ដើម្បីទទួលបទពិសោធន៍នៃការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណដោយខ្លួនឯង (ភាគទី 1)

★សេចក្ដីពិតដែលថា ការផ្លាស់ប្ដូរនៅក្នុងខ្លួនអ្នក ដែលនាំមកដោយកត្តាខាងក្រៅ គឺជាការស្រមើស្រមៃ

ហាក់ដូចជាមនុស្សខ្លះកំពុងឆ្ងល់ថា “នៅពេលដែលខ្ញុំឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ តើខ្ញុំនឹងមានរោគសញ្ញាអ្វីខ្លះ?” ដូច្នេះថ្ងៃនេះ ចូរយើងនិយាយអំពីអ្វីមួយដែលទាក់ទងនឹងរឿងនោះ។

ប៉ុន្តែមុនពេលយើងចូលដល់វា មានរឿងតែមួយដែលយើងចង់ឲ្យអ្នកដឹង។ ការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ មិនមែនជាការឆ្លងជំងឺតាំងពីដំបូងនោះទេ ដូច្នេះអ្វីដែលកើតឡើង មិនមែនជារោគសញ្ញាទេ ប៉ុន្តែជាការផ្លាស់ប្ដូរ—ហើយជាក់លាក់ ជាការផ្លាស់ប្ដូរដែលមកជាលទ្ធផលនៃការដែលស្មារតីរបស់អ្នកកាន់តែជ្រៅ។ សូមក្ដាប់រឿងនោះឲ្យបានជាប់។

ម្យ៉ាងទៀត អ្វីដែលបន្ទាប់នេះ នឹងកាន់តែងាយយល់ ប្រសិនបើអ្នកអានវាពីទស្សនៈមួយ ដែលមើលទាំងមូលដោយអព្យាក្រឹត ហាក់ដូចជាវាអំពីនរណាម្នាក់ផ្សេង—ទោះបីជាវាអនុវត្តចំពោះអ្នកក៏ដោយ។ សូមចងចាំរឿងនោះ។

យល់ព្រមទេ?

ឥឡូវនេះ ចូរយើងចូលដល់ចំណុចសំខាន់។ ទោះបីជាអ្នកប្រើពាក្យ “រោគសញ្ញា” ឬ “ការផ្លាស់ប្ដូរ” ក៏ដោយ អ្នកអាចមើលឃើញថា នៅក្រោមគំនិតដែលសួរសំណួរនេះ ស្ថិតនៅ “ក្ដីសង្ឃឹមថា អ្វីមួយអំពីអ្នកនឹងផ្លាស់ប្ដូរដោយស្វ័យប្រវត្តិ” មែនទេ?

ការថយចេញពីគំនិតប្រភេទនោះ តាមពិតគឺជាជំហានដ៏សំខាន់មួយ ឆ្ពោះទៅរកការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ។

ពីព្រោះការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ មានន័យថា “ស្មារតីត្រឡប់ទៅកាន់ភាពពិសិដ្ឋដើមនៃជីវិតវិញ”។

នោះក៏ជាមូលហេតុដែលយើងបានណែនាំជាប់លាប់ តាំងពីដើមរហូតដល់ចុងបញ្ចប់ នូវ “របៀបរស់នៅដែលមានគោលដៅឆ្ពោះទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី”។

នៅពេលដែលអ្នកមើលចិត្តដែលសួរសំណួរប្រភេទនេះ អ្នកអាចមើលឃើញថា ស្មារតីច្រើនតែត្រួតគ្នាជាមួយទម្លាប់នៃគំនិត ដែលពឹងផ្អែកលើរបស់នៅខាងក្រៅ មែនទេ?

និយាយការពិត វាមិនមែនថាអ្នកអាចផ្លាស់ប្ដូរ ដោយសារអ្វីមួយនៅក្រៅចិត្ត និងកាយរបស់អ្នកបានផ្លាស់ប្ដូរនោះទេ។ ការកាន់តែជ្រៅនៃស្មារតីមកមុន ហើយការផ្លាស់ប្ដូរដែលអ្នកអាចមានអារម្មណ៍ មកតាមក្រោយ (ពួកវាហូរហៀរចេញពីខាងក្នុង)។

ទោះបីជាកត្តាខាងក្រៅផ្លាស់ប្ដូរក៏ដោយ លុះត្រាតែមនុស្សនោះផ្លាស់ប្ដូរដោយខ្លួនឯង នោះគ្មានការផ្លាស់ប្ដូរជាខ្លឹមសារណាមួយនឹងមកដល់ពួកគេឡើយ។

ក្នុងន័យនោះ អ្នកអាចនិយាយបានថា ការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ មានន័យថា ការលើកកន្លែងដែលស្មារតីរបស់អ្នកឈរ ឡើងទៅក្នុងដែនទិព្វ។

ហើយដើម្បីឆ្លើយចំពោះអ្នកដែលកំពុងឆ្ងល់ថា “តើដែនទិព្វជាអ្វី?”—វាគឺជាកន្លែងដែលជីវិតមានតាំងពីដើម ជាពិភពនៃសេចក្ដីពិត សេចក្ដីល្អ និងសោភ័ណភាពគ្មានទីបញ្ចប់ ដូច្នេះវាជាលំហនៃរំញ័រមួយ ដែលគ្មានចិត្តអាក្រក់ (គំនិតដែលដាច់ចេញពីខ្លឹមសារនៃជីវិត) អាចរស់បាន សូម្បីតែមួយភ្លែត។

ប៉ុន្តែលំហនៃរំញ័រនោះ មិនត្រូវបាននាំមកដោយកត្តាខាងក្រៅនោះទេ។

វាគឺជាកត្តាខាងក្នុង ជាលទ្ធផលនៃការគិត និយាយ និងធ្វើសកម្មភាព ខណៈពេលដែលមានគោលដៅឆ្ពោះទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី ដោយមិនចេះនឿយហត់។

និយាយម្យ៉ាងទៀត អ្នកអាចនិយាយបានថា វាគឺជា “ពិភពមួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើង ដោយសភាពចិត្តដែលលែងជាប់ជំពាក់នឹងអ្វីទាំងអស់”។ (នៅមានតលើកក្រោយ)