ការសម្រកស្បែកចូលទៅក្នុងស្មារតីមួយ ដែល “យើង” “របស់យើង” និង “ពួកយើង” មកដោយធម្មជាតិ – 5

(ត។ពីលើកមុន)

ចម្លើយចំពោះ “ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សមានចំណាប់អារម្មណ៍ខុសៗគ្នាអំពីមនុស្សតែម្នាក់?”

តោះចាប់ផ្ដើមជាមួយចម្លើយ។

វាគឺ “ដោយសារតែកិច្ចការផ្ទះរបស់ព្រលឹងនីមួយៗខុសគ្នា រាប់ពាន់យ៉ាង”។

អ្នកសួរថា តើរឿងនោះពាក់ព័ន្ធអ្វីនឹងមនុស្សផ្សេងទៀត?

គឺដោយសារតែមនុស្សមើលឃើញការវាយតម្លៃមួយផ្នែកនៃខ្លួនឯង ដែលត្រូវបានបញ្ចាំងទៅលើអ្នកដទៃ។

រឿងនោះលេចឡើងយ៉ាងច្បាស់បំផុត នៅក្នុងអ្វីដែលយើងដឹងតាមរយៈអារម្មណ៍ទាំងប្រាំ ជាពិសេសការមើលឃើញ និងការស្ដាប់។

ដូច្នេះ ខណៈពេលដែលមនុស្សហាក់ដូចជាកំពុងវិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃ តាមពិតពួកគេកំពុងបង្ហាញខ្លួនឯងនូវទំនោរនៃគំនិតរបស់ខ្លួន។

គឺមានតែនៅចុងបញ្ចប់នៃ “ដំណើរដ៏យូរលង់របស់កូនវង្វេង” បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការចាប់ជាតិថ្មីជាច្រើន ហើយប្រមូលបទពិសោធន៍គ្រប់ប្រភេទ ទើបមនុស្សកត់សម្គាល់ឃើញការពិតនោះ។

ខ្ញុំនឹងបំបែកវាឲ្យលម្អិតប៉ុន្មានដងក៏បាន តាមដែលត្រូវការ ដើម្បីឲ្យអ្នករំលាយវាបាន៖ អារម្មណ៍ដែលអ្នកមានចំពោះអ្នកដទៃ គឺ ដោយគ្មានលើកលែងសូម្បីតែមួយ ជាការវាយតម្លៃម្ខាងៗនៃខ្លួនឯង។

អ្វីដែលខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកកត់សម្គាល់ជាពិសេសនៅទីនេះ គឺពាក្យ “ម្ខាងៗ”។

សូមចំណាយពេល ហើយពិចារណាឲ្យពិតប្រាកដថា ឃ្លា “ការវាយតម្លៃម្ខាងៗនៃខ្លួនឯង” មានន័យដូចម្ដេច។

មែនហើយ មែនហើយ។ ត្រូវហើយ។ នៅពេលអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនៃស្មារតី ដែលភាពទិព្វដែលមាននៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកតាំងពីដើមដំបូងមក កំពុងដេកលក់ អ្នកច្រើនតែមិនអាចមើលឃើញរូបភាពទាំងមូល ហើយយល់ច្រឡំផ្នែកមួយថាជាទាំងមូល។

វាប្រៀបដូចជាស្រមោចដែលមើលតែកន្ទុយដំរី ហើយយល់ច្រឡំថាវាជាដំរីទាំងមូល។

អញ្ចឹង អាចនិយាយបានថា វាជាអន្ទាក់មួយដែលមនុស្សជាតិនៃចក្រវាលងាយធ្លាក់ចូល នៅក្នុងដំណើរការនៃ “កម្មវិធីអភិវឌ្ឍភព” ដែលមនុស្សដែលបានផ្លាស់មកពីផ្កាយមួយ ដែលពិភពនៃរំញ័រដ៏ល្អិតល្អន់ត្រូវបានដាំដុះយ៉ាងពេញលេញរួចហើយ (ផ្កាយដែលបានវិវត្ត) មកកាន់ភពថ្មីមួយ ដាំដុះពិភពនៃរំញ័រគ្រើមនៅទីនោះ ហើយបង្កើតមេឃ និងដីនៃសុខដុមដ៏អស្ចារ្យ នៅក្នុងពិភពនៃភពនោះ។

បើមើលពីមុំខុសគ្នាទាំងស្រុង ស្ថានភាពដែលមនុស្សដែលបានផ្លាស់មកកាន់ភពនោះពីផ្កាយផ្សេងៗ ភ្លេចមួយរយៈនូវការពិតដែលថាពួកគេពីដើមឡើយជាសត្តលោកពិសិដ្ឋ តាមពិតគឺជាកម្មវិធីដែលបានកំណត់ ដែលត្រូវបានបង្កប់នៅក្នុង DNA របស់ពួកគេ ដោយស្មារតីដែលបានបង្កើតចក្រវាល (ប្រភពនៃជីវិត)។

ហេតុនោះហើយ ជីវិតដ៏អស្ចារ្យនៃចក្រវាល ដែលជាមាតាបិតាដ៏អស្ចារ្យនៃជីវិត បានបង្កប់នៅក្នុងព្រលឹងរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ នូវការងារនៃការការពារខាងក្រៅ៖ វិញ្ញាណអ្នកការពារ និងទេវៈអ្នកការពារ។

សូមហ្វឹកហាត់មើលទាំងមូល មុនពេលភ្លើងឆេះដល់ជើង

ខ្ញុំបានវង្វេងចេញពីប្រធានបទបន្តិច។ ត្រឡប់មករឿងវិញ។

តើស្មារតីដែលមើលផ្នែកមួយ ហើយយកវាជាទាំងមូល អាចរៀនមើលចុះលើអ្វីៗទាំងអស់ពីខាងលើ ដូចជាទស្សនៈរបស់បក្សី ដោយរបៀបណា?

រឿងនេះទំនងជានឹងក្លាយជាបញ្ហាប្រឈមបន្ទាន់ ដែលមនុស្សជាតិលើផែនដីទាំងអស់មានរួមគ្នា ចាប់ពីពេលនេះតទៅ។

នោះគឺដោយសារតែពិភពលោកកំពុងផ្លាស់ប្ដូរទៅជាពិភពលោកមួយ ដែលការរស់នៅដោយបង្ហាញភាពទិព្វរបស់អ្នក កាន់តែសំខាន់ឡើងៗ។

មានមនុស្ស និងតំបន់ដែលស្ថិតក្នុងករណីនោះរួចហើយ។

មនុស្សដែលមានបទពិសោធន៍នៃភ្លើងឆេះដល់ជើងបែបនោះ នៅតែមានតិចតួចក្នុងចំណោមទាំងមូល ប៉ុន្តែចាប់ពីពេលនេះតទៅ មនុស្សជាច្រើននឹងចាប់ផ្ដើមដឹងវា តាមរយៈកត្តាជំរុញណាមួយ។

និយាយការពិតទៅ វាប្រសើរជាងក្នុងការហ្វឹកហាត់រស់នៅដោយដឹងពីខ្លឹមសារនៃជីវិតជាមុន មុនពេលរឿងរ៉ាវទៅដល់ចំណុចដែលភ្លើងឆេះដល់ជើង។

ឥឡូវនេះ តោះចូលទៅក្នុងប្រធានបទសំខាន់។

ដើម្បីទទួលបានទស្សនៈរបស់បក្សី វាជួយក្នុងការហ្វឹកហាត់ដឹងខ្លួនថា រាល់ពេលដែលអ្នកមើលឃើញម្ខាងនៃអ្វីមួយ ក៏មានអ្នកនៅម្ខាងទៀតដែរ។

ឧទាហរណ៍ នៅពេលអ្នករកឃើញអ្នកដែលមិនបានអភ័យទោសឲ្យខ្លួនឯង សូមរកឃើញផងដែរនូវអ្នកដែលមិនត្រូវបានខ្លួនឯងអភ័យទោស ហើយឱបក្រសោបពួកគេទាំងពីរ។

នៅពេលអ្នកមើលឃើញអ្នកដែលមិនត្រូវបានខ្លួនឯងស្រឡាញ់ សូមដឹងក្នុងពេលតែមួយថា មានអ្នកដែលមិនស្រឡាញ់ខ្លួនឯង ហើយឱបខ្លួនឯងទាំងពីរនោះ។

មនុស្សគ្រប់គ្នាមាននៅខាងក្នុងនូវខ្លួនឯងដែលធ្វើដូចជាអ្នកធ្វើបាប និងខ្លួនឯងដែលមានអារម្មណ៍ដូចជាអ្នកត្រូវគេធ្វើបាប។

ការពិតនោះហ្នឹង គឺជាឫសគល់ថាហេតុអ្វីបានជារបៀបដែលសត្វមានជីវិតទាំងអស់មានអត្ថិភាពនៅលើផែនដី បានចាប់ផ្ដើមដំណើរការលើគោលការណ៍នៃអ្នកខ្លាំងស៊ីអ្នកខ្សោយ។ (នៅមានត)