របៀបរស់នៅហួសពីអារម្មណ៍នៃការអស់កម្លាំង (ភាគទី 1)

★តើអារម្មណ៍នៃការអស់កម្លាំងជាអ្វី?

នៅពេលដែលការរំលាយអាហារនៃថាមពលជីវិតនៅក្នុងចិត្ត និងកាយត្រូវបានរារាំង មនុស្សជាច្រើនមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំង។

ហើយពីកន្លែងដែលយើងមើល មនុស្សច្រើនគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលដែលរស់នៅលើផែនដី ដោយមិនដឹងថា [ការអស់កម្លាំង] នោះពិតជាអ្វី បានគិតថា “ខ្ញុំហត់ណាស់ ខ្ញុំមិនអាចកម្រើកបានទេ។ ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើអ្វីទៀតទេថ្ងៃនេះ” ហើយថែមទាំងធ្វើឲ្យហេតុផល និងបញ្ញារបស់ពួកគេដេកលក់ទៀតផង។

ដូច្នេះ ថ្ងៃនេះ យើងសូមនិយាយ ដើម្បីជួយអ្នកឲ្យដឹងពីភាពខុសគ្នារវាងស្មារតីទិព្វ ដែលជាជីវិតនោះផ្ទាល់ និងអារម្មណ៍នៃការអស់កម្លាំង។

ជាដំបូង អ្វីដែលការអស់កម្លាំងពិតជា៖ វាអាចបែងចែកជាការអស់កម្លាំងនៃរាងកាយ និងការអស់កម្លាំងនៃគំនិត។

មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងនិយាយថា “ខ្ញុំដឹងរឿងនោះរួចហើយ” នៅពេលដែលវាត្រូវបានចង្អុលបង្ហាញ ប៉ុន្តែមនុស្សច្រើនគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើល មិនដឹងថាវាពិតជាអ្វីនោះទេ។

តើយើងមានន័យដូចម្ដេច? ទីមួយ មនុស្សជាច្រើនមិនអាចប្រាប់ពីភាពខុសគ្នារវាងការអស់កម្លាំងនៃរាងកាយ និងការអស់កម្លាំងនៃគំនិតបាន ហើយលាយឡំពួកវា ហើយគិតដោយស្រពិចស្រពិលថា “ខ្ញុំហត់ហើយ”។

ទីពីរ មនុស្សជាច្រើនយល់ច្រឡំថា សភាពដែលគំនិតរបស់ពួកគេមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំង គឺជាការដែលចិត្ត (ស្មារតី) របស់ពួកគេហត់នឿយ។

ដរាបណាអ្នកកែរបៀបប្រើគំនិតដែលខុសទាំងពីរនេះ អ្នកណាក៏ដោយអាចព្យាបាលការអស់កម្លាំងបានលឿនជាងមុន។

បន្ថែមលើនោះ អ្នកចាប់ផ្ដើមយល់ថា ទាំងការហត់នឿយនៃរាងកាយ និងការហត់នឿយនៃគំនិត មិនធ្វើឲ្យចិត្តអស់កម្លាំងនោះទេ អ្នកអាចមើលឃើញអារម្មណ៍នៃការអស់កម្លាំង និងស្មារតីទិព្វថាដាច់ពីគ្នា ហើយវាក្លាយជាអាចធ្វើទៅបាន ក្នុងការប្រើថាមពលជីវិតដែលកើតចេញពីភាពទិព្វយ៉ាងច្បាស់ សូម្បីតែខណៈពេលដែលមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំងក៏ដោយ។

រឿងសំខាន់បំផុត គឺត្រូវដឹងពីការពិតនៅក្នុងចំណុចទីពីរដែលយើងទើបតែបាននិយាយ៖ “មានតែគំនិតប៉ុណ្ណោះដែលមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំង ចិត្តមិនហត់នឿយទាល់តែសោះ”។

ហើយចំពោះមូលហេតុដែលរឿងនោះកើតឡើង មនុស្សឆ្លាតដូចអ្នក ប្រហែលជាបានកត់សម្គាល់រួចហើយ។

ត្រូវហើយ៖ គំនិតគឺជាថាមពលគំនិត ដែលជាប់នឹងរាងកាយ ហើយដាច់ចេញពីភាពទិព្វ ហើយពួកវាជាអ្វីមួយខុសពីស្មារតី ដែលជាថាមពលទិព្វ ដែលបញ្ចេញដោយផ្ទាល់ពីប្រភពនៃជីវិត។

ចិត្តតាមធម្មជាតិ គឺជាពាក្យទូទៅសម្រាប់រំញ័រខាងវិញ្ញាណ ដែលមិនចេះចាស់ និងមិនចេះស្លាប់ ជាឈ្មោះមួយទៀតនៃស្មារតី ដែលបន្តជារៀងរហូតនៅក្នុងពិភពម្ខាងទៀត សូម្បីតែបន្ទាប់ពីចាកចេញពីរាងកាយ។

ប៉ុន្តែមនុស្សដែលមិនដឹងពីសេចក្ដីពិតអំពីជីវិត ជឿថារាងកាយគឺជាខ្លួនពួកគេ។

យើងហៅរឿងនោះថា “គំនិតដែលជាប់នឹងរាងកាយ ដាច់ចេញពីភាពទិព្វ” ហើយនិយាយថាវាជា “អ្វីមួយខុសពីស្មារតីទិព្វ ដែលបញ្ចេញដោយផ្ទាល់ពីប្រភពនៃជីវិត”។ (នៅមានត)