ការសម្រកស្បែកចូលទៅក្នុងស្មារតីមួយ ដែល “យើង” “របស់យើង” និង “ពួកយើង” មកដោយធម្មជាតិ – 4

(ត។ពីលើកមុន)

តើពិភពលោកដែលចក្រវាលខាងក្នុងរបស់អ្នកកំពុងលាតត្រដាង ជាអ្វី?

គំនិតដែលថាពិភពលោកនេះគឺជា “ពិភពលោកដែលចក្រវាលខាងក្នុងរបស់អ្នកកំពុងលាតត្រដាង” អាចពិបាកនឹងងក់ក្បាលយល់ព្រម សម្រាប់ដុំនៃគំនិតដែលមើលពិភពលោកដោយផ្អែកលើការចងចាំ ដែលប្រមូលបានដោយអារម្មណ៍ខាងរាងកាយ។

នោះគឺដោយសារតែ សម្រាប់មនុស្សបែបនោះ ពិភពលោកគឺជាអ្វីដែលពួកគេអាចមើលឃើញដោយភ្នែក ឮដោយត្រចៀក ធុំក្លិនដោយច្រមុះ ភ្លក់ដោយមាត់ និងប៉ះដោយដៃ។

ពួកគេមិនអាចសូម្បីតែសុបិនថា អ្វីមួយដែលពួកគេមិនអាចមើលឃើញ ឮ ឬប៉ះបាន អាចជាការពិតនោះទេ។

ប៉ុន្តែអ្នកដឹងទេ មានការពិតមួយនៅទីនេះ ដែលគ្មាននរណាម្នាក់អាចបដិសេធបាន។

គឺថាអ្វីដែលកំណត់ និងវិនិច្ឆ័យលើអ្វីដែលអ្នកបានមើលឃើញ និងឮ លើក្លិនដែលអ្នកបានធុំ និងរបស់ដែលអ្នកបានភ្លក់ លើអ្វីដែលអ្នកបានប៉ះដោយដៃ និងស្បែករបស់អ្នក ដោយនិយាយថា “នេះគឺបែបនេះ” និង “នោះគឺបែបនោះ” គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីគំនិតរបស់អ្នកផ្ទាល់នោះទេ។

ទោះបីអ្នកបានអាន ឬឮសៀវភៅ ឬការនិយាយរបស់នរណាម្នាក់ ហើយបានចាប់ផ្ដើមយល់ស្របនឹងគំនិតរបស់អ្នកនិយាយក៏ដោយ គឺអ្នកទេដែលបានសម្រេចចិត្តទទួលយកវាជាគំនិតរបស់អ្នកផ្ទាល់ មែនទេ?

តោះមើលស្ថានភាពដែលធ្ងន់ធ្ងរ និងអស់សង្ឃឹមជាងនេះ។

មានមនុស្សដែលកំពុងរងទុក្ខពីការលាងខួរក្បាលដោយប្រជាជាតិ ឬអង្គការប្រភេទណាមួយ ប៉ុន្តែនេះមិនដែលមានបំណងបន្ទោសមនុស្សទាំងនោះនោះទេ។ អ្វីដែលវាមានន័យ គឺថាទោះបីអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបណាក៏ដោយ កម្លាំងក្នុងការជ្រើសរើសម្ដងទៀតនូវទិសដៅដែលចិត្តរបស់អ្នកបែរទៅ ស្ថិតនៅទីនោះហ្នឹង នៅក្នុងខ្លួនអ្នក។

ឲ្យខ្ញុំនិយាយរឿងនេះ ដើម្បីកុំឲ្យមានការយល់ច្រឡំ៖ ខ្ញុំមិនមែននិយាយថានោះធ្វើឲ្យវាល្អ ឬអាក្រក់នោះទេ។

គ្រាន់តែថា ពួកគេកំពុងដើរលើផ្លូវដែលពួកគេត្រូវការ ដើម្បីវិវត្តព្រលឹងរបស់ពួកគេ។ វាមិនមែនជាអ្វីដែលត្រូវកាត់ចោលបែបទ្វេនិយម ដោយដាវនៃល្អ និងអាក្រក់ ត្រូវ និងខុសនោះទេ។

ឧទាហរណ៍ពិតនៃគំនិតដែលបង្កើតពិភពលោក

ប៉ុន្តែស្ទើរតែមនុស្សគ្រប់គ្នានៅលើផែនដី មើលតែផ្ទៃនៃខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ ហើយសម្រេច៖ ល្អ ឬអាក្រក់ ចូលចិត្ត ឬមិនចូលចិត្ត ខាងលើ ឬខាងក្រោម ស្ដាំ ឬឆ្វេង។

ខ្ញុំធ្លាប់និយាយអំពីរឿងនេះពីមុន ប៉ុន្តែឧទាហរណ៍ សន្មតថាមានមនុស្សម្នាក់នៅទីនេះឈ្មោះ A។

ហើយសន្មតថា B C និង D កំពុងនិយាយដើមអំពី A។

B ចូលចិត្ត A ហើយនិយាយថា “នោះជាមនុស្សល្អ”។

C មិនសូវស្រួលជាមួយ A ហើយនិយាយមិនចប់ថា “មនុស្សនោះគឺបន្តិច…” ដោយបង្ហាញការមិនចូលចិត្តដោយចំហ។

D គ្មានអារម្មណ៍ពិសេសអ្វីចំពោះ A ទាល់តែសោះ ហើយនិយាយថា “អូ៎ មនុស្សនោះ” ដោយមិនកាន់ជើង B ឬ C ទេ។

បើមើលតែឈុតឆាកនោះ តើអ្នកគិតថាអ្នកអាចមើលឃើញចរិតលក្ខណៈ និងរូបភាពទាំងមូលរបស់ A បានត្រឹមត្រូវទេ?

មានតែរឿងមួយប៉ុណ្ណោះដែលច្បាស់៖ A ដែល B មើលឃើញ A ដែល C មើលឃើញ និង A ដែល D មើលឃើញ សុទ្ធតែជាសេចក្ដីពិតសម្រាប់មនុស្សនោះម្នាក់ៗ។

និយាយឲ្យចំជាងនេះ B C និង D ម្នាក់ៗគ្រាន់តែកំពុងបញ្ចាំងទៅលើ A នូវរូបភាពនៃមនុស្សជាក់លាក់ម្នាក់ ដែលមើលឃើញតាមរយៈតម្រងនៃខ្លួនឯង។

ឥឡូវនេះ នេះជាសំណួរមួយ។

តើអ្នកគិតថាហេតុអ្វីបានជាមនុស្សជាច្រើនមើលមនុស្សតែម្នាក់ ហើយម្នាក់ៗមានចំណាប់អារម្មណ៍ខុសៗគ្នា?

សូមបិទភ្នែក ហើយសួរជីវិតរបស់អ្នក។

ចម្លើយដែលបន្លឺឡើងពីស្រទាប់ជាច្រើនដ៏ជ្រៅនៅក្នុងដែននៃគំនិត គឺពិតជាកូនសោនៃការសម្រកដុំនៃគំនិត “ខ្ញុំ” “របស់ខ្ញុំ” និង “ខ្លួនខ្ញុំ” ចោល ហើយលេចចេញមកក្នុងស្មារតីរួបរួមនៃ “យើង” “របស់យើង” និង “ពួកយើង”។ (នៅមានត)