ការនិយាយដែលត្រូវបើកអាន នៅពេលអ្នកមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីជាមួយស្មារតីរបស់អ្នក (3/4)

​　អត្ថបទមុនៗនៃស៊េរីនេះ

[blogcard url=”https://km.ascension21.com/voice-of-brothers-370/”]

[blogcard url=”https://km.ascension21.com/voice-of-brothers-371/”]

 

(តពីលើកមុន)

★អ្វីៗទាំងអស់ គឺជាការលេចចេញនៃចក្រវាលនៅខាងក្នុង

មានសុភាសិតជប៉ុនមួយ “រុញវាំងននហាង” ប្រៀបដូចជាការដាល់ខ្នើយ។

ដូចគ្នានេះដែរ នៅពេលដែលវិសាលភាពនៃរំញ័រនៃស្មារតីរបស់អ្នកក្លាយជាធំ អ្នកឈប់ប្រតិកម្មតាមរបៀបដែលភាគីម្ខាងទៀតពេញចិត្ត ដូច្នេះអ្នកក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលមិនគួរឲ្យផ្ទុះកំហឹងដាក់ ហើយបន្តិចម្ដងៗ ពួកគេឈប់បោះគំនិតគ្រោតគ្រាតមកលើអ្នក។

នៅពេលដែលរឿងនោះកើតឡើង អ្នកចាប់ផ្ដើមមើលឃើញថា តើភាគីម្ខាងទៀតពិតជាកំពុងស្វែងរកអ្វី។

ហើយនៅពេលដែលអ្នកយល់ថា ពួកគេពិតជាកំពុងស្វែងរកអ្វី មនុស្សនោះត្រូវបានប្រែក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ ដែលអ្នកអាចស្រឡាញ់បាន។

ឥឡូវនេះ ដោយភ្នែកផ្ទាល់នៃចក្រវាលខ្លួនឯង ដែលនាំអ្វីៗទាំងអស់ឲ្យមានវត្តមាន ហើយរក្សាវាឲ្យរស់ ចូរមើលចូលទៅក្នុងដួងចិត្តរបស់មនុស្សនោះ ដែលអ្នកបានបង្កើត។

មើលអ្វីដែលមនុស្សនោះពិតជាកំពុងស្វែងរក…

ចូរសម្លឹងមើលវាដោយស្ងៀមស្ងាត់ ស្ងៀមស្ងាត់បំផុត។

……………

អ្នកកំពុងចាប់ផ្ដើមមើលឃើញវាហើយ មែនទេ?

ត្រូវហើយ។

ពួកគេកំពុងស្វែងរកសេចក្ដីស្រឡាញ់។

មនុស្សនោះមិនអាចស្រឡាញ់ខ្លួនឯងបានទេ ដូច្នេះដោយប្រើអារម្មណ៍អវិជ្ជមានលើផ្ទៃធ្វើជាទំពក់ ពួកគេគ្រាន់តែកំពុងគោះ ហើយគោះទ្វារនៃដួងចិត្តរបស់អ្នក “សូមឲ្យសេចក្ដីស្រឡាញ់មកខ្ញុំ សូមឲ្យសេចក្ដីស្រឡាញ់មកខ្ញុំ”។

មនុស្សនោះមិនដឹងពីរបៀបគ្រប់គ្រងគំនិតរបស់ខ្លួនទេ ដូច្នេះពួកគេបានពឹងផ្អែកលើអ្នក ដែលពួកគេមានការតភ្ជាប់យ៉ាងជ្រៅ ហើយគ្រាន់តែកំពុងស្វែងរកសេចក្ដីស្រឡាញ់តាមរបៀបគ្រោតគ្រាត ឬដោយរបៀបប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នក ដែលខ្វះការយកចិត្តទុកដាក់។

តាមពិតទៅ គ្មាននរណាម្នាក់អាចត្រូវបានអ្នកដទៃស្រឡាញ់ពិតប្រាកដបានទេ លុះត្រាតែពួកគេស្រឡាញ់ខ្លួនឯងពិតប្រាកដ។

ហើយទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារមនុស្សគ្រប់គ្នាបានភ្លេចសេចក្ដីពិតនៃជីវិតទាំងស្រុង ហើយបានចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដោយគ្មានឱកាសត្រូវបានគេបង្រៀនវា មានមនុស្ស ដែលអាចយល់បានសម្រាប់យុវជន ប៉ុន្តែសូម្បីតែក្នុងចំណោមមនុស្សចាស់ ដែលខណៈពេលកំពុងសម្ដែងភាពឈ្លើយដាក់អ្នកដទៃ តោងជើងរបស់មនុស្សដែលមើលទៅស្លូតបូត ហើយដោយមិនដឹងខ្លួន ស្នើសុំជំនួយតែម្ខាង “សូមយល់ពីខ្ញុំ” “សូមទទួលស្គាល់ខ្ញុំ” “សូមស្រឡាញ់ខ្ញុំ”។

មើលពីមុំមួយផ្សេងទៀត មនុស្សបែបនេះឈ្លើយ ហើយធ្វើឲ្យអ្នកដទៃមានបញ្ហា ព្រោះពួកគេស្ថិតនៅក្នុង “ស្ថានភាពនៃការច្របូកច្របល់នៃស្មារតី” ដែលពួកគេមិនអាចគ្រប់គ្រងដោយខ្លួនឯងបាន។

វាដូចជាការបោលព្រៃ ដោយញ្ញាណទាំងប្រាំត្រូវបានស្ពឹក ដូច្នេះពួកគេមិនអាចមានអារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់។ នៅពេលដែលពួកគេបុកមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន ពួកគេមិនឃើញ មិនឮ ហើយពួកគេក៏គ្មានញ្ញាណប៉ះ ក្លិន ឬរសជាតិដែរ ដូច្នេះពួកគេមិនអាចសូម្បីតែគិតថា “សុំទោស ដែលខ្ញុំបានបុកអ្នក”។

ប៉ុន្តែនៅពេលដែលមនុស្សដែលត្រូវបានគេស្នើសុំជំនួយ មិនអាចឈរយ៉ាងរឹងមាំនៅក្នុងស្មារតីនៃដែនទិព្វបាន ពួកគេក៏មិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីដែរ ហើយទាំងពីរពេលខ្លះលិចលង់ជាមួយគ្នា។

ដើម្បីពន្យល់ស្ថានភាពនោះ ដោយឧទាហរណ៍មួយផ្សេងទៀត៖ មនុស្សដែលកប៉ាល់លិចនៅសមុទ្រ កំពុងអណ្ដែតលើទឹក រង់ចាំកប៉ាល់សង្គ្រោះ មនុស្សម្នាក់ដែលហត់នឿយពីការអណ្ដែតដោយកម្លាំងខ្លួនឯង តោងមនុស្សម្នាក់ទៀត ដើម្បីសង្គ្រោះខ្លួនឯង ហើយមនុស្សដែលត្រូវបានតោង លែងអាចអណ្ដែតបានក្រោមទម្ងន់នោះ ហើយទាំងពីរលង់ទឹកជាមួយគ្នា។

អ្វីដែលយើងចង់ឲ្យអ្នកចងចាំនៅទីនេះ គឺសេចក្ដីពិតនៃការយករឿងរ៉ាវធ្វើជារឿងរបស់ខ្លួនផ្ទាល់ “អ្វីដែលអ្នកមានអារម្មណ៍អំពីអ្នកដទៃ ស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនអ្នក” គឺការនិយាយអំពីច្បាប់នៃកញ្ចក់។

ថាតើវាបញ្ច្រាសឬអត់ ខុសគ្នាពីម្ដងទៅម្ដង ប៉ុន្តែអ្វីដែលអ្នកមានអារម្មណ៍អំពីអ្នកដទៃ ស្ថិតនៅក្នុងខ្លួនអ្នក។ ខណៈពេលដែលហាក់ដូចជាគិតរឿងរ៉ាវអំពីភាគីម្ខាងទៀត ថាពួកគេគួរឲ្យពេញចិត្ត ឬមិនគួរឲ្យពេញចិត្ត តាមពិតអ្នកកំពុងបញ្ចាំងអ្វីមួយដែលបង្កឡើងនៅក្នុងខ្លួនអ្នក ទៅលើពួកគេ ហើយគ្រាន់តែកំពុងវិនិច្ឆ័យខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។

មើលបែបនោះ អ្នកអាចឃើញថា នៅពេលអ្នកគិតអ្វីមួយអំពីនរណាម្នាក់ មូលហេតុមិនមែននៅក្នុងពួកគេទេ មូលហេតុគឺការចូលចិត្ត និងមិនចូលចិត្ត ការជាប់ជំពាក់ ការប្រកាន់ខ្ជាប់ និងការសន្មតនៅក្នុងខ្លួនអ្នក ដែលអ្នកកំពុងបញ្ចាំងទៅលើអ្នកដទៃ ហើយមើលឃើញវានៅទីនោះ។ (នៅមានត លើកក្រោយ)