អ្វីដែលអ្នកត្រូវតែឆ្លងហួស ដើម្បីរស់នៅជាអ្នករស់នៅនៃដែនទិព្វ

★តោះ ក្លាយជាសេរី សូម្បីតែពីក្របខណ្ឌផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង

នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ចូលដល់ដំណាក់កាល ដែលលែងត្រូវបានការឡើងចុះនៃគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍ធ្វើទារុណកម្មទៀតហើយ រឿងបន្ទាប់ គឺការក្លាយជាសេរី សូម្បីតែពី “ពុម្ព” ដែលពួកគេបានធ្វើសម្រាប់ខ្លួនឯង។

ព្រោះដោយធ្វើបែបនោះ អ្នកអាចទៅហួសពីស្មារតីនៃពិភពវិញ្ញាណបន្ថែមទៀត។

អ្នកយល់ហើយ ថាស្ថានភាពស្មារតីមួយ ដែលត្រូវបានបោកបក់ដោយការឡើងចុះនៃអារម្មណ៍ ហើយមិនអាចរក្សាហេតុផលរបស់ខ្លួនបាន នៅតែស្ថិតនៅក្នុងពិភពអាស្ត្រាល់ មែនទេ?

ការមានអារម្មណ៍ល្អ នៅពេលដែលរឿងរ៉ាវដំណើរការតាមចិត្ត និងអារម្មណ៍មិនល្អ នៅពេលដែលវាមិនដំណើរការ គឺជាភស្តុតាងថា ពិភពដែលស្មារតីរបស់អ្នករស់នៅជាធម្មតា គឺពិភពអាស្ត្រាល់។

ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ តោះទុកពិភពនោះមួយឡែក ហើយនិយាយអំពីពិភពដែលខ្ពស់ជាងវាមួយជំហាន។ ការនិយាយនេះ គឺសម្រាប់មនុស្សដែលបានតាំងលំនៅយ៉ាងស្រួល នៅកម្រិតស្មារតីមួយ ដែលឈប់នៅពិភពវិញ្ញាណ ហើយកំពុងពិបាកក្នុងការឆ្លងហួសពីវា។

ក្នុងចំណោមមនុស្សសព្វថ្ងៃ មានអ្នកខ្លះដែលនៅតែរស់នៅ ដោយស្មារតីរបស់ខ្លួននៅក្នុងពិភពអាស្ត្រាល់ ប៉ុន្តែក៏មានមនុស្សជាច្រើន ដែលស្មារតីរបស់ពួកគេរស់នៅក្នុងពិភពវិញ្ញាណដែរ។

ចំនួនមនុស្សដែលរស់នៅជាមួយស្មារតីនៃពិភពទិព្វ នៅតែតិចតួច ប៉ុន្តែមានច្រើនគួរសម ដែលស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពស្មារតីនៃពិភពវិញ្ញាណ។

អ្វីដែលពួកគេមិនអាចឆ្លងហួសបាន គឺក្របខណ្ឌដែលរឹងនៃខ្លួនឯង ដែលពួកគេគិតថាជាខ្លួនពួកគេ។ ដោយសារពួកគេមើលពិភពលោកពីខាងក្នុងវា ពួកគេមិនអាចមើលឃើញរូបភាពទាំងមូលបានទេ ហើយអាចមានអារម្មណ៍អ្វីៗតែតាមរបៀបម្ខាង និងមានកម្រិត តាមរយៈតម្រងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។

ចំពោះមនុស្សនោះផ្ទាល់ វាជារឿង “តើមានបញ្ហាអ្វី?” ប៉ុន្តែមើលពីខ្លឹមសារនៃជីវិត វានៅតែជាស្ថានភាពស្មារតីដែលនៅក្មេង។

យើងនិយាយវាជាញឹកញាប់ មែនទេ?

“ចូររំដោះខ្លួនឯងពីការសន្មត និងការប្រកាន់ខ្ជាប់ ពីការជាប់ជំពាក់ និងការតោងជាប់”។

ការកំណត់ព្រំដែនខ្លួនឯង ដូចជា “វាគួរតែបែបនេះ” ឬ “វាត្រូវតែបែបនេះ” គឺជាមូលហេតុចម្បង នៃការធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមិនសេរី។

ប៉ុន្តែមនុស្សនៅដំណាក់កាលនោះ មិនគិតថាវាជាចំណុចខ្វះខាតទេ។

ដូច្នេះ ពួកគេធ្វើឲ្យខ្លួនឯងកម្រើក ដោយផ្អែកលើការសន្មត និងការប្រកាន់ខ្ជាប់ទាំងនោះ ហើយមើលពិភពលោកពីជំហរនោះ។

ប្រសិនបើពួកគេគ្រាន់តែរឹតត្បិតខ្លួនឯង នោះនឹងជារឿងមួយ ប៉ុន្តែមនុស្សនៅដំណាក់កាលនោះ ច្រើនតែទាមទារដូចគ្នាពីអ្នកដទៃផងដែរ។

នោះគឺជាហេតុផលមួយ ដែលការឈ្លោះប្រកែកកើតឡើងនៅក្នុងលោកនេះ។

វាស្រាលជាង “ការប៉ះទង្គិចគ្នារវាងអេហ្គោ និងអេហ្គោ” ដែលកើតឡើងរវាងស្មារតីកម្រិតអាស្ត្រាល់ ប៉ុន្តែការសន្មត និងការប្រកាន់ខ្ជាប់ ដែលនាំមកនូវការយល់ច្រឡំ និងចម្ងាយត្រជាក់រវាងមនុស្ស ក៏ជាឧបសគ្គមួយ ដែលមនុស្សត្រូវតែឆ្លងហួសនៅថ្ងៃណាមួយដែរ។

បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកមិនអាចបង្ហាញខ្លឹមសារនៃជីវិត ហើយប្រើស្មារតីរបស់អ្នកដោយសេរីបានទេ។

★ដើម្បីរស់នៅជាអ្នករស់នៅនៃដែនទិព្វ ដែលមិនរង្គោះរង្គើ

យើងបាននិយាយមួយភ្លែតមុននេះ ថាមនុស្សជាច្រើនស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពស្មារតីនៃពិភពវិញ្ញាណ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើទីកន្លែង ក៏មានមនុស្សជាច្រើន ដែលនៅតែរស់នៅជាមួយស្មារតីកម្រិតអាស្ត្រាល់ដែរ។

អ្នកប្រហែលជាឆ្ងល់ថា តើពិភពផែនដីពិតជានឹងមិនអីទេឬ បើដូច្នោះ។

ប៉ុន្តែមិនអីទេ!

ព្រោះមានអ្នក ដែលជាសូន្យចុចសូន្យសូន្យអ្វីមួយភាគរយ។

អ្នកម្នាក់ៗ រស់នៅដោយទទួលបន្ទុកមនុស្សយ៉ាងហោចណាស់រាប់ម៉ឺននាក់។

ហើយអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមអ្នក កំពុងរុញការវិវត្តនៃស្មារតីរបស់មនុស្សរាប់សែន សូម្បីតែរាប់លាននាក់។

រួមទាំងមនុស្សនៃលោកខាងនាយ ដែលស្ថិតនៅក្នុងគុកនៃស្មារតី។

ពន្លឺនៃផ្កាភ្លើងទិព្វ ដែលអ្នកបញ្ចេញ រអិលចូលទៅក្នុងសូម្បីតែផ្នត់នៃដួងចិត្តដែលបិទជិតបំផុត ហើយបន្តរំលាយទឹកកកនៃគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍ដែលកក។

នៅពេលដែលកិច្ចការនោះ បានរីកចម្រើនដល់ដំណាក់កាលជាក់លាក់មួយ អ្វីមួយនឹងកើតឡើង ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សនៅទូទាំងពិភពលោកនិយាយថា “អូ៎!” ហើយស្ទើរតែដួលដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។

វាជាអ្វី… តោះរក្សាទុកវា ជាអ្វីមួយដែលត្រូវទន្ទឹងរង់ចាំ នៅពេលដែលពេលវេលាមកដល់។

សូម្បីតែនៅពេលអ្នកអានរឿងប្រលោមលោកអាថ៌កំបាំង វាមិនសប្បាយទេ ប្រសិនបើអ្នកដឹងការបញ្ចប់ជាមុន មែនទេ?

ប៉ុន្តែដរាបណាអ្នក ដែលបានជួយផ្កាយនៃចក្រវាលឲ្យវិវត្ត នៅទីនេះ ពិភពផែនដីនឹងមិនវិនាសទេ ដូច្នេះចូរស្ងប់ចិត្ត។

ហើយសូមទទួលស្គាល់ឲ្យកាន់តែច្រើន ថាអ្នកអស្ចារ្យប៉ុណ្ណា។

ដើម្បីធ្វើរឿងនោះ ចូររំលាយរបារដែកនៃការសន្មត និងការប្រកាន់ខ្ជាប់ ដូចជា “ខ្ញុំជាមនុស្សប្រភេទនេះ” ដោយពន្លឺនៃជីវិត។

បន្ទាប់មក អ្នកប្រាកដជានឹងក្លាយជា “អ្នករស់នៅនៃដែនទិព្វ ដែលមិនរង្គោះរង្គើ” ដោយស្មារតីរបស់អ្នកស្ថិតនៅជាប្រចាំក្នុងពិភពទិព្វ។