សន្តិភាពលើផែនដី និងការឡើងកម្រិតខាងវិញ្ញាណ (4/7)

(តពីលើកមុន)

ដើម្បីពង្រីកទំហំនៃព្រលឹងរបស់អ្នក ហើយលើកកម្ពស់កម្រិតខាងវិញ្ញាណរបស់អ្នក

ពិភពលោករបស់យើងផងដែរ គឺពិភពលោករបស់អ្នក ដែលអ្នកហៅថា “បងប្អូននៃលំហអាកាស” មាននៅជ្រុងមួយនៃជម្រៅនៃវិមាត្រទាំងនោះ ហើយយើងមិនដែលជាអត្ថិភាពមកពីពិភពលោកមួយផ្សេងទាំងស្រុង ដែលកាត់ផ្ដាច់ពីអ្នកនោះទេ។

ពិភពលោកដែលបានក្លាយជាវិញ្ញាណ ហួសពីចម្ងាយខាងរូបកាយ ដូច្នេះសូម្បីតែជាមួយមេឃ និងដីដែលបានក្លាយជាវិញ្ញាណ ដែលពិតជានៅឆ្ងាយនៅក្នុងចក្រវាលក៏ដោយ ដរាបណារលករបស់អ្នកស៊ីគ្នា អ្នកអាចប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយវា ខណៈពេលដែលអ្នកនៅតែនៅកន្លែងដែលអ្នកនៅពេលនេះ។

ប្រសិនបើយើងត្រូវពន្យល់ពីការទៅមករវាងពិភពលោកនៃវិមាត្រផ្សេងៗ តាមរបៀបងាយស្រួល… អឺ… អូ៎ ត្រូវហើយ៖ នៅក្នុងផ្ទះបែបជប៉ុន អ្នកអាចចូលទៅក្នុងបន្ទប់បន្ទាប់យ៉ាងងាយស្រួល គ្រាន់តែដោយការរុញបើកទ្វារ ហ្វូស៊ូម៉ា មែនទេ?

តាមរបៀបដូចគ្នា តើវាសមហេតុផលទេ ប្រសិនបើយើងពិពណ៌នាវាថា “ពិភពលោកមួយ ដែលអ្នកអាចទៅបាន ដោយការរួបរួមស្មារតីរបស់អ្នកយ៉ាងរលូន ចូលទៅក្នុងជម្រៅនៃជីវិត”?

និយាយម្យ៉ាងទៀត វាដូចជាការធ្វើការផ្ដោតវិញ្ញាណដោយបិទភ្នែក ហើយនៅពេលដែលអ្នកបើកភ្នែករបស់អ្នក ឃើញថាពិភពលោកដែលអ្នកនៅ បានផ្លាស់ប្ដូរទៅជាពិភពលោកមួយផ្សេង។ (*នៅពេលនោះ រាងកាយរបស់អ្នក គឺជាកាយនៃរំញ័រនៃវិមាត្រនោះ ឧទាហរណ៍ កាយវិញ្ញាណ ឬកាយនៃភាពទិព្វ)។

ប៉ុន្តែសម្រាប់រឿងនោះ រលកនៃពិភពលោកដែលអ្នកចង់ទៅ ត្រូវតែស្ថិតនៅក្នុងវិសាលភាពនៃវិសាលភាពនៃរំញ័រ (អូរ៉ា) ដែលព្រលឹងរបស់អ្នកកាន់។

ហើយសម្រាប់រឿងនោះ ជាជាងពេញចិត្តនឹងការនៅត្រឹមចំណុចជាក់លាក់មួយ អ្នកត្រូវតែធ្វើឲ្យកម្រិតខាងវិញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក កាន់តែជ្រៅ និងខ្ពស់ដោយគ្មានដែនកំណត់។

ដើម្បីពន្យល់វាយ៉ាងសាមញ្ញ តាមន័យនៃខាងលើ និងខាងក្រោម៖ ប្រសិនបើកម្រិតខាងវិញ្ញាណរបស់នរណាម្នាក់ឥឡូវនេះ ស្ថិតនៅក្នុងពិភពអាស្ត្រាល់ខាងលើ ពួកគេអាចទៅមកយ៉ាងងាយស្រួល ទៅកាន់ពិភពលោកដ៏ងងឹត ដូចនរក ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចចូលទៅក្នុងពិភពលោកនៃរំញ័រដ៏ចម្រាញ់ ដូចជាពិភពវិញ្ញាណ ឬពិភពទិព្វបានទេ។

ប្រសិនបើកម្រិតខាងវិញ្ញាណរបស់នរណាម្នាក់ឥឡូវនេះ ស្ថិតនៅកណ្ដាលពិភពវិញ្ញាណ ពួកគេអាចទៅមក ទៅកាន់ពិភពលោកដែលនៅខាងក្រោមនោះ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចចូលទៅក្នុងពិភពលោក ដែលនៅខាងលើវិសាលភាពនៃរំញ័រនោះ ដូចជាពិភពវិញ្ញាណខាងលើ ឬពិភពទិព្វបានទេ។

ហើយប្រសិនបើកម្រិតខាងវិញ្ញាណរបស់នរណាម្នាក់ឥឡូវនេះ ស្ថិតនៅក្នុងពិភពទិព្វខាងក្រោម ពួកគេអាចទៅមក ទៅកាន់ពិភពលោកនោះ និងស្រទាប់ខាងក្រោមវា ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចចូលទៅក្នុងពិភពទិព្វខាងលើ នៅក្នុងវិមាត្រដែលជ្រៅជាងនេះបានទេ។

ម្យ៉ាងទៀត សូម្បីតែនៅកម្រិតខាងវិញ្ញាណដូចគ្នា ប្រសិនបើរលកផ្ដេកខុសគ្នា ពួកគេក៏មិនអាចចូលទៅក្នុងពិភពលោកទាំងនោះបានដែរ។

នៅពេលដែលមនុស្សដែលមានប្រវត្តិបែបនេះ ជួបគ្នានៅក្នុងពិភពរូបកាយ អារម្មណ៍នៃការបដិសេធគ្នាទៅវិញទៅមក ផុសឡើង ហើយពួកគេបញ្ចប់ដោយការមានអារម្មណ៍ស្អប់ខ្ពើមគ្នាទៅវិញទៅមក។

ចំពោះថាតើមនុស្សអាចទទួលយក និងគោរពភាពខុសគ្នារបស់គ្នាទៅវិញទៅមកឬអត់៖ កម្រិតខាងវិញ្ញាណនេះកាន់តែខ្ពស់ ហើយវិសាលភាពផ្ដេករបស់វាកាន់តែទូលាយ មនុស្សកាន់តែអាចទទួលយកភាពខុសគ្នារបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ហើយក្លាយជាមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពធំជាងមុន។ (នៅមានតទៅ)