អំពីសារៈសំខាន់នៃការប្រើស្មារតីដោយដឹងខ្លួន

★ជាដំបូង ចូរមានគោលដៅឆ្ពោះទៅថ្នាក់មធ្យម នៃការប្រើប្រាស់ជីវិត

នៅពេលដែលមនុស្សធម្មតាឈានដល់អាយុជាក់លាក់មួយ ពួកគេគួរគ្រប់គ្រងដោយដឹងខ្លួន នូវរបៀបដែលពួកគេប្រើស្មារតីរបស់ខ្លួនពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ដើម្បីឲ្យពួកគេអាចបញ្ចប់ការសិក្សាពីថ្នាក់ដំបូង (ដំណាក់កាល) នៃការប្រើប្រាស់ជីវិត ដែលអារម្មណ៍របស់ពួកគេត្រូវបានរំកិលដោយពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នកដទៃ ហើយឡើងទៅថ្នាក់មធ្យម (សភាពនៃចិត្ត) នៃការប្រើប្រាស់ជីវិត ដែលពួកគេអាចសង្កេតមើលយ៉ាងលម្អិត ដោយដួងចិត្តស្ងប់ ថាតើពួកគេខ្លួនឯងកំពុងគិតអ្វីអំពីពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នកដទៃ។

អ្វីដែលមនុស្សជាច្រើនធ្លាក់ចូល គឺបែបនេះ៖ ដោយសារពួកគេកំពុងរស់នៅដោយមិនបានគិតពិតប្រាកដ ពួកគេផ្អែកជីវិតរបស់ខ្លួនលើរឿងតាមសភាវគតិ ញ៉ាំនៅពេលឃ្លាន ធ្វើសកម្មភាពតាមកម្លាំងចិត្ត នៅពេលតណ្ហាផ្លូវភេទកើតឡើង ដេកនៅពេលងងុយ ហើយលើសពីនេះទៀត ដោយធ្វើតាមការកម្រើកនៃគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍ ដែលជាប់នឹងរាងកាយ ពួកគេខឹង និងរីករាយ សោកសៅ និងសប្បាយ ច្រណែន និងអួតអាង ក្រអឺតក្រទម និងខូចចិត្ត។

នៅពេលដែលមនុស្សស្ថិតក្នុងស្ថានភាពស្មារតីនោះ ពួកគេបានវង្វេងឆ្ងាយពីភាពទិព្វ ដែលជាខ្លឹមសារនៃជីវិត ដូច្នេះពួកគេត្រូវបានរំកិលដោយគ្រប់ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នកដទៃ ដោយបញ្ជូនគំនិតដែលកើតចេញពីអារម្មណ៍របស់ពួកគេឡើងចុះ ដូចជារទេះរុញនៅសួនកម្សាន្ត។

ស្ថានភាពនោះ គឺជាអ្វីដែលយើងហៅថា “ការប្រគល់អំណាចនៃជីវិតរបស់អ្នកទៅឲ្យអ្នកដទៃ”។

អ្វីដែលសំខាន់ គឺអ្វីដែលអ្នកគិត និងអ្វីដែលអ្នកបានគិត។ អ្វីដែលអ្នកដទៃបានធ្វើ ឬមិនបានធ្វើ មិនកំណត់សូម្បីតែបន្តិច ថាដួងចិត្តរបស់អ្នកទៅណា មិនមែនពិតប្រាកដទេ។

★ដើម្បីឡើងទៅថ្នាក់ខ្ពស់ នៃការប្រើប្រាស់ជីវិត

នៅពេលដែលអ្នកយល់រឿងនេះ អ្នករំលងកម្រិតទាប និងកម្រិតកណ្ដាលនៃពិភពអាស្ត្រាល់ និងពិភពវិញ្ញាណ ហើយស្ថានភាពស្មារតីរបស់អ្នកមករស់នៅក្នុងមួយជំហាន នៅកម្រិតខាងលើនៃពិភពវិញ្ញាណ ដែលជិតដល់ពិភពទិព្វ។

ក្នុងន័យនៃឧទាហរណ៍នៃការប្រើប្រាស់ជីវិត ដែលយើងបានផ្ដល់នៅដើម នោះមានន័យថា ការឡើងទៅថ្នាក់ខ្ពស់ ហើយវិស័យនៃស្មារតីរបស់អ្នកពង្រីកយ៉ាងខ្លាំង។

បន្ទាប់មក កិច្ចការដែលនៅសល់សម្រាប់មនុស្សដែលបានមកដល់ទីនោះ (ដល់ថ្នាក់ខ្ពស់នៃការប្រើប្រាស់ជីវិត) គឺការសម្អាត “សំណល់នៃរូបរាង” គឺការសន្មត និងការប្រកាន់ខ្ជាប់ ដែលនឹងមិនត្រូវបានកែតម្រូវទេ លុះត្រាតែអ្នកកត់សម្គាល់ឃើញវាដោយខ្លួនឯង។

ពួកវាជាសំណល់ពីថ្ងៃនៃការរស់នៅដោយជាប់នឹងរាងកាយ ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សដែលមានរាងកាយជាច្រើន ច្រវាក់នៃគំនិតប្រភេទ “វាត្រូវតែបែបនេះ” ឬ “នេះជារបៀបដែលវាគួរតែជា” ត្រូវបានប្រឡាក់ជាប់យ៉ាងជ្រៅលើដួងចិត្ត ហើយរារាំងទាំងស្រុងនូវការបង្ហាញនៃស្មារតីទិព្វដែលសេរី និងគ្មានឧបសគ្គ។

នៅក្នុងកម្រិតខាងលើពិតប្រាកដនៃពិភពវិញ្ញាណក៏ដូចគ្នាដែរ មានមនុស្សជាច្រើនបែបនេះ ដែលបានចាក់សោខ្លួនឯងនៅក្នុងគុកនៃការសន្មត និងការប្រកាន់ខ្ជាប់របស់ខ្លួន ហើយមិនអាចប្រើស្មារតីរបស់ខ្លួនដោយសេរីបាន។

ពួកគេគឺជាប្រភេទឥសី និងអ្នកបួសតឹងរ៉ឹង ដែលបានជាប់គាំងនៅក្នុងរូបរាងរបស់ខ្លួន ហើយមិនអាច “ចូលតាមរូបរាង ហើយចេញពីរូបរាង” បាន។

ក្រឡេកមើលមនុស្សបែបនេះ ទោះបីជាពួកគេជាមនុស្សដែលរស់នៅក្នុងរាងកាយ ឬជាមនុស្សវិញ្ញាណដែលរស់នៅក្នុងពិភពវិញ្ញាណខាងលើ និងខាងក្រោមក៏ដោយ អ្វីដែលយើងអាចធ្វើបាន គឺគ្រាន់តែអធិស្ឋានថា “សូមឲ្យសភាពនៃចិត្តរបស់ពួកគេ ត្រូវបានរំដោះពីការជាប់ជំពាក់ សូម្បីតែមួយថ្ងៃឆាប់ជាងនេះ”។

ព្រោះលុះត្រាតែមនុស្សនោះកត់សម្គាល់ឃើញដោយខ្លួនឯង ទោះបីជាអ្នកនៅជុំវិញពួកគេរៀបចំអ្វីៗឲ្យពួកគេយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេក៏មិនអាចឡើងពីទីនោះបានដែរ។