ការលើកកម្រិតវិមាត្រនៃស្មារតីខ្លួនឯង (ភាគទី 1)

★ការបញ្ចប់ការសិក្សាពីស្មារតីខ្លួនឯងដែលខុសឆ្គង

មនុស្សច្រើនតែគិត បង្កើតគំនិត និងធ្វើសកម្មភាព ដោយយកខ្លួនឯងជាមជ្ឈមណ្ឌល។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនមែនថារឿងនេះអាក្រក់នោះទេ ហើយយើងក៏មិនបន្ទោសនរណាម្នាក់ដែរ។

វាគ្រាន់តែជាបញ្ហានៃកម្រិតប៉ុណ្ណោះ។

នៃថាតើ “ស្មារតីខ្លួនឯងដែលអ្នកចាត់ទុកថាជាខ្លួនអ្នក” លាតសន្ធឹងឆ្លងកាត់ចក្រវាលបានឆ្ងាយប៉ុណ្ណា។

ក្នុងករណីភាគច្រើន មនុស្សគិតថា មានតែរាងកាយរបស់ខ្លួនផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ ដែលជាខ្លួនពួកគេ មែនទេ?

នោះគឺជាការទទួលស្គាល់ខុសឆ្គង ហើយក្នុងករណីបែបនេះ ពួកគេពិតជាក្លាយជាមនុស្សដែលយកខ្លួនឯងជាធំ ហើយច្រើនតែធ្វើសកម្មភាពតាមរបៀប ដែលធ្វើឲ្យអ្នកដទៃឆ្ងល់ថា “ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សនោះធ្វើបែបនោះ?”

ប៉ុន្តែមនុស្សដែលការវិវត្តនៃស្មារតីកំពុងរីកចម្រើន ហើយខ្លួនឯងរបស់ពួកគេ គឺខ្លួនឯងដែលពួកគេចាត់ទុកថាជាខ្លួនពួកគេ បានពង្រីកដល់សង្កាត់ ស្រុកកំណើត ផែនដីទាំងមូល ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យទាំងមូល ឬលើសពីនោះ អាចមើលឃើញភាវៈគ្រប់រូបនៅក្នុងដែនដែលបានពង្រីកនោះ នៅក្នុងខ្លួនពួកគេ។ ដូច្នេះ ពួកគេអាចពិនិត្យមើលខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃឲ្យស្មើគ្នា “ខ្ញុំគិតបែបនេះអំពីវា ប៉ុន្តែមនុស្សនេះគិតបែបនេះ ហើយមនុស្សនោះគិតបែបនោះ” ហើយដោយសាររឿងនោះ ពួកគេមិនទទូចលើផ្លូវរបស់ខ្លួន ហើយបង្កការកកិតជាមួយអ្នកដទៃទេ។

មនុស្សច្រើនតែបញ្ចេញការសង្ស័យអំពីអ្នកដទៃ “តើនរណាដឹងថាមនុស្សនោះកំពុងគិតអ្វី?” នៅពេលបែបនោះ មុនពេលវាយតម្លៃអ្នកដទៃនេះនោះ វាល្អក្នុងការលែងស្មារតីរបស់អ្នកផ្ទាល់ ចូលទៅក្នុងចក្រវាលដោយទន់ភ្លន់។

និយាយម្យ៉ាងទៀត ការទទួលយកសូម្បីតែគោលដៅនៃការរិះគន់បែបនេះ ចូលទៅក្នុងចក្រវាលនៅក្នុងខ្លួនអ្នក ហើយមើលវាជាផ្នែកមួយនៃខ្លួនអ្នក គឺជារបៀបមើលរបស់មនុស្សម្នាក់ ដែលបានឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ។

តាមទស្សនៈនៃសេចក្ដីពិត នោះគឺជាសភាពចិត្ត ដែលមនុស្សជាតិត្រូវតែមកដល់។

ពិតប្រាកដដោយសារមនុស្សធំឡើងនៅក្នុងប្រព័ន្ធមួយ ដែលទាំងសាលារៀន និងឪពុកម្ដាយ មិនបានបង្រៀនពួកគេឲ្យមានទស្សនៈបែបនេះ មនុស្សភាគច្រើនបានរស់នៅក្រោមការបំភាន់ថា ខ្លួនឯងខាងរាងកាយ គឺជាខ្លួនពួកគេ។ ប៉ុន្តែដល់ពេលហើយ ដើម្បីបញ្ចប់ការសិក្សាពីការទទួលស្គាល់ខ្លួនឯង ដែលជាប្រភពនៃភាពមិនសុខដុមបែបនេះ ហើយចេញដំណើរ។

★តួនាទីដ៏ធំដែលអ្នកបំពេញ

សម្រាប់ការនោះ ត្រូវតែមាននរណាម្នាក់ក្រោកឡើង ហើយបង្ហាញវាជាសកម្មភាព មុនមនុស្សជាតិ។

នោះគឺជាអ្នក។

លើសពីនេះទៀត គ្មាននរណាម្នាក់ក្រៅពីអ្នកទេ។

ព្រោះមនុស្សជាច្រើននៅតែរស់នៅក្នុងស្ថានភាពមួយ ដែលការការពារខ្លួនឯង ចំណាយអស់អ្វីៗទាំងអស់ដែលពួកគេមាន។

សំណាងល្អ អ្នកបានបន្តមានគោលដៅឆ្ពោះទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ហើយមានកំណត់ត្រាដ៏ឆ្នើម នៅពេលនិយាយដល់ការខាត់ និងលើកខ្លួនអ្នក។

ទោះបីជាទម្លាប់នៃគំនិតដែលស្រឡាញ់ខ្លួនឯង នៅតែនៅសល់នៅកន្លែងណាមួយក្នុងដួងចិត្តរបស់អ្នកក៏ដោយ អ្នកយល់មែនទេ ថាពួកវាជាស្រមោលដែលត្រូវបានកំណត់ឲ្យរសាត់បាត់ ហើយថាគំនិតទាំងនោះមិនមែនជាអ្នកទេ។

នោះហើយគឺជាភាពខុសគ្នាជាមូលដ្ឋាន រវាងអ្នក និងមនុស្សផ្សេងទៀត។

អ្នកបានជ្រើសរើសជាតិបច្ចុប្បន្ននេះ ហើយបានកើតមកដើម្បីបំពេញបេសកកម្មដ៏អស្ចារ្យ នៃការកសាងសង្គមស៊ីវិល័យថ្មីមួយនៅក្នុងពិភពផែនដី ជាកំពូលនៃវដ្តនៃការកើតជាថ្មីរបស់អ្នក នៅក្នុងពិភពរូបកាយ ជាការបញ្ចប់ចុងក្រោយបំផុត។

ដូច្នេះ សូម្បីតែរឿងដែលហាក់ដូចជាមិនអាចទៅរួច តាមសុភវិនិច្ឆ័យនៃសង្គមមនុស្ស អ្នកអាចទម្លុះ ហើយបើកផ្លូវបាន។

ការបង្កើតផ្លូវនៅកន្លែងដែលគ្មានផ្លូវ គឺជាហេតុផលដែលអ្នកមានវត្តមាន។

ប្រហែលជាមានការលំបាកជាច្រើន ដែលមកជាមួយវា ប៉ុន្តែអ្នកមិនខ្វល់ពីវាទេ ហើយបើកផ្លូវយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

មនុស្សដែលដើរតាមក្រោយ ដើរលើផ្លូវតូចចង្អៀតដែលអ្នកបានបើក ហើយពង្រីកវា ហើយនៅទីបំផុត វាពង្រីកទៅជាផ្លូវធំមួយ ដែលនរណាក៏អាចធ្វើដំណើរបាន។

ក្នុងន័យនោះ យើងកំពុងមើលថែវឌ្ឍនភាពរបស់អ្នក ក្នុងទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយទេវៈ និងវិញ្ញាណអ្នកការពាររបស់អ្នក។

ដោយគិតអំពីរបៀបដែលអ្នកអាចដើរទៅមុខ លើផ្លូវនៃការវិវត្តនៃស្មារតី ដោយមិនវង្វេង។ (នៅមានត លើកក្រោយ)