លើកកម្ពស់វិមាត្រនៃការប្រៀបធៀប

“ការប្រៀបធៀប” ដែលធ្វើឲ្យចិត្តបាត់សុខដុម

មានមនុស្សដែលប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយអ្នកដទៃ ហើយដកដង្ហើមធំដោយសោកស្ដាយថា៖ “មនុស្សនោះធ្វើបាន។ ប៉ុន្តែខ្ញុំធ្វើមិនបាន។ អូ៎ ខ្ញុំច្រណែនពួកគេណាស់”។

យើងគិតថា ការប្រើស្មារតីរបស់អ្នកបែបនោះ គឺខ្ជះខ្ជាយណាស់។ ទោះយ៉ាងណា នៅក្នុងពិភពលោករហូតមកដល់ពេលនេះ វាជារឿងដែលជៀសមិនរួចក្នុងន័យមួយ។

នោះគឺដោយសារតែមនុស្សពេញវ័យទាំងអស់នៅជុំវិញពួកគេ បានណែនាំកុមារដោយផ្អែកលើបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនក្នុងការធ្វើដូច្នោះ ហើយជំនាន់បន្ទាប់ ដែលបានធ្វើឲ្យវាក្លាយជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់ខ្លួន ក៏បានបង្ខំវាទៅលើជំនាន់បន្ទាប់ទៀត ម្ដងហើយម្ដងទៀត។

ហើយដូច្នេះ សង្គមដែលអ្នកខ្លាំងស៊ីអ្នកខ្សោយ បានកើតឡើងនៅលើផែនដី។

បើមានមនុស្សដែលមើលឃើញខ្លួនឯងថាខ្សោយ ហើយអ្នកដទៃថាខ្លាំង នោះ “ផ្ទុយមកវិញក៏ពិតដែរ”៖ ក៏មានមនុស្សដែលមើលឃើញខ្លួនឯងថាខ្លាំង ហើយមើលងាយអ្នកដទៃថាខ្សោយដែរ មែនទេ?

អ្នកឈ្នះលើកតម្កើងវាដោយពាក្យដ៏ស្រស់ស្អាតថា “ការប្រកួតប្រជែងបែបមិត្តភាព”។ សំឡេងរបស់អ្នកចាញ់ តែងតែត្រូវបានកប់នៅក្រោមស្លឹកឈើជ្រុះនៃចិត្តក្រោមស្មារតី។

មនុស្សជាតិលើផែនដីបានធ្វើបែបនេះជំនាន់ហើយជំនាន់ទៀត។

តាមរយៈការចាប់ជាតិ ដោយព្យាយាមទូទាត់បំណុលទាំងនោះ ជនរងគ្រោះបានកើតជាថ្មីជាអ្នកធ្វើបាប ហើយអ្នកធ្វើបាបបានកើតជាថ្មីជាជនរងគ្រោះ។

ប៉ុន្តែតាមពិត ខ្សែនៃវាសនាកាន់តែជំពាក់ជំពិនគ្នា ចងជាថ្នាំងហើយថ្នាំងទៀត រហូតដល់រឿងរ៉ាវឈានដល់ចំណុចមួយដែលគ្មានផ្លូវទៅមុខទៀត។

តាមពិត ថាតើអ្នកធ្វើអ្វីមួយបាន ឬមិនបាន ថាតើពិន្ទុរបស់អ្នកល្អ ឬអាក្រក់ ថាតើអ្នកប្រសើរជាងអ្នកដទៃ ឬអត់ គឺគ្រាន់តែជាផ្នែកតូចមួយនៃមនុស្សម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

ហើយទោះជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ ប្រជាជនលើផែនដីបានយល់ច្រឡំថា តម្លៃទាំងនេះដែលពួកគេត្រូវបានបង្ហាត់ឲ្យជឿ ហាក់ដូចជាអ្វីៗទាំងអស់ ហើយបានជឿជាក់ថា “ការឈ្នះការប្រកួតប្រជែង គឺជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នកក្លាយជាអ្នកឈ្នះក្នុងជីវិត” ហើយបានរស់នៅក្នុងល្បែងរនាំងឡើងចុះនៃការបរាជ័យ និងការប្រណាំងឈ្នះលើគ្នា។

មនុស្សគ្រប់គ្នាដែលរស់នៅក្នុងក្របខណ្ឌនៃសង្គមសម័យទំនើប ខាំធ្មេញអត់ធ្មត់ ទោះបីជាពួកគេត្រូវបានធ្វើឲ្យជឿថាពណ៌សគឺជាពណ៌ខ្មៅក៏ដោយ ដោយព្យាយាមយ៉ាងខ្លាំងមិនឲ្យចេញក្រៅក្របខណ្ឌនៃលោកនេះ។

នោះពិតជាចម្លែកណាស់នៅពេលអ្នកគិតអំពីវា ប៉ុន្តែមានករណីដែល បើអ្នកមិនធ្វើដូច្នោះទេ អ្នក និងក្រុមគ្រួសារទាំងមូលរបស់អ្នក អាចនឹងត្រូវធ្លាក់ខ្លួនទៅរស់នៅតាមផ្លូវ។

“ការប្រៀបធៀប” ដែលនាំចិត្តឲ្យមានសុខដុម

ពេលវេលាបានមកដល់ហើយ ដូច្នេះយើងនឹងនិយាយឲ្យត្រង់ៗ៖ ដល់ពេលហើយដែលអ្នកគួរតែបញ្ចប់ទម្លាប់នៃការប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយអ្នកដទៃ ដើម្បីសម្រេចថាអ្វីល្អ និងអ្វីអាក្រក់។

ព្រោះអ្វីដែលសំខាន់ គឺការខាត់ និងលើកតម្កើងខ្លួនឯង ហើយធ្វើឲ្យស្មារតីទិព្វដែលមិនរង្គោះរង្គើ ទោះបីមានអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ក្លាយជារបស់អ្នក។

វិធីដ៏ប៉ិនប្រសប់មួយក្នុងការប្រើការប្រៀបធៀបសម្រាប់រឿងនោះ គឺការប្រៀបធៀបកម្រិតនៃការលូតលាស់របស់ខ្លួនឯងតាមអ័ក្សនៃពេលវេលា។

ដោយសារមនុស្សផ្សេងទៀតទាំងអស់ប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយអ្នកដទៃ អ្នកប្រហែលជាមានអារម្មណ៍ថាពិបាក ក្នុងការក្លាយជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលធ្វើតាមរបៀបនេះ។

ប៉ុន្តែវាជារឿងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ដូច្នេះអ្នកអាចធ្វើវាបានដោយមិនចាំបាច់ក្រែងចិត្តនរណាម្នាក់ឡើយ។

នៅសាលារៀន និងនៅកន្លែងធ្វើការ ពិន្ទុ និងការវាយតម្លៃត្រូវបានគេដាក់មកលើអ្នកជាលេខច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តែជាដំបូង តោះសាកល្បងកុំឲ្យតម្លៃលើពួកវា។

នៅពេលដែលអ្នកមានអ័ក្សនៃការវាយតម្លៃផ្ទាល់ខ្លួន ដោយផ្អែកលើការពិតដោយភាពមិនលម្អៀង ថាតើអ្នកកំពុងលូតលាស់ ឬអត់ អ្នកអាចធ្វើបាន។

ទោះបីជាអ្នកមានអារម្មណ៍ថាអ្នកមិនអាចទប់ទល់នឹងការវាយតម្លៃពីខាងក្រៅបានក៏ដោយ បើអ្នកបន្តទៅមុខដោយមិនបោះបង់ការស្មោះត្រង់នឹងខ្លួនឯង នោះអ្នកនឹងទទួលបានសមត្ថភាពដែលធ្វើឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងអង្គការនោះជឿជាក់ ឬបរិស្ថានមួយដែលសាកសមនឹងអ្នកយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ នឹងលេចឡើងនៅចំពោះមុខអ្នក ហើយអ្នកនឹងផ្លាស់ទៅទីនោះ។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលសំខាន់ពិតប្រាកដ គឺការបន្តហ្វឹកហាត់ ដើម្បីឲ្យអ្នកទទួលបានភាពជាមនុស្សដ៏គ្រប់ជ្រុងជ្រោយ និងពេញលេញ។

នៅពេលដែល មិនយូរប៉ុន្មាន អរិយធម៌ថ្មីមួយដែលខុសប្លែកទាំងស្រុងពីអ្វីៗពីមុន លាតត្រដាងនៅលើផែនដី ពេលវេលាមួយនឹងមកដល់ ដែលអ្នកយល់ពីអត្ថន័យពិតនៃអ្វីដែលយើងកំពុងប្រាប់អ្នកនាពេលនេះ។

ហើយអ្នកនឹងគិតថា៖

“ខ្ញុំរីករាយណាស់ដែលខ្ញុំមិនបានបោះបង់”។