ្វីៗទាំងអស់ចូលមកក្នុងសុខដុមដែរ។

នៅពេលដែលអរិយធម៌នៃផ្កាយមួយ ឈានដល់ដំណាក់កាលនៃការចូលទៅក្នុងដែនទិព្វ ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីដែលធ្លាប់ច្របូកច្របល់ក្នុងភាពគ្មានសុខដុម ត្រូវបានរក្សាក្នុងតុល្យភាពល្អពាសពេញ ហើយទិដ្ឋភាពមួយលាតត្រដាងឡើង ដែលសត្វមានជីវិតទាំងអស់ស្ថិតក្នុងសុខដុមដ៏អស្ចារ្យ។

នោះជាដំណើរមួយ ដែលគ្រប់ផ្កាយបានឆ្លងកាត់។

ឥឡូវនេះ វាជាវេនរបស់ផែនដីហើយ។

ដើម្បីរឿងនោះ ដូចដែលយើងតែងតែនិយាយ មនុស្សត្រូវតែធ្វើឲ្យស្មារតីរបស់ខ្លួនវិវត្ត។

វាមានន័យថា ការត្រឡប់ទៅកាន់ភាពទិព្វដែលជីវិតមានតាំងពីដើម ហើយរស់នៅជាមួយចិត្តដែលភ្លឺស្វាង និងទន់ភ្លន់។

បន្ទាប់មក សូម្បីតែប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីនៃសត្វមានជីវិតក្រៅពីមនុស្ស ក៏នឹងផ្លាស់ប្ដូរដែរ។

មនុស្សពិតជាម្ចាស់នៃការបង្កើតទាំងអស់មែន ប៉ុន្តែអ្នកយល់ថា រឿងនេះមិនផ្ដល់ឲ្យពួកគេនូវសិទ្ធិក្នុងការជាន់ឈ្លីសត្វមានជីវិតផ្សេងទៀតនោះទេ។

ប៉ុន្តែ តើមនុស្សលើផែនដីកំពុងរស់នៅយ៉ាងដូចម្ដេចឥឡូវនេះ?

ជាដំបូង មនុស្សជាតិត្រូវតែផ្លាស់ប្ដូរស្មារតីរបស់ខ្លួន ហើយចូលរួមក្នុងគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើ ដោយចិត្តដែលបានកែប្រែសាជាថ្មី។

នោះហើយគឺជាកម្លាំងជំរុញ ដែលលើកកម្ពស់វិមាត្រនៃប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី។

នៅពេលដែលមនុស្សជាតិផ្លាស់ប្ដូរ សត្វមានជីវិតផ្សេងទៀតក៏ក្លាយជាភាវៈដែលត្រូវគ្នាដែរ។

ឥឡូវនេះ គឺជាពេលវេលាសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ ក្នុងការគិតយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ អំពីការរួមរស់ជាមួយជីវិតទាំងអស់។

ឥឡូវនេះ គឺពិតជាឱកាសដ៏សំខាន់ ដើម្បីនាំសុខដុមមកកាន់ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ី។

ពេលវេលានឹងមកដល់ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នានឹកឃើញឡើងវិញថា ជីវិតទាំងអស់ មិនត្រឹមតែមនុស្សជាតិប៉ុណ្ណោះទេ ត្រូវបានតភ្ជាប់ ចងភ្ជាប់គ្នា និងរួបរួមជាតែមួយ នៅក្នុងជម្រៅនៃស្មារតី។ ប៉ុន្តែរហូតដល់ពេលនោះ យើងអាចពឹងផ្អែកបានតែលើអ្នកទាំងអស់គ្នា ដែលដឹងពីអត្ថន័យពិតនៃភាពជាធ្លុងមួយប៉ុណ្ណោះ។

ដូច្នេះ យើងពឹងលើអ្នកណា។

សូមលើកតម្កើងសត្វមានជីវិតទាំងអស់។

ពីព្រោះពួកវាជាភាវៈដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង ដោយគ្មានចិត្តអាក្រក់ទាល់តែសោះ គ្រាន់តែរស់នៅដោយភាពស្លូតត្រង់ប៉ុណ្ណោះ។