ដើម្បីរស់នៅដោយចាក់ឫសនៅក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិត – 3

(តពីលើកមុន)

សេចក្ដីស្រឡាញ់នៅលើដីគោក (ខាងរាងកាយ) និងសេចក្ដីស្រឡាញ់នៃមហាសមុទ្រដ៏ធំ (ជីវិត)

ថាតើចលនានៃគំនិតរបស់អ្នកផ្អែកលើផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ឬលើសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិត គឺជាអ្វីដែលគំនិតដែលមើលរឿងរ៉ាវតាមរយៈសុភវិនិច្ឆ័យដែលជាប់ស្អិតនឹងរាងកាយ មិនអាចបែងចែកបានទេ មែនទេ?

ដូច្នេះ ឥឡូវនេះតោះនិយាយអំពីរបៀបបែងចែកវា។

គឺរឿងនេះ៖ ចូរមើលសេចក្ដីស្រឡាញ់នៃចិត្តរបស់អ្នក ដោយប្រៀបធៀបវាទៅនឹងទឹក។

នៅលើដីគោកណាមួយនៅកន្លែងណាក៏ដោយក្នុងពិភពលោក ទឹកផុសចេញពីភ្នំ ហើយហូរចុះទៅកាន់មហាសមុទ្រដ៏ធំ មែនទេ?

និយាយឲ្យសាមញ្ញ អ្នកគ្រាន់តែត្រូវមើលថា តើសេចក្ដីស្រឡាញ់ (ទឹក) របស់អ្នក គឺជាស្មារតីនៃទឹកសាបនៅក្នុងទន្លេ និងបឹង ឬជាស្មារតីនៃទឹកសមុទ្រ ដែលបំពេញមហាសមុទ្រដ៏ធំ។

បើ “ការចូលចិត្ត” ដែលបំពេញស្មារតីរបស់អ្នក ងាយនឹងត្រឡប់ទៅជា “ការមិនចូលចិត្ត” ឬ “ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក” ដែលបំពេញចិត្តរបស់អ្នក ច្រើនតែផ្លាស់ប្ដូរ អាស្រ័យលើកាលៈទេសៈ ទៅជា “ខ្ញុំមិនអាចស្រឡាញ់អ្នកបានទេ” យ៉ាងលឿនដូចការត្រឡប់បាតដៃ នោះអាចហៅបានថាជាសេចក្ដីស្រឡាញ់នៅលើដីគោក (សេចក្ដីស្រឡាញ់ខាងរាងកាយ) ដែលនឹងត្រូវបានបោកបក់ឡើងលើច្រាំង ហើយស្ងួតក្នុងពេលឆាប់ៗ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត បើ “ការចូលចិត្ត” និង “ខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក” ដែលបំពេញចិត្តរបស់អ្នក បន្តភ្លឺចែងចាំងដោយមិនដែលរសាត់បាត់ ទោះបីជាប្រឈមនឹង “ពាក្យសម្ដី និងទង្វើដែលមិនសមហេតុផលណាក៏ដោយ” របស់អ្នកម្ខាងទៀត ឬ “ការផ្លាស់ប្ដូរនៃកាលៈទេសៈដែលប៉ះពាល់ដល់ភាពងាយស្រួលផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក” ក៏ដោយ នោះអាចហៅបានថាជាស្មារតីដែលមិនអាចច្រឡំបាននៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិត គឺសេចក្ដីស្រឡាញ់នៃមហាសមុទ្រដ៏ធំ (ជីវិត)។

តោះរស់នៅដោយធ្វើឲ្យស្មារតីរបស់យើងវិលជុំ ដូចជាសភាពទាំងបីនៃទឹក

បើស្មារតីរបស់អ្នកស្ថិតនៅកណ្ដាលមហាសមុទ្រដ៏ធំ នោះទោះបីកាលៈទេសៈយ៉ាងណាក៏ដោយ អារម្មណ៍របស់អ្នកនឹងមិនដែលត្រូវបានបោកបក់ឡើងលើដីគោក ហើយស្ងួតឡើយ។

ព្រោះគ្មានដីគោកនៅជិតៗ សម្រាប់ពួកវាត្រឡប់ទៅលើនោះទេ។

នៅក្នុងពិភពលោករបស់អ្នក មានឃ្លាមួយថា “ឆាប់ក្ដៅ ឆាប់ត្រជាក់” ប៉ុន្តែនៅក្នុងស្រទាប់នៃស្មារតីនៃដែនទិព្វ ដែលមានតែអ្នកដែលមានសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិតប៉ុណ្ណោះអាចស្ថិតនៅបាន ស្មារតីមិនងាយឆេះឡើង ហើយក៏មិនឆាប់ត្រជាក់ដែរ។

វាគ្រាន់តែបំពេញលំហដោយស្ងាត់ៗ ហើយថ្នាក់ថ្នមអ្វីៗទាំងអស់។

ស្មារតីនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ គឺដូចជាទឹកដែលផុសចេញឥតឈប់ឈរពីប្រភពនៃជីវិត ដើម្បីបំពេញមហាសមុទ្រដ៏ធំ (ចក្រវាលដ៏ធំ)។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ដែលបានបញ្ចប់តួនាទីរបស់ខ្លួន ហួតហើយត្រឡប់ទៅឋានសួគ៌វិញ បន្ទាប់មកធ្លាក់មកលើផែនដីជាភ្លៀងនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ប្រកបដោយមេត្តាករុណា។

នោះមានន័យថាការវិលជុំដ៏អស់កល្បជានិច្ចនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់។

យុគសម័យនៃ “ពេលនេះ” នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃផែនដី គឺជាយុគសម័យដ៏កម្របំផុត ដែលមិនអាចកើតឡើងម្ដងទៀតបាន ដែលអ្នកអាចជួបប្រទះទាំង “ស្មារតីទឹកសាបខាងរាងកាយ” និង “ស្មារតីទឹកសមុទ្រទិព្វ” នោះក្នុងពេលតែមួយ។

ក្នុងន័យនោះផងដែរ បច្ចុប្បន្នអាចហៅបានថា “យុគសម័យនៃទឹកភ្លាវ”។

អ្នកធ្លាប់ឮឃ្លា “សភាពទាំងបីនៃទឹក” មែនទេ?

ដែលហៅថា សភាពរឹង សភាពរាវ និងសភាពឧស្ម័ន។

ទឹក ទោះបីគ្មានការអន្តរាគមន៍ពីមនុស្សក៏ដោយ នៅក្នុងបរិស្ថានធម្មជាតិណាក៏ដោយ បំពេញលំហ ខណៈពេលដែលឆ្លាស់ទៅមករវាងសភាពទាំងបីនោះ។

សូមគិតមើល។ គ្មានអ្វីដែលអាថ៌កំបាំងដូចទឹកនោះទេ។

ដូច្នេះ អ្នកអាចនិយាយបានថា គ្មានអ្វីដែលសមស្របជាងទឹក សម្រាប់ពិពណ៌នាពីសេចក្ដីស្រឡាញ់នោះទេ។

ទឹកនៅក្នុងរាងកាយ ក៏ចាំបាច់ដាច់ខាតសម្រាប់រាងកាយមនុស្ស ដើម្បីទ្រទ្រង់ជីវិតដែរ មែនទេ?

ចុះបើទឹកនៅក្នុងរាងកាយហួតដោយគ្មានដែនកំណត់ ហើយបាត់បង់ទៅ?

វានឹងក្លាយជាម៉ាំមី។

ដើម្បីឆ្លងកាត់យុគសម័យនៅខាងមុខ មនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវជ្រើសរើសនៅពេលណាមួយ។

ថាតើត្រូវរស់នៅជាមួយនឹងស្មារតីដែលរក្សាចិត្តដែលបន្តធ្វើឲ្យខ្លួនថ្មីជានិច្ច ដោយមិនដែលបណ្ដោយឲ្យទឹក (សេចក្ដីស្រឡាញ់) របស់ខ្លួនរីងស្ងួត ឬបដិសេធការធ្វើឲ្យថ្មី ហើយបន្តរស់នៅដោយតោងគំនិតចាស់ៗ។

ការសម្រេចចិត្តនោះធ្វើឡើងកាន់តែឆាប់ កាន់តែល្អ។

ព្រោះអ្នកដែលបង្កើតពិភពលោកដែលពោរពេញដោយសេចក្ដីស្រឡាញ់ពិត ហើយអ្នកដែលរស់នៅក្នុងពិភពលោកនោះ គឺមិនមែនជានរណាផ្សេងក្រៅពីអ្នកនោះទេ។

(ចប់)