ការសម្រកស្បែកចូលទៅក្នុងស្មារតីមួយ ដែល “យើង” “របស់យើង” និង “ពួកយើង” មកដោយធម្មជាតិ – 3

(ត។ពីលើកមុន)

ការធ្វើឲ្យចិត្តដែលគិតដល់អ្នកដទៃ ក្លាយជារបៀបធម្មជាតិរបស់អ្នក

ទើបតែថ្មីៗនេះទេ ដែលគេបានដឹងយ៉ាងទូលំទូលាយថា កិច្ចការពិតប្រាកដរបស់អធិរាជជប៉ុន គឺការអធិស្ឋាន មែនទេ?

នរណាម្នាក់ដែលក្លាយជាអធិរាជ ត្រូវបានអប់រំតាំងពីកុមារភាពដំបូង ដើម្បីក្លាយជា “ភាជនៈទទេ” ដូច្នេះ ពួកគេគ្មានទម្លាប់គិតតាមភាពងាយស្រួលរបស់ខ្លួនទេ។

លើសពីនេះ ពួកគេគឺជាមនុស្សដែលទេវៈកម្រិតខ្ពស់បំផុតមួយអង្គ សូម្បីតែក្នុងចំណោមពួកទេវៈខ្ពស់ៗ បានកើតមកក្នុងរាងកាយ ដូច្នេះ អេហ្គោរបស់ពួកគេស្ដើងតាំងពីកំណើត។

ហេតុនោះហើយ ពួកគេអាចអធិស្ឋានសម្រាប់ពិភពលោក និងសម្រាប់អ្នកដទៃជារឿងធម្មតា។

ដូច្នេះ អាចនិយាយបានថា មនុស្សបែបនោះ គឺជានរណាម្នាក់ដែលគ្រាន់តែភ្លឺចែងចាំង ហើយបង្ហាញមនុស្សពីអ្វីដែលពួកគេត្រូវបានកំណត់ឲ្យក្លាយជា។

មុននេះបន្តិច ខ្ញុំបាននិយាយថា “ការអធិស្ឋានសម្រាប់សន្តិភាពនៃពិភពលោក និងភាពសុខសាន្តនៃប្រទេសរបស់ខ្លួន មិនមែនបម្រុងទុកសម្រាប់តែអធិរាជប៉ុណ្ណោះទេ” មែនទេ?

សត្វមានជីវិតដែលហៅថាមនុស្ស ទោះបីពួកគេជានរណាក៏ដោយ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដូច្នេះ នៅពេលពួកគេចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញភាពទិព្វរបស់ខ្លួន ដោយគ្មានលើកលែងសូម្បីតែម្នាក់ ស្មារតីមួយភ្ញាក់ឡើងនៅក្នុងពួកគេ ដែលមិនអាចមិនរស់នៅសម្រាប់ពិភពលោក និងសម្រាប់អ្នកដទៃបានទេ។

តើអ្នកគិតថា អាថ៌កំបាំងចុងក្រោយសម្រាប់ធ្វើឲ្យចិត្តដែលគិតដល់អ្នកដទៃនោះក្លាយជារបស់អ្នក គឺជាអ្វី?

គឺការចុះសម្រុងជាមួយខ្លួនឯង។

តើអ្នកបានគិតថា “មានតែប៉ុណ្ណឹងឬ?” ទេ?

ប៉ុន្តែជាអកុសល ស្ទើរតែមនុស្សជាតិលើផែនដីទាំងអស់ មិនអាចធ្វើរឿងដែលហាក់ដូចជាសាមញ្ញនោះបានទេ។

មនុស្សជាច្រើនព្យាយាមធ្វើឲ្យមនុស្សជាតិនៃពិភពខាងក្រៅប្រសើរឡើង ដោយមិនចុះសម្រុងជាមួយមនុស្សជាតិនៃពិភពលោកនៅក្នុងខ្លួនឯង។

នោះប្រៀបដូចជាការព្យាយាមទៅដល់គោលដៅ ដោយមិនកម្រើកជើង ឬការព្យាយាមរើសអ្វីមួយ ដោយមិនលាតដៃ ដែលនោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងនិយាយថា “នោះជាការសុំអ្វីដែលមិនអាចទៅរួច”។

របៀបធ្វើឲ្យទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកជាមួយខ្លួនឯងសុខដុម

វិធីធ្វើឲ្យទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកជាមួយខ្លួនឯងសុខដុម និងចុះសម្រុងជាមួយខ្លួនឯង គឺការនឹកឃើញការពិតដែលថា អារម្មណ៍ដែលអ្នកដឹងតាមរយៈអារម្មណ៍ទាំងអស់របស់អ្នក “ប្រៀបដូចជាចំណាប់អារម្មណ៍ដែលអ្នកមានចំពោះអ្វីដែលអ្នកមើលឃើញឆ្លុះនៅក្នុងកញ្ចក់”។

ស្ដាប់ យល់ទេ? អ្នកដែលឆ្លុះនៅក្នុងកញ្ចក់នោះ គឺជាអ្នក។ មានតែអ្នកប៉ុណ្ណោះ ហើយគ្មានអ្វីក្រៅពីអ្នក ដែលត្រូវបានឆ្លុះនៅទីនោះ។

ប៉ុន្តែ ដោយសារអ្នកបានយល់ច្រឡំអារម្មណ៍ដែលអ្នកដឹងដោយអារម្មណ៍ទាំងប្រាំ ឬប្រាំមួយរបស់អ្នក ថាជារឿងអំពីពិភពខាងក្រៅ អ្នកបានបញ្ចប់ដោយគិតនេះគិតនោះអំពីមនុស្សផ្សេងទៀត និងសង្គម ហើយទោះបីពេលវេលាកន្លងផុតទៅប៉ុណ្ណាក៏ដោយ អ្នកមិនអាចនាំខ្លួនឯងឲ្យចូលដល់សុខដុមបានទេ។

គេនិយាយថា អ្នកបង្កើតសាសនាតេនរិក្យូ ធ្លាប់និយាយថា “ពិភពលោកនេះគឺជាផ្ទះនៃកញ្ចក់” ហើយវាពិតជាការពិតមែន។

សូមបិទភ្នែកខាងរាងកាយរបស់អ្នក ហើយបើកភ្នែកនៃចិត្តរបស់អ្នកឲ្យធំ។

បន្ទាប់មក សូមសង្កេតមើលអ្វីដែលអ្នកគិតអំពីឪពុកម្ដាយ និងបងប្អូនរបស់អ្នកផ្ទាល់។

ចុះគ្រូបង្រៀន និងមិត្តភក្តិរបស់អ្នក ចៅហ្វាយ មិត្តរួមការងារ និងមនុស្សដែលធ្វើការក្រោមអ្នកវិញ?

ឬតើអ្នកគិតយ៉ាងណាអំពីចលនានៃប្រទេសរបស់អ្នកផ្ទាល់ និងប្រទេសផ្សេងទៀត?

“មនុស្សនោះគឺបែបនេះ មនុស្សនេះគឺបែបនោះ” ឬ “ប្រទេសនោះល្អ ប្រទេសនេះអាក្រក់”។ អ្នកមានចំណាប់អារម្មណ៍ប្រភេទណាមួយ មែនទេ?

ខណៈពេលដែលអ្នកគិតថាអារម្មណ៍ទាំងអស់នោះ គឺអំពីមនុស្សផ្សេងទៀត និងសង្គម តាមពិតវាគឺជាផ្នែកមួយនៃចំណាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកអំពីខ្លួនឯង។

ពិភពលោកដែលអ្នកគិតថាជា “ពិភពលោកនេះ” គឺជាពិភពលោកមួយដែលចក្រវាលខាងក្នុងរបស់អ្នកកំពុងលាតត្រដាង។ (នៅមានត)