ការជម្រះអារម្មណ៍ឲ្យបរិសុទ្ធ (ភាគទី 1)

★អំពីការជម្រះអារម្មណ៍ឲ្យបរិសុទ្ធ

“សត្វដែលហៅថាមនុស្ស គឺជាសត្វដែលសមនឹងចំណាយពេលពេញមួយជីវិត ក្នុងការជម្រះគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឲ្យបរិសុទ្ធ”។ នោះគឺជាអ្វីដែលគេនិយាយជាញឹកញាប់នៅក្នុងពិភពខាងក្នុង។

វាអនុវត្តចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែជាពិសេសសម្រាប់មនុស្សដែលស្មារតីរបស់ពួកគេស្អិត វាសមនឹងចំណាយពេលពេញមួយជីវិតរបស់ពួកគេលើរឿងនោះហ្នឹង។

ហើយពីទស្សនៈនោះ មនុស្សអាចបែងចែកជាទូទៅជាពីរប្រភេទ។

តើអ្នកដឹងទេថាពួកគេជាអ្វី?

មនុស្សដែលស្មារតីរបស់ពួកគេរលូន និងហូរដោយសេរី និងមនុស្សដែលស្មារតីរបស់ពួកគេស្អិត។

អ្វីដែលយើងអាចនិយាយបានយ៉ាងច្បាស់នៅទីនេះ គឺថាមនុស្សដែលស្មារតីរបស់ពួកគេហូររលូន ទំនងជាមិនសាបព្រោះគ្រាប់ពូជនៃហេតុអាក្រក់សម្រាប់អនាគតនោះទេ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត មនុស្សដែលស្មារតីរបស់ពួកគេមិនហូររលូន រក្សាទុកម្ដងទៀត នៅក្នុងជម្រៅនៃចិត្តរបស់ពួកគេ នូវវាសនាដែលបានលេចឡើងជាកម្មដែលផុសឡើងលើផ្ទៃដើម្បីបាត់ទៅ ដូច្នេះ នៅចំណុចនោះ ពួកគេសាយភាយគ្រាប់ពូជថ្មីនៃហេតុអាក្រក់ទៅក្នុងអនាគត។

ក្នុងករណីនោះ ដូចជានៅពេលអ្នកដាំគ្រាប់ពូជក្នុងដី ហើយផ្ដល់ជីជាតិឲ្យវា ផ្ការីក និងផ្លែកើតឡើងនៅពេលដល់ពេល ពេលវេលានឹងមកដល់ ដែលគ្រាប់ពូជនៃវាសនាដែលអ្នកបានសាបព្រោះ បង្កើតផល និងលេចឡើង។

ពេលមើលចលនានៃមនុស្សជាតិលើផែនដី ក្នុងរយៈពេលរាប់ម៉ឺនឆ្នាំកន្លងមក មនុស្សជាច្រើន… ទេ អាចនិយាយបានថា “វាមិនមែនជាការបំផ្លើសទេ ក្នុងការនិយាយថាស្ទើរតែមនុស្សគ្រប់គ្នាបានរស់នៅក្នុងវដ្ដនៃទុក្ខលំបាកនោះ”។

…

គ្រប់គ្រាន់ហើយឥឡូវនេះ។

អ្នកបានខិតខំគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

វាដល់ពេលហើយដើម្បីបញ្ចប់ពីប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការត្រដុសគ្នា ការប៉ះទង្គិចគ្នា ហើយទីបំផុត ការដាក់បណ្ដាសាគ្នា ការស្អប់គ្នា និងសូម្បីតែការបង្ហូរឈាម។

ហើយទោះបីវាមិនមែនចំពោះអ្នកដទៃក៏ដោយ អ្នកអាចបោះបង់ឥឡូវនេះ នូវការបែរមុខកាំបិតនៃការអន់ចិត្ត ការបដិសេធខ្លួនឯង និងការកំណត់ព្រំដែនខ្លួនឯង មកលើខ្លួនឯងដែរ។

អ្វី?

អ្នកនិយាយថា “ខ្ញុំមិនដាក់បណ្ដាសានរណា ឬស្អប់នរណាទេ។ ហើយគ្មានផ្លូវណាដែលខ្ញុំនឹងសម្លាប់នរណាម្នាក់ឡើយ” ឬ?

★អ្នកដទៃជាការបញ្ចាំងនៃចក្រវាលខាងក្នុងរបស់អ្នក

មែនហើយ វាជាការពិតដែលថា នៅក្នុងពាក្យសម្ដី និងសកម្មភាពខាងរាងកាយរបស់អ្នក អ្នកមិនធ្វើរឿងបែបនោះទេ។

ប៉ុន្តែចុះនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកវិញ?

ក្នុងនាមជាស្ថានភាពនៃគំនិតដែលឆ្លងកាត់ក្នុងចិត្តរបស់អ្នក នៅពេលអ្នកមើលអ្នកដទៃ ហើយគិតនេះគិតនោះ តើអ្នកអាចប្រកាសថាអ្នកមិនធ្វើរឿងបែបនោះបានទេ?

តោះគិតអំពីវាដោយស្ងប់ស្ងាត់។

ឧទាហរណ៍ នៅពេលអ្នកកំពុងដើរតាមផ្លូវ ទោះបីមនុស្សដែលដើរកាត់ចងចិញ្ចើម ហើយរអ៊ូរទាំតែម្នាក់ឯង ឬច្រៀងខ្សឹបៗដោយរីករាយពេលដើរកាត់ក៏ដោយ ប្រសិនបើគ្មានការតភ្ជាប់ខាងកម្មអាក្រក់ទេ វាគ្មានអ្វីដែលអាចរំលោភលើអ្នកបានទេ។ ប៉ុន្តែតាមការពិត អ្នកពិតជាគិតនេះ ឬនោះអំពីពួកគេ មែនទេ?

ទុកពេលដែលអ្នកប្រញាប់ចោលសិន នៅពេលអ្នកកំពុងដើរលេងដោយសម្រាក តើអ្នកមិនវិនិច្ឆ័យមនុស្សផ្សេងទៀតដោយមិនដឹងខ្លួនទេឬ?

នោះមិនអីទេ ប្រសិនបើអ្នកមើលមនុស្សទាំងអស់ជាសត្តលោកនៃពន្លឺ ហើយមើលពួកគេតាមរបៀបដែលទទួលស្គាល់ភាពទិព្វរបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលអ្នកបានចាប់យករលកនៃកម្មដែលមិនមែនជាខ្លឹមសាររបស់ពួកគេ នោះមិនមែនជាបញ្ហារបស់មនុស្សម្នាក់ទៀតទេ វាមានន័យថា ហេតុអាក្រក់ដែលត្រូវគ្នា ក៏ត្រូវបានលាក់នៅក្នុងអ្នកដែលបានចាប់យកវាដែរ។

រំញ័រគឺបែបនេះ មានតែសំនៀងស្រដៀងគ្នាប៉ុណ្ណោះដែលឆ្លុះឆ្លងគ្នាទៅវិញទៅមក។

ប៉ុន្តែមនុស្សគ្រប់គ្នាគិតថាអ្នកដទៃអាក្រក់ ហើយខ្លួនឯងមិនអាក្រក់។

ដើម្បីប្រាប់សេចក្ដីពិតពិតប្រាកដ នៅពេលអ្នកពង្រីកមើលអ្វីមួយ ហើយគិតអំពីវា អ្នកកំពុងទាញយកអ្វីដែលនៅខាងក្នុងខ្លួនអ្នកមកមើល ដោយបញ្ចាំងវាទៅលើអ្នកដទៃ ហើយមើលវានៅទីនោះ។ (នៅមានត)