តោះត្រឡប់ទៅផ្ទះនៃជីវិតវិញ – 5

(តពីលើកមុន)

អ្វីដែលបង្កើតពិភពនៃបាតុភូត៖ អ្វីដែលព្រះពុទ្ធពិតជាចង់បញ្ជូន

“អ្នកដទៃមានមែន។ ប៉ុន្តែតាមពិត ពួកគេមិនមានទេ។
អ្វីដែលមាន គឺមានតែស្មារតីរបស់ខ្លួនខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។”

នរណាដែលអាចងក់ក្បាលយល់ព្រមនឹងរឿងនេះ អាចនិយាយបានថា បានទទួលការត្រាស់ដឹងរួចហើយ អំពីគោលការណ៍នៃពិភពលោកដែលរត់កាត់គ្រប់វិមាត្រទាំងអស់។

សម្រាប់អ្នកដែលមិនយល់ យើងនឹងនិយាយឲ្យទន់ភ្លន់ជាងនេះ ដោយប្រើពាក្យដែលជិតនឹងចិត្តខាងរាងកាយបន្តិច។

រួចរាល់ហើយឬនៅ?

“ទោះបីអ្នកដទៃគិត និយាយ ឬធ្វើអ្វីក៏ដោយ វាមិនរំខានដល់ខ្ញុំឡើយ។
ព្រោះគ្មានរឿងណាមួយក្នុងចំណោមនោះ ដែលរំលោភលើធម្មជាតិដើមរបស់ខ្ញុំសោះ។
ដូច្នេះ អាចនិយាយបានថា ‘គ្មានអ្នកដទៃទេ’។
អ្វីដែលមាន គឺមានតែអារម្មណ៍ដែលខ្ញុំបានដឹង និងមានប្រតិកម្មចំពោះអ្នកដទៃ និងនិមិត្តដែលខ្ញុំបានគូរដោយ ‘ពន្លឺនៃជីវិត’ អំពីរបៀបដែលខ្ញុំចង់ក្លាយជា។
ដូច្នេះ ពិភពលោករបស់ខ្ញុំ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយខ្ញុំ។”

មនុស្សដែលអាចគិតបែបនោះ គឺជាមនុស្សដែល នៅក្នុងយុគសម័យនៃអរិយធម៌ទិព្វដែលនឹងចុះមកលើផែនដីក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ អាចប្រើកម្លាំងនៃជីវិតដោយសេរី ហើយបង្កើតវាសនាដ៏ភ្លឺស្វាង។

ប្រហែលជាមានមនុស្សតិចតួចនៅពេលនេះ ដែលអាចប្រកាសថា “វាមិនសំខាន់ទេថាអ្នកដទៃគិតអ្វី និយាយអ្វី ឬធ្វើអ្វី”។

នោះគឺដោយសារតែមនុស្សជាច្រើនបានប្រគល់អំណាចនៃស្មារតីរបស់ខ្លួនឯងទៅឲ្យអ្នកដទៃ។

តើអ្នកយល់ទេថា “ការប្រគល់អំណាចនៃស្មារតីរបស់ខ្លួនឯងទៅឲ្យអ្នកដទៃ” មានន័យដូចម្ដេច?

វាគឺជារូបរាងរបស់មនុស្សម្នាក់ដែលផ្ទេរ “ការទទួលខុសត្រូវរបស់អ្នកផលិត” ចំពោះវាសនារបស់ខ្លួនទៅលើអ្នកដទៃ ហើយបោះបង់ការទទួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួនឯង។

ដោយចងចាំការពិតនេះ ចូរក្រឡេកមើលជុំវិញពិភពលោក រួមទាំងខ្លួនអ្នកផង។

ជាការពិតដោយភាពមិនលម្អៀង មានមនុស្ស អង្គការ និងប្រទេសជាច្រើន ដែលទុកការទទួលខុសត្រូវក្នុងការបង្កើតវាសនារបស់ខ្លួនឲ្យនៅលើអ្នកដទៃ មែនទេ?

វាដូចជាការមិនអើពើនឹងជំនាញធ្វើម្ហូបរបស់ខ្លួន ហើយបន្ទោសអ្នកម្ខាងទៀតថា៖ “បើអ្នកគិតថាម្ហូបដែលខ្ញុំធ្វើមិនឆ្ងាញ់ នោះគឺដោយសារតែអណ្ដាតរបស់អ្នកមានបញ្ហា”។

ទោះបីជាតាមរយៈការព្យាយាមឈ្នះលើគេតាមផ្លូវដែលមិនសមហេតុផលបែបនេះ រឿងរ៉ាវដើរតាមបំណងរបស់អ្នកក៏ដោយ វាដូចជាការខ្ចីលុយពីអ្នកឲ្យខ្ចីការប្រាក់ខ្ពស់ ដើម្បីធ្វើអ្វីដែលអ្នកចង់ធ្វើ ដូច្នេះក្រោយមក អ្នកនឹងត្រូវសងវាវិញបន្តិចម្ដងៗ។

គេនិយាយថា ការរីកចម្រើន និងការធ្លាក់ចុះ គឺជាធម្មតានៃលោក មែនទេ? នោះហើយជាអត្ថន័យរបស់វា។

នោះគឺជា “អ្វីដែលកើតឡើងនៅពេលកម្រិតនៃស្មារតីជាប់ស្អិតនឹងរាងកាយ” ហើយវាគ្មានពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សដែលរស់នៅដោយបង្ហាញស្មារតីនៃកាយវិញ្ញាណ និងកាយនៃភាពទិព្វនៅក្នុងរាងកាយនោះទេ។

ការមើលឃើញការពិតជាការពិត

ដូច្នេះ អ្នកគ្មានអ្វីត្រូវភ័យខ្លាចទេ។

ចិត្តរបស់អ្នកតភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ប្រភពនៃជីវិត ហើយទោះបីជាពេលខ្លះអ្នកត្រូវបានការចងចាំបោកបក់ទៅក៏ដោយ អ្នកឆាប់ត្រឡប់មករកចិត្តដែលតម្រង់ទៅកាន់ខ្លឹមសារនៃជីវិតវិញ។

នៅខាងមុខអ្នក ដូចដែលអ្នកជាឥឡូវនេះ មានអនាគតដ៏ពោរពេញដោយភាពច្នៃប្រឌិត ដែលធ្វើឲ្យអ្វីៗទាំងអស់អាចទៅរួច។

បើអ្នកអាចមើលឃើញការពិតជាការពិតយ៉ាងសាមញ្ញ ដោយមិនលាយអារម្មណ៍ចូល អាចនិយាយបានថា ស្មារតីរបស់អ្នកកំពុងឈរនៅក្នុងទិដ្ឋភាពពីលើមេឃដូចបក្សី។

ដូចដែលយើងបាននិយាយពីមុន វាមានន័យថាការត្រឡប់ទៅរកខ្លួនឯងនៅក្នុងវិមាត្រខ្ពស់ជាងមួយកម្រិត ដែលជាវិមាត្រជ្រៅជាង ហើយរស់នៅដោយបង្ហាញវាចេញ។

ផ្ទះនៃជីវិតស្ថិតនៅជ្រៅជាងនោះច្រើនដំណាក់កាលទៀត ប៉ុន្តែដរាបណាអ្នករស់នៅបែបនោះ ការត្រឡប់ទៅរកខ្លួនឯងដែលជាជីវិតផ្ទាល់ គឺគ្រាន់តែជាបញ្ហានៃពេលវេលាប៉ុណ្ណោះ។

ដូច្នេះ អ្នកគ្រាន់តែត្រូវហ្វឹកហាត់ឲ្យដឹងខ្លួនដោយធម្មជាតិអំពីកម្លាំងដ៏ធំធេងដែលជីវិតមាន ហើយបង្ហាញវាចេញ។

សម្រាប់រឿងនោះ វាល្អក្នុងការហ្វឹកហាត់ធ្វើឲ្យការដកដង្ហើមដោយធូរស្រាល និងចិត្តនៃការដឹងគុណទាំងស្រុង ក្លាយជាឧបករណ៍ស្តង់ដាររបស់អ្នក។

ដរាបណាអ្នកធ្វើដូច្នោះ ភាពទិព្វនឹងជ្រាបចេញដោយធម្មជាតិពីជម្រៅនៃចិត្តរបស់អ្នក ទោះបីជាមិនព្យាយាមបង្ខំវាឲ្យចេញក៏ដោយ។

ការមើលឃើញការពិតជាការពិតដោយភាពមិនលម្អៀង មិនមែនត្រឹមតែអំពីស្ថានភាពនៃលោកនេះប៉ុណ្ណោះទេ វាល្អបំផុតក្នុងការមើលជាសំខាន់ទៅលើការពិតនៃចិត្តរបស់អ្នកផ្ទាល់ ដូច្នេះកុំភ្លេចរឿងនោះណា។

ព្រោះដូចដែលយើងបាននិយាយជាច្រើនដងមកហើយ គំនិតដែលជាប់គាំង និងរំភើបដោយពិភពនៅខាងក្រៅរាងកាយរបស់អ្នក បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីទំនាក់ទំនងរបស់អ្នកជាមួយខ្លួនឯង។

នៅពេលដែលខាងក្នុងរបស់អ្នកមានរបៀបរៀបរយ មនុស្សម្នាក់នឹងលែងមានចិត្តរំខានដោយអ្នកដទៃ ឬពិភពលោកទៀតហើយ។

ដូច្នេះ នៅពេលអារម្មណ៍របស់អ្នកត្រូវបានរំខាន គ្រាន់តែគិតថា មូលហេតុគឺមនុស្សនៅក្នុងខ្លួនអ្នកគ្មានសុខដុមជាមួយគ្នា។

ហើយចូរមើលការពិតនោះ។

បើអ្នកកសាងពិភពនៃសុខដុមនៅក្នុងចក្រវាលខាងក្នុងរបស់អ្នកបែបនោះ អ្នកនឹងក្លាយជាអ្នកនាំសារដែលនាំសន្តិភាពមកកាន់លោកនេះ ជាមួយស្មារតីដែលបានត្រឡប់មកផ្ទះនៃជីវិតវិញ។

(ចប់)