ការឡើងកម្រិតវិមាត្រនៃញាណទាំងប្រាំ – 2

(តពីលើកមុន)

ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននៃការមើលឃើញ និងការស្ដាប់ឮ ដូចដែលគេដឹងនៅលើផែនដី និងបញ្ហាប្រឈមនៅខាងមុខ

ឥឡូវនេះ យើងបានប្រាប់អ្នកថា សរីរាង្គញាណដែលដើរតួនាទីកណ្ដាលក្នុងការលើកស្មារតីឡើងកម្រិតវិមាត្រ គឺការមើលឃើញ មែនទេ?

នៅក្នុងពិភពនៃវិទ្យាសាស្ត្ររបស់ផែនដីក៏ដូចគ្នាដែរ លទ្ធផលនៃការស្រាវជ្រាវបានចេញមកអំពីដែនដែលអាចមើលឃើញរបស់មនុស្សដែលមានរាងកាយ (ដែននៃរលកដែលភ្នែកអាចមើលឃើញ)។

មានភាពខុសគ្នាខ្លះ អាស្រ័យលើការសិក្សា ប៉ុន្តែគេនិយាយថា ដែនកំណត់នៃរលកខ្លី គឺប្រហែល 380 nm (ណាណូម៉ែត្រ) ហើយដែនកំណត់នៃរលកវែង គឺប្រហែល 780 nm មែនទេ?

ការពិតនោះបង្ហាញថា ក្នុងចំណោមរលកផ្សេងៗទាំងអស់ដែលមាននៅក្នុងចក្រវាល ដែននៃរលកដែលភ្នែករបស់មនុស្សដែលមានរាងកាយអាចមើលឃើញ ស្ថិតនៅត្រឹមតែផ្នែកតូចមួយប៉ុណ្ណោះ។

ចំពោះដែនដែលអាចស្ដាប់ឮក៏ដូចគ្នាដែរ មានភាពខុសគ្នាតាមបុគ្គល ប៉ុន្តែគេនិយាយថាវាប្រហែល 20 Hz (ហឺត) ដល់ 20,000 Hz មែនទេ?

អ្វីដែលអ្នកអាចដឹងពីរឿងនោះ គឺថាអ្វីដែលអ្នកមើលឃើញ និងស្ដាប់ឮដោយញាណខាងរាងកាយរបស់អ្នក គឺគ្រាន់តែជាផ្នែកតូចមួយនៃដែននៃរលកនៃចក្រវាលទាំងមូលប៉ុណ្ណោះ។

នៅក្នុងពិភពលោករបស់អ្នក មិនមែនរលកទាំងអស់ត្រូវបានស្រាវជ្រាវឲ្យដឹងច្បាស់នៅឡើយទេ ហើយការស្រាវជ្រាវរលកដែលមិនទាន់ពន្យល់បានទាំងនេះ គឺជាបញ្ហាប្រឈមនៅខាងមុខសម្រាប់វិទ្យាសាស្ត្ររបស់ផែនដី។

ហើយមនុស្សដែលបានចុះមកលើផែនដី ជាមួយនឹងបេសកកម្មនៃការស្រាវជ្រាវរំញ័រ និងដែននៃរលកដែលមិនទាន់ស្គាល់ទាំងនោះ ត្រូវបានរៀបចំរួចជាស្រេចហើយ។

ដូច្នេះ តាមរយៈការពិតផ្សេងៗដែលមិនទាន់ស្គាល់ ដែលមនុស្សទាំងនោះនឹងបង្ហាញចាប់ពីពេលនេះតទៅ ទ្វារទៅកាន់អរិយធម៌ខាងវិញ្ញាណនឹងត្រូវបានបើកសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងពេលឆាប់ៗ។

មនុស្សជាតិមានឧបករណ៍សម្រាប់ស្រាវជ្រាវដែននៃរលកដែលមិនទាន់ស្គាល់រួចហើយ

ប៉ុន្តែដឹងទេ ឧបករណ៍ដ៏សំខាន់សម្រាប់ស្រាវជ្រាវដែននៃរលកដែលមិនទាន់ស្គាល់ទាំងនោះ តាមពិតគឺជាអ្វីមួយដែលមនុស្សគ្រប់រូបមានតាំងពីដំបូងបង្អស់មកម្ល៉េះ។

វាគឺជាភ្នែកនៃចិត្ត។ អ្នកអាចនិយាយបានថា “ការឡើងកម្រិតវិមាត្រនៃការមើលឃើញ” គឺជាគន្លឹះ។

ទោះបីអ្នកស្រាវជ្រាវ និងអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រដែលមិនទាន់ស្ដារភ្នែកនៃចិត្តឡើងវិញ ធ្វើការយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ទោះបីជាពួកគេបង្កើតឧបករណ៍ដែលចាប់យករលកដែលមិនទាន់ស្គាល់ក៏ដោយ របៀបចាប់យករបស់ពួកគេនឹងនៅតែជាការទទួលស្គាល់រាបស្មើ។

ការនៅតែជាការទទួលស្គាល់រាបស្មើ មានន័យថាការស្ថិតនៅក្នុងរបៀបមើល និងយល់រឿងរ៉ាវតាមសុភវិនិច្ឆ័យនៃលោកនេះរហូតមកដល់ពេលនេះ ថាអ្វីដែលអ្នកអាចមើលឃើញ គឺជាអ្វីៗទាំងអស់។

បើអ្នកនៅតែស្ថិតក្នុងដែននៃស្មារតីដែលប្រកាន់ខ្ជាប់នឹងអ្វីដែលអាចមើលឃើញនោះ វានឹងមិននាំទៅរកការចាប់យករលកដែលមិនទាន់ស្គាល់បានទេ។

ព្រោះដែនដែលរលកដែលមិនទាន់ស្គាល់មាន គឺតាមទស្សនៈនៃញាណខាងរាងកាយរបស់អ្នក ជាពិភពលោក (វិសាលភាពនៃរំញ័រ) នៃវិមាត្រផ្សេង។

អ្នកអាចមើលឃើញហើយ មែនទេ ថាទោះបីអ្នកព្យាយាមខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ដើម្បីដឹងពីរលកនៅក្នុងវិសាលភាពនៃរំញ័រនៃវិមាត្រផ្សេង ដោយក្បាលដែលគិតថាលោកនេះគឺជាអ្វីៗទាំងអស់ បើអ្នកមិនកំណត់គំនិតប្រកាន់ខ្ជាប់នោះឡើងវិញទេ អ្នកមិនអាចយល់រលកដែលមិនទាន់ស្គាល់បានឡើយ។

វានឹងដូចជាការព្យួរ និងតោងកន្ទុយដំរី តាមពិតទទួលស្គាល់តែកន្ទុយនៅចំពោះមុខខ្លួនប៉ុណ្ណោះ ហើយនៅតែអួតថា “ខ្ញុំបានរកឃើញដំរីហើយ។ នេះគឺជាដំរីទាំងមូល”។

នោះហើយជាកន្លែងដែលការនិយាយបង្វែរទៅរកភាពសំខាន់នៃការអភិវឌ្ឍភ្នែកនៃចិត្ត។

(នៅមានត)