ដើម្បីធ្វើឲ្យផែនដីក្លាយជាភពដែលប្រសើរជាងមុន

★តោះពង្រីកចំណេះដឹងរបស់យើង

ដើម្បីធ្វើឲ្យផែនដីក្លាយជាភពដែលប្រសើរជាងមុន អ្វីដែលប្រជាជនលើផែនដីទាំងអស់ត្រូវគិត គឺការពិតដែលថា បេសកកម្មរបស់ពួកគេគឺមានអត្ថិភាព ដើម្បីកសាងពិភពលោកដែលសុខដុមទាំងស្រុង នៅក្នុងមេឃ និងដីដែលពួកគេរស់នៅ។

ការដែលសត្វមានជីវិតដែលហៅថាមនុស្សជាតិ បន្តជារៀងរហូតដោយមិនដឹងរឿងនេះ គឺជាសោកនាដកម្មសម្រាប់ផែនដី ហើយក៏មានន័យថាការរារាំងការវិវត្ត និងការបង្កើតនៃចក្រវាលទាំងមូលដែរ។

ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើគ្មានយន្តហោះ ឬកប៉ាល់ គ្មានទូរទស្សន៍ ឬទូរស័ព្ទ គ្មានអ៊ីនធឺណិត ឬវិទ្យុ នោះទោះបីរស់នៅលើផែនដីក៏ដោយ អ្នកនឹងមិនសូម្បីតែដឹងថាមានមនុស្សរស់នៅម្ខាងទៀតនៃភពនោះទេ មែនទេ?

ដូចគ្នានេះដែរ ប្រជាជនលើផែនដីជាច្រើនសព្វថ្ងៃ មិនដឹងសោះពីការពិតដែលថា មានអរិយធម៌នៅលើផ្កាយផ្សេងៗដែរ ហើយមានមនុស្សជាតិរស់នៅទីនោះ។

ព្រោះពួកគេរស់នៅក្នុងស្រទាប់នៃពិភពនៃវិមាត្រខុសៗគ្នា។

ហើយមានក្រុមហ៊ុនដែលបន្តផលិតកម្ម ដោយចង់បានតែភាពរុងរឿងនៃប្រទេស ឬក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្លួន ដោយមិនដឹងថាទឹកសំណល់ពីរោងចក្រដ៏កខ្វក់ដែលពួកគេបណ្ដោយឲ្យហូរ និងផ្សែងដែលមានសារធាតុបំពុល ធ្វើឲ្យខ្យល់ និងទឹកនៃសមុទ្រ ទន្លេ និងមេឃកខ្វក់ ដោយបង្កបញ្ហាដល់ពិភពលោកទាំងមូល មែនទេ?

នោះគឺពិតជារូបភាពនៃប្រជាជនលើផែនដី ដែលមិនដឹងថាគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់ខ្លួនកំពុងធ្វើឲ្យចក្រវាលកខ្វក់។

ដើម្បីឲ្យផែនដីវិវត្តទៅជាផ្កាយដែលបើកចំហចំពោះផ្កាយទាំងឡាយនៃចក្រវាលចាប់ពីពេលនេះតទៅ ប្រជាជនលើផែនដីត្រូវតែកត់សម្គាល់ឃើញរឿងបែបនោះ ហើយដឹងថាចក្រវាលមានអត្ថិភាពនៅក្នុងលំហនៃវិមាត្រ។

ក្នុងន័យនោះ អ្នកអាចនិយាយបានថាជាមនុស្សដែលមានចំណេះដឹងជឿនលឿនបំផុតនៅក្នុងពិភពផែនដី។

ប្រហែលជាអ្នកខ្លះមិនអាចគិតពីខ្លួនឯងបែបនោះសោះ ប៉ុន្តែនេះជាការពិតដែលមិនអាចប្រកែកបាន។

អ្នកគឺជាមនុស្សដែលកើតមកដើម្បីអភិវឌ្ឍផែនដី ដូច្នេះ ការធ្វើការសម្រាប់រឿងនោះ គឺជាសេចក្ដីរីករាយពីជម្រៅនៃព្រលឹងរបស់អ្នក។

អ្នកខ្លះបានកត់សម្គាល់ឃើញរឿងនេះ ហើយកំពុងប្រើជីវិតរបស់ខ្លួនឲ្យបានពេញលេញ ចំណែកអ្នកខ្លះទៀតនៅតែសង្ស័យពាក់កណ្ដាល ដោយបណ្ដោយឲ្យជីវិតរបស់ខ្លួនឆេះមិនអស់ ប៉ុន្តែមិនយូរមិនឆាប់ មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងចាប់ផ្ដើមធ្វើការសម្រាប់គោលបំណងនោះ។

★ទុកភាពខុសគ្នាតូចតាចចោល ហើយរួមគ្នាក្នុងប្រយោជន៍រួម

នោះគឺជាអត្ថន័យដ៏ធំបំផុតនៃការរស់នៅសម្រាប់ប្រជាជនលើផែនដី។

មានសេចក្ដីរីករាយធំជាងនៅទីនោះ ជាងការបំពេញបំណងប្រាថ្នាផ្ទាល់ខ្លួនតូចតាច ឬការសម្រេចបំណងប្រាថ្នា។

នៅពេលយើងនិយាយរឿងនេះ អេហ្គោរបស់មនុស្សខ្លះអាចបះបោរ ហើយធ្វើឲ្យពួកគេមានអារម្មណ៍មិនល្អ។ ប៉ុន្តែលទ្ធផលអ្វីដែលពិភពលោកដែលពោរពេញដោយមនុស្សដែលម្នាក់ៗគិតតែពី “ខ្ញុំ ខ្ញុំ ខ្ញុំ ខ្ញុំ” បាននាំមក គឺច្បាស់ណាស់រួចហើយ ប្រសិនបើអ្នកមើលជុំវិញពិភពនៃផែនដីបច្ចុប្បន្ន មែនទេ?

ដូច្នេះ សូមទុកភាពខុសគ្នាតូចតាចចោល។

ហើយវាល្អក្នុងការធ្វើការសម្រាប់ផ្លូវដ៏ធំ។

“ការទុកភាពខុសគ្នាតូចតាចចោល ហើយរួមគ្នាក្នុងប្រយោជន៍រួម” គឺជាអាកប្បកិរិយាជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការរួមចំណែកដល់ការអភិវឌ្ឍនៃទាំងមូល។

មានរឿងសំខាន់ជាងការបន្ទោសគ្នាទៅវិញទៅមកអំពីថាតើនរណាបានធ្វើនេះ ឬនោះ។

មុនដំបូង តោះមើលចិត្តរបស់យើងផ្ទាល់។

មនុស្សច្រើនតែព្រួយបារម្ភតែពីអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែលុះត្រាតែមនុស្សម្នាក់ៗរៀបចំខ្លួនឯងឲ្យមានរបៀប បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេមិនអាចបញ្ចប់ពីកម្រិតនៃការយល់ឃើញនោះបានឡើយ។

នៅទីនេះ ប្រជាជនលើផែនដីត្រូវតែទទួលស្គាល់គ្នាទៅវិញទៅមក ហួសពីភាពខុសគ្នាទាំងអស់។

ហើយចាប់ដៃនៃចិត្តរបស់ពួកគេ និងជួយផែនដីឲ្យក្លាយជាពិភពលោកដែលប្រសើរជាងមុន។

ដើម្បីការនោះ មុនដំបូង សូមអភ័យទោស និងស្រឡាញ់រឿងជាមូលដ្ឋានបំផុត៖ ខ្លួនឯង។

មនុស្សដែលមិនអាចអភ័យទោស និងស្រឡាញ់ខ្លួនឯងបាន មិនអាចអភ័យទោស និងស្រឡាញ់អ្នកដទៃបានឡើយ មែនទេ?

ការមើលខាងក្នុងទៅរករឿងជាមូលដ្ឋានបែបនោះ ហើយខាត់ និងលើកកម្ពស់ខ្លួនឯង នឹងទីបំផុតផ្ដល់ប្រយោជន៍ដល់ផែនដីទាំងមូល ហើយរួមចំណែកដល់ការអភិវឌ្ឍនៃចក្រវាលទាំងមូល។

ប្រសិនបើអ្នកយល់រឿងនោះ សូមសាកល្បងអភ័យទោសឲ្យខ្លួនឯងចាប់ពីថ្ងៃនេះ។

ហើយស្រឡាញ់ខ្លួនឯង។

ស្រឡាញ់ខ្លួនឯងរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ទោះបីមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ។

នោះគឺមកដល់ការជឿលើខ្លួនឯងទាំងស្រុង។

ព្រោះគឺដោយការអនុវត្តរឿងនោះ ទើបការវិវត្តនៃស្មារតីត្រូវបានសម្រេច។