ការនិយាយមួយ សម្រាប់ការឆ្លងផុតបញ្ហាប្រឈមបន្ទាន់ ដែលមនុស្សម្នាក់ៗកំពុងប្រឈម (ភាគទី 2)

(តពីលើកមុន)

★របៀបនៅក្នុងស្មារតីនៃសេចក្ដីពិត

ដូច្នេះ ចូរឲ្យយើងបង្រៀនអ្នកពីវិធីមួយ ដើម្បីកាន់ឆន្ទៈរបស់អ្នកឲ្យរឹងមាំ ហើយនៅក្នុងស្មារតីនៃសេចក្ដីពិត នៅពេលបែបនេះ។

ជាដំបូង សូមរកកន្លែងមួយ ដែលអ្នកអាចនៅម្នាក់ឯងទាំងស្រុង។ ប្រសិនបើអ្នកអាចអង្គុយក្នុងឥរិយាបថ សេហ្សា (លុតជង្គង់) បាន សូមធ្វើបែបនោះ ប្រសិនបើវាពិបាក សូមអង្គុយលើកៅអី ហើយតម្រង់ឆ្អឹងខ្នងរបស់អ្នកឲ្យត្រង់បញ្ឈរ។

បន្ទាប់មក សូមរុញតំបន់ជុំវិញឆ្អឹងសាក្រុម និងគល់ឆ្អឹងខ្នងចង្កេះ ទៅមុខឲ្យខ្លាំង ហាក់ដូចជានរណាម្នាក់កំពុងសង្កត់វាដោយដៃពីក្រោយ ខណៈពេលដែលក្នុងពេលជាមួយគ្នា ទាញពោះខាងក្រោមរបស់អ្នកចូលឲ្យជ្រៅ រហូតដល់វាស្ទើរតែប៉ះខ្នងរបស់អ្នក ដោយលើកសរីរាង្គខាងក្នុងរបស់អ្នកឡើង។ សូមធ្វើទាំងពីរក្នុងពេលតែមួយ។

នៅពេលនោះ វាល្អក្នុងការស្រមៃថា ស្មារតីរបស់អ្នក ឧបមាថា ភ្នែក ត្រចៀក មុខ និងក្បាលនៃកាយវិញ្ញាណរបស់អ្នក បានតាំងនៅខាងក្នុងពោះខាងក្រោមរបស់អ្នក ហើយកំពុងទទួលដឹងអ្វីៗទាំងអស់ពីទីនោះ។

សូមរក្សាឆ្អឹងខ្នងរបស់អ្នកឲ្យត្រង់ ដើម្បីឲ្យកំពូលក្បាលនៃរាងកាយរបស់អ្នក ចង្អុលត្រង់ឡើងលើ បន្ធូរស្មារបស់អ្នក ទាញចង្ការបស់អ្នកចូលបន្តិច ហើយរក្សាការដកដង្ហើមរបស់អ្នកឲ្យយឺត និងស្រួល។

តើមានអ្វីកើតឡើងនៅពេលដែលអ្នកធ្វើបែបនេះ? ចំនួននាទីដែលវាត្រូវការ ខុសគ្នាពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់អ្នក ក្លាយជាធ្លុងមួយជាមួយមេឃ និងដី និងចក្រវាល ស្មារតីរបស់អ្នក តភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ឋានសួគ៌នៅជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក (ប្រភពនៃជីវិត) ហើយពន្លឺដ៏អស្ចារ្យនៃពន្លឺនៃជីវិតដែលគ្មានទីបញ្ចប់ ហូរចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់អ្នក ពីកំពូលក្បាលរបស់អ្នក ឆ្លងកាត់ឆ្អឹងកន្ទុយរបស់អ្នក ហើយទៅដល់ចំណុចកណ្ដាលនៃផែនដី។

ហើយផ្ទុយទៅវិញ ថាមពលនៃផែនដី ក៏ឡើងតាមរយៈរាងកាយរបស់អ្នក ទៅកាន់ប្រភពនៃជីវិតដែរ។ ដូច្នេះ ចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នក ចាប់ផ្ដើមធ្វើការជាមូលដ្ឋានមួយ សម្រាប់ការផ្លាស់ប្ដូរពន្លឺនៃជីវិត ពីមេឃទៅដី និងពីដីទៅមេឃ ហើយនៅក្នុងវិមាត្រ ដែលស្មារតីរបស់អ្នកឥឡូវនេះស្ថិតនៅ អ្នកបញ្ចេញពន្លឺដ៏អស្ចារ្យនៃជីវិតនោះទៅចំហៀងផងដែរ ទៅមុខ និងក្រោយ ទៅឆ្វេង និងស្ដាំ។ ចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នក ក៏ទទួលយកតួនាទីជាមូលដ្ឋានដ៏សំខាន់មួយ ដែលធ្វើឲ្យពិភពផែនដីទាំងមូលក្លាយជាវិញ្ញាណដែរ។

អូ៎ ហើយប្រសិនបើអ្នកកំពុងឈរ វាហូរតាមបាតជើងរបស់អ្នក។

នៅក្នុងស្ថានភាពនោះ ស្មារតីរបស់អ្នក ក្លាយជាចិត្តមិនរង្គោះរង្គើ ដែលមិនច្របូកច្របល់ ឬត្រូវបានអ្វី ឬនរណាម្នាក់ធ្វើឲ្យរង្គោះរង្គើ។

វាក៏ធ្វើឲ្យរាងកាយរបស់អ្នក ជារាងកាយរូបធាតុ រឹងមាំ និងខ្លាំង ដើម្បីឲ្យខណៈពេលដែលអ្នកស្ថិតក្នុងស្ថានភាពនោះ អ្នកនឹងមិនកម្រើក សូម្បីតែនរណាម្នាក់ស្រាប់តែរុញអ្នកពីចំហៀងក៏ដោយ។

ហើយមិនចាំបាច់និយាយទេ នៅពេលនោះ ពិតណាស់អ្នកកំពុងបន្តដកដង្ហើមវែងៗ។

ដើម្បីបន្ថែមចំណុចសំខាន់មួយអំពីការដកដង្ហើមម្ដងទៀត៖ សម្រាប់ដង្ហើមដំបូងបំផុត សូមចាប់ផ្ដើមដោយការដកដង្ហើមចេញ នូវខ្យល់ដែលនៅសល់ទាំងអស់ ដែលបានរក្សាទុកនៅក្នុងសួតរបស់អ្នក ដែលជាធម្មតាមិនដែលចេញ។

សូម្បីតែនៅពេលដែលអ្នកគិតថា “ខ្ញុំមិនអាចទេ គ្មានអ្វីនៅសល់ទេ” ប្រសិនបើអ្នករឹតពោះខាងក្រោមរបស់អ្នក ដូចជាការច្របាច់កន្សែងដៃ នៅតែមានខ្យល់នៅសល់ក្នុងសួតរបស់អ្នក ដែលចេញមក។

ខ្យល់ដែលនៅសល់នោះ អាចជាកត្តាមួយ នៅពីក្រោយបញ្ហានៃចិត្ត និងរាងកាយ ដូច្នេះប្រសិនបើអ្នកធ្វើរឿងនេះម្ដងក្នុងមួយថ្ងៃ វានឹងលើកទឹកចិត្តការរំលាយអាហារនៃចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នក ហើយជួយអ្នកឲ្យរក្សាពួកវាឲ្យរឹងមាំ និងមានសុខភាពល្អ។

នៅពេលដែលអ្នកធ្វើវាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ពិតប្រាកដ ខ្យល់ដែលនៅសល់ច្រើនណាស់ចេញមក រហូតដល់អ្នកនឹងភ្ញាក់ផ្អើលថា “ខ្ញុំមានខ្យល់ច្រើនប៉ុណ្ណេះ រក្សាទុកនៅក្នុងសួតរបស់ខ្ញុំឬ?”

បន្ទាប់មក បន្ទាប់ពីនោះ សូមបំពេញសួតរបស់អ្នកយឺតៗដោយខ្យល់ ហើយនៅពេលដែលអ្នករក្សាស្ថានភាពនៃការដកដង្ហើមចេញវែងៗឲ្យបានត្រឹមត្រូវ ដង្ហើមចេញបន្តទៅមុខ យូររហូតដល់វាមានអារម្មណ៍ថាវាប្រហែលជាមិនដែលបញ្ចប់។

ហើយនៅពេលដែលអ្នកបានរៀនរបៀបដកដង្ហើមនេះហើយ អ្នកប្រហែលជានឹងកត់សម្គាល់ថា ការដកដង្ហើមវែងៗនៅពេលក្រោយ បានក្លាយជាងាយស្រួលជាងមុនច្រើន។

ចំពោះរបៀបដកដង្ហើមចេញ៖ ប្រសិនបើអ្នកអាចបន្តដកដង្ហើមចេញតាមច្រមុះ វាល្អ ប៉ុន្តែយើងនឹងបន្ថែមថា ដំបូងវាងាយស្រួលជាង ក្នុងការបិទបបូរមាត់បន្តិច ហើយដកដង្ហើមចេញបន្តិចម្ដងៗ ខណៈពេលដែលគ្រប់គ្រងវា។

ក្នុងពេលវេលាពិតប្រាកដ វាខុសគ្នាពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ ប៉ុន្តែវាអាចជាពីរ ដល់បីនាទី ប្រហែលប្រាំនាទី ឬសូម្បីតែយូរជាងនេះសម្រាប់មនុស្សខ្លះ។

មនុស្សជាច្រើនជាធម្មតា ធ្វើម្ដងហើយម្ដងទៀតនូវការដកដង្ហើមចូល និងចេញ ក្នុងចន្លោះពេលតិចជាងប្រាំវិនាទី ហើយមូលហេតុដែលការដកដង្ហើមរបស់ពួកគេ វែងដល់ម្ល៉េះជាមួយវិធីនេះ បង្ហាញថា តើខ្យល់ដែលនៅសល់ប៉ុណ្ណា ដែលបានទុកឲ្យរក្សានៅក្នុងសួតរបស់ពួកគេ។

ហើយនៅពេលដែលអ្នកត្រាំចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នក នៅក្នុងស្ថានភាពនោះ អ្នកអាចដឹងច្បាស់យ៉ាងច្បាស់ថា គំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍ ដែលជាប់ស្អិតនឹងរាងកាយរបស់អ្នក តាមពិតមិនមែនជាខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នកទាល់តែសោះ ប៉ុន្តែជាការបំភាន់ ដែលកើតឡើង ហើយក្លាយជាទម្លាប់ នៅក្នុងយុគសម័យមួយ ដែលសេចក្ដីពិតនៃជីវិតត្រូវបានភ្លេចទាំងស្រុង។ (នៅមានតទៅ)