ផ្លូវបំបែកនៃការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ៖ តោះនឹកឃើញរបៀបរស់នៅជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វ ដែលជំរុញការស្ដារស្មារតីឡើងវិញ

★ផ្លូវបំបែកនៃការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ

ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់អ្នកម្ដងពីមុនមក ប៉ុន្តែ “ថាតើអ្នកអាចស្ដារការចងចាំទាំងអស់ ដែលអ្នកបានទុកឲ្យកត់សុី ដោយការភ្លេចសេចក្ដីពិតទាំងស្រុង ឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់សភាពដ៏រុងរឿងនៃស្មារតីនៃជីវិតផ្ទាល់វិញបានឬអត់” គឺជាពេលដ៏សម្រេចចិត្ត ដែលកំណត់ថាតើអ្នកសម្រេចការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ ឬនៅតែស្ថិតក្នុងស្រទាប់នៃការភាន់ច្រឡំ។

នៅចំណុចបត់នៃវាសនានោះ (ចំណុចដែលអនាគតបំបែក) ប្រសិនបើអ្នកប្ដេជ្ញាចិត្តអស់ពីចិត្តក្នុងការសម្រេចការវិវត្តនៃស្មារតី (ជ្រើសរើសផ្លូវដែលស្មារតីត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ) ហើយរស់នៅជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក ក្នុងស្មារតីនៃការដឹងគុណពេញលេញ អ្នកអាចវារចេញពីរណ្ដៅរបស់សត្វកណ្ដូបខ្សាច់នៃគំនិតទ្វេនិយម ផ្លាស់ចូលទៅក្នុងពិភពមួយដែលអ្នកបន្តកសាងតែអនាគតដ៏រុងរឿង ហើយមិនដែលត្រឡប់ទៅទីនោះម្ដងទៀតឡើយ ហើយដើរលើជីវិតនៃវិមាត្រថ្មីមួយ។

ហើយរឿងសំខាន់ដែលអ្នកមិនត្រូវភ្លេចអំពីរឿងនេះ គឺចំណុចដែលអនាគតបំបែក គឺ “មួយភ្លែតនេះឥឡូវនេះ ដែលកំពុងកន្លងផុតទៅពីមួយភ្លែតទៅមួយភ្លែត”។

ប្រសិនបើ ដោយដឹងរឿងនេះឲ្យបានល្អ អ្នកទទួលយក “សេចក្ដីពិតនៃចក្រវាល និងសេចក្ដីពិតនៃជីវិត” 100% ហើយចាប់ពីមួយភ្លែតនេះតទៅ បន្តប្រើប្រាស់គំនិតរបស់អ្នក តាមរបៀបដែលស្ដារស្មារតីឡើងវិញ នោះចាប់ពីពេលនោះតទៅ អ្នកកំពុងផ្លាស់ទីរួចហើយឆ្ពោះទៅរកអនាគតមួយ ដែលការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ (ការឡើងកម្រិតវិមាត្រ) ត្រូវបានសម្រេច។

ពេលវេលាដើម្បីបោះជំហានដំបូងនោះ មិនមែនជាពេលពិសេសណាមួយ (ឱកាសដែលមកដល់តែកម្រ) នោះទេ។ ពេលវេលានោះតែងតែមកដល់ក្នុងគ្រប់ពេលនីមួយៗ ដែលបន្តឥឡូវនេះ ឥឡូវនេះ ឥឡូវនេះ ឥឡូវនេះ។

មែនហើយ ចំណុចគឺថាតើអ្នកក្ដាប់សេចក្ដីពិតឲ្យជាប់នៅមួយភ្លែតនេះ ហើយអនុវត្ត “ការជ្រើសរើស → ការសម្រេចចិត្ត → សកម្មភាព” ឬអត់។

ដោយអ្វីដែលពួកគេគិត និយាយ និងធ្វើ នៅក្នុង “ទីនេះ និងឥឡូវនេះ” នៃពេលនីមួយៗ មនុស្សរហូតមកដល់ពេលនេះ បានធ្វើឲ្យពិភពនៃបាតុភូតកត់សុី ឬស្ដារឡើងវិញ ហើយសូម្បីតែនៅមួយភ្លែតនេះ មិនថាការងារនៃស្មារតីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេកំពុងកត់សុី ឬស្ដារឡើងវិញក៏ដោយ អ្នកអាចនិយាយបានថា ពួកគេកំពុងបង្កើតអនាគត ល្អ ឬអាក្រក់ ដោយគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើបច្ចុប្បន្នរបស់ពួកគេ។

មែនហើយ មែនហើយ ត្រឹមត្រូវ។ អ្វីដែលបែងចែកវាសនា គឺពិតជាមួយភ្លែតនេះឥឡូវនេះ ហើយសូម្បីតែនៅមួយភ្លែតនេះ ខណៈដែលអ្នកអានរឿងនេះ ដោយអ្វីដែលអ្នកគិត និយាយ និងធ្វើ អ្នកកំពុងបង្កើតអនាគតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក និងរបស់ផែនដី ល្អ ឬអាក្រក់។

★អាកប្បកិរិយាសម្រាប់ការដើរលើផ្លូវនៃការវិវត្តស្មារតី

នៅទីនេះ ខ្ញុំសូមប្រាប់អ្នកពីអាកប្បកិរិយាដ៏សំខាន់មួយ។

មិនថាមានអ្វីកើតឡើងក្នុងជីវិតរបស់អ្នក កុំអាក់អន់ចិត្តនឹងនរណាម្នាក់ ឬអ្វីមួយដោយអយុត្តិធម៌ឡើយ។

សូម្បីតែនៅពេលដែលអ្នកជួបព្រឹត្តិការណ៍ដែលអ្នកមិនចង់បាន កុំរួញរា ឬថយក្រោយ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត នៅពេលដែលមានរឿងល្អកើតឡើង កុំរំភើបហួសហេតុ ហើយទុកឲ្យគំនិតរបស់អ្នកអណ្ដែត ហើយកុំគិតពីសុភមង្គលរបស់អ្នកថាគ្រាន់តែដោយសារនរណាម្នាក់ ឬអ្វីមួយលើសពីការចាំបាច់ ដោយមើលរំលងកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកក្នុងការបង្កើតវាសនា ហើយដឹងគុណតែកត្តាខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ។ នោះក៏ជាម្ខាងដែរ។

ជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក មិនថាអ្នកអាចពាក់ព័ន្ធនឹងកត្តាខាងក្រៅអ្វីក៏ដោយ នៅឫសគល់របស់វា ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយស្មារតីផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ជាកម្លាំងជំរុញរបស់វា។

នោះគឺជាការពិតចំពោះមនុស្សម្នាក់ៗគ្រប់រូប ដោយគ្មានករណីលើកលែង។

★គោលការណ៍នៃរបៀបដែលវាសនាត្រូវបានបង្កើត

នៅក្នុងពិភពរបស់អ្នក មានរឿងរាប់មិនអស់ដែលស្មារតីលើផ្ទៃមិនអាចយល់បាន ប្រភេទដែលធ្វើឲ្យអ្នកគិតថា “ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សល្អបែបនេះ ត្រូវជាប់ពាក់ព័ន្ធក្នុងសំណាងអាក្រក់បែបនេះ?” ប៉ុន្តែរឿងសំខាន់ដែលមិនត្រូវមើលរំលងនៅទីនេះ គឺមនុស្សដែលមានរាងកាយគ្រប់រូប បានមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ បន្ទាប់ពីកើត និងស្លាប់ម្ដងហើយម្ដងទៀត ហើយបានជួបប្រទះជីវិតមុនៗ និងជីវិតអតីតកាលរាប់មិនអស់។

ហើយគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើដែលពួកគេបានបញ្ជូនចេញនៅចំណុចណាមួយក្នុងរយៈពេលទាំងអស់នោះ បានក្លាយជា “វត្ថុធាតុដែលបង្កើតវាសនានាពេលអនាគតរបស់ពួកគេ” ហើយលេចឡើងនៅក្នុងអនាគតរបស់ពួកគេ ក្នុងជីវិតនេះ ឬក្នុងជីវិតនាពេលអនាគត ជាទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេ សុខភាពរបស់ពួកគេ ការពាក់ព័ន្ធរបស់ពួកគេជាមួយសង្គម គំនិតដែលឆ្លងកាត់ចិត្តរបស់ពួកគេរៀងរាល់ថ្ងៃ និងរៀងរាល់ពេល និងចលនាតាមសភាវគតិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ នៅពេលដែលពួកគេគិត និយាយ ឬធ្វើសកម្មភាពភ្លាមៗដោយមិនដឹងខ្លួន។

ការប្រមូលផ្ដុំនៃអតីតកាលនោះ កាន់តែស្របតាមសេចក្ដីពិត អនាគតរបស់មនុស្សនោះក៏កាន់តែឆ្ងាយពីភាពមិនសប្បាយចិត្ត និងភាពគ្មានសុខដុម។

ម្យ៉ាងវិញទៀត ប្រសិនបើនៅចំណុចណាមួយ គំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើរបស់អ្នក បានវង្វេងចេញពីសេចក្ដីពិត គ្រាប់ពូជនៃវាសនានោះប្រហែលជារីកនៅកន្លែងណាមួយនាពេលអនាគត ហើយលេចឡើងជាវាសនាដែលគំនិតលើផ្ទៃរបស់អ្នកមិនចង់បាន ហើយបន្ទាប់មករសាត់បាត់ទៅ។ ប៉ុន្តែនោះមិនមែនជាការដាក់ទណ្ឌកម្មនោះទេ វាគឺជាការជម្រះឲ្យបរិសុទ្ធ ដើម្បីឲ្យព្រលឹងអាចក្លាយជាស្រាលជាងនេះ។

នៅពេលដែលហេតុដែលបានបង្កើតកាលពីអតីតកាល ផុសឡើងលើផ្ទៃតាមរបៀបនេះ ប្រសិនបើអ្នកមិនក្ដាប់បាតុភូតនោះ ហើយវិនិច្ឆ័យវាថាល្អ ឬអាក្រក់ វាសនានោះនឹងមិនដែលកើតឡើងម្ដងទៀតឡើយ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមិនអាចធ្វើចិត្តគិតថាវាបានបាត់ទៅដោយការលេចឡើង ហើយគិតថា “ខ្ញុំអភ័ព្វណាស់” ឬ “ពិភពលោកពិបាករស់នៅណាស់” នោះគ្រាប់ពូជនៃវាសនានោះត្រូវបានចារឹកជាថ្មីនៅក្នុងចិត្តក្រោមស្មារតី ហើយត្រឡប់មកវិញនៅចំណុចណាមួយនាពេលអនាគត ជាវាសនាដែលធ្វើរឿងប្រភេទដូចគ្នាម្ដងទៀត។

ពីខាងក្រៅ សភាពនោះមើលទៅដូចជាការព្យាយាមម្ដងហើយម្ដងទៀតឡើងចេញពីរណ្ដៅរបស់សត្វកណ្ដូបខ្សាច់ ហើយរអិលធ្លាក់ចុះមកវិញ ជារូបរាងមួយដែលមិនអាចប្រើប្រាស់ឲ្យបានល្អនូវកម្លាំងបង្កើតនៃសុខដុមដ៏អស្ចារ្យ ដែលថាមពលជីវិតមានពីដើមឡើយ។

ការដែលមនុស្សម្នាក់ដែលមានស្មារតីបែបនេះ នៅតែស្ថិតក្នុងសភាពបែបនេះ ក៏ជាការងារនៃច្បាប់នៃចក្រវាលដែរ។ ប្រសិនបើគំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើដែលអ្នកបញ្ជូនចេញ ស្របតាមសេចក្ដីពិត ពួកវាចូលរួមចំណែកដល់សុខដុមដ៏អស្ចារ្យនៃចក្រវាលទាំងមូល ដោយគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមិនមែន អ្នករៀនខណៈដែលធ្វើវាសនាប្រភេទដូចគ្នាម្ដងទៀត។ ប៉ុន្តែចាប់ពីពេលដែលអ្នកកត់សម្គាល់ អ្នកតែងតែអាចចេញបាន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សដែលមានគោលដៅទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី ទើបតែឥឡូវនេះប៉ុណ្ណោះ ទីបំផុតបានចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញ “សេចក្ដីពិតនៃជីវិត” និង “សេចក្ដីពិតនៃចក្រវាល” ហើយស្ថិតនៅដំណាក់កាលដែលមានតែពីរបីទសវត្សរ៍ប៉ុណ្ណោះបានកន្លងផុតទៅ ចាប់តាំងពីពួកគេចាប់ផ្ដើមកែតម្រូវវាសនារបស់ខ្លួន។ ដូច្នេះមនុស្សខ្លះនៅតែមានវាសនាមិនសប្បាយចិត្តកំពុងរង់ចាំ នៅពេលដែលគ្រាប់ពូជនៃវាសនា (គំនិត ពាក្យសម្ដី និងទង្វើពីអតីតកាល) ដែលជាប់នៅក្នុងផ្នត់នៃចិត្តក្រោមស្មារតី ផុសឡើងលើផ្ទៃ ហើយត្រូវបានសម្ដែងចេញ ដើម្បីរសាត់បាត់ទៅ។

សូម្បីតែក្នុងករណីបែបនេះ ដរាបណាអ្នកធ្វើឲ្យស្មារតីនៃដែនទិព្វក្លាយជារបស់អ្នក ស្មារតីទាំងអស់របស់អ្នក រួមទាំងចិត្តក្រោមស្មារតី និងចិត្តដឹងខ្លួន ត្រូវបានលាបពណ៌ឡើងវិញដោយស្មារតីទិព្វ ហើយការកែតម្រូវវាសនារបស់អ្នកត្រូវបានសម្រេច។

នោះមានន័យថាការប្រើប្រាស់ស្មារតីនៃពន្លឺ ដែលខាត់ លើកកម្ពស់ និងធ្វើឲ្យខ្លួនឯងកាន់តែជ្រៅ រហូតដល់អ្នកមិនអាចរកឃើញអ្វីក្រៅពីរំញ័រនៃដែនទិព្វ មិនថាអ្នកកាត់ចំណិតណាមួយនៃស្មារតីរបស់អ្នកក៏ដោយ។ វាសនារបស់អ្នកទាំងមូល ត្រូវបានលាបពណ៌ឡើងវិញកាន់តែច្រើនឡើងៗ ដូច្នេះជីវិតដែលរួចផុតពីភាពមិនសប្បាយចិត្ត និងភាពគ្មានសុខដុម លេចឡើងសម្រាប់អ្នក និងអ្នកនៅជុំវិញអ្នក។ ដោយការចំណាយពេលរៀងរាល់ថ្ងៃ ក្នុងការសិក្សាពីរបៀបប្រើប្រាស់ចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នកសម្រាប់រឿងនោះ ជីវិតដែលរួចផុតពីភាពមិនសប្បាយចិត្ត និងភាពគ្មានសុខដុមបែបនេះ ពិតជានឹងលាតត្រដាងឡើង។

★របៀបចេញពីជីវិតដូចរណ្ដៅរបស់សត្វកណ្ដូបខ្សាច់

នៅជិតដើមដំបូង ខ្ញុំបាននិយាយថា ប្រសិនបើអ្នកប្ដេជ្ញាចិត្តអស់ពីចិត្តក្នុងការសម្រេចការវិវត្តនៃស្មារតី (ជ្រើសរើសផ្លូវដែលស្មារតីត្រូវបានស្ដារឡើងវិញ) ហើយរស់នៅជីវិតប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក ក្នុងស្មារតីនៃការដឹងគុណពេញលេញ អ្នកអាចវារចេញពីរណ្ដៅរបស់សត្វកណ្ដូបខ្សាច់នៃគំនិតទ្វេនិយម ហើយដើរលើជីវិតមួយដែលអ្នកបន្តកសាងតែអនាគតដ៏រុងរឿង ហើយមិនដែលត្រឡប់ទៅទីនោះម្ដងទៀតឡើយ។ ប៉ុន្តែការវារចេញពីរណ្ដៅរបស់សត្វកណ្ដូបខ្សាច់ក្នុងការនិយាយនោះ មិនមានន័យថាការក្រញាំឡើងដោយរាងកាយ ដោយអស់សង្ឃឹម ដើម្បីរត់គេចនោះទេ។

នេះគឺជាចំណុចដែលងាយយល់ច្រឡំ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកម្ដងទៀត។ វាគឺជា “រឿងនៃការលោតឆ្លងឈើទោងនៃស្មារតី” ដែលខ្ញុំបានបញ្ជូនទៅកាន់ស្មារតីរបស់អ្នកជាការបំផុសគំនិត កាលពីពេលមុន ដោយធ្វើការរួមគ្នាជាមួយខ្លួនឯងកម្រិតខ្ពស់របស់អ្នក។ ប្រសិនបើអ្នកប្ដេជ្ញាចិត្តអស់ពីចិត្ត ហើយលោតឆ្លងទៅកាន់ស្មារតីនៃដែនទិព្វ ពិភពដែលអ្នកយល់ឃើញផ្លាស់ប្ដូរទាំងស្រុង ក្នុងមួយភ្លែត។

នោះហើយគឺជាការចេញពីរណ្ដៅរបស់សត្វកណ្ដូបខ្សាច់នៃគំនិតទ្វេនិយម។

និយាយម្យ៉ាងទៀត ពេលវេលាដែលអ្នកត្រូវការដើម្បីចេញពីរណ្ដៅរបស់សត្វកណ្ដូបខ្សាច់ គឺមួយភ្លែត។

តើមានអ្វីកើតឡើង នៅពេលដែលស្មារតីរបស់អ្នកបញ្ចប់ការសិក្សាពីវិសាលភាពនៃរំញ័រនៃគំនិតទ្វេនិយមតាមរបៀបនេះ? រឿងដែលអ្នកធ្លាប់គិតថាមិនអាចទៅរួចរហូតមកដល់ពេលនេះ ហាក់ដូចជាអាចទៅរួចដោយធម្មជាតិ ហើយដោយសារវាហាក់ដូចជាដូច្នោះ ប្រាជ្ញាដែលគ្មានដែនកំណត់ក៏ចាប់ផ្ដើមដំណើរការ ហើយអ្នកអាចបើកវាសនារបស់អ្នក។ អ្នកអាចមើលឃើញយ៉ាងរស់រវើក និងច្បាស់លាស់នូវភាពទិព្វរបស់មនុស្សដែលអ្នកមិនចូលចិត្ត។ ហើយអ្នកអាចមើលចុះមកវាដោយធម្មជាតិ៖ ទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្ស និងសត្វមានជីវិតដទៃទៀត និងធម្មជាតិដ៏អស្ចារ្យ និងរវាងផែនដី និងផ្កាយទាំងឡាយនៃចក្រវាល គ្មានមួយណាមានដាច់ពីគ្នាទេ ទាំងអស់ជាធ្លុងមួយ កើតចេញពីប្រភពតែមួយនៃជីវិតដ៏អស្ចារ្យ។

★ការឡើងកម្រិតព្រលឹងវិញ្ញាណ គឺជាសភាពនៃការជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វ

នោះគឺជាការរស់នៅក្នុងសភាពដែលសាសនានានានៃផែនដីហៅថា “ភាពជាធ្លុងមួយនៃភាពទិព្វ និងខ្លួនឯង”។

នោះគឺជាពិភពរបស់យើង។

នៅក្នុងពិភពរបស់យើង ភាពទិព្វ និងស្មារតីលើផ្ទៃ មិនដាច់ពីគ្នាទាល់តែសោះ។ ការដែលភាពទិព្វផ្ទាល់គឺជាខ្លួនឯង គឺជាការទទួលស្គាល់ដោយធម្មជាតិរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយគ្មានមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់ដែលសង្ស័យវាឡើយ។

ដូច្នេះ ការរស់នៅក្នុងសភាពចិត្តនៃការជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វ មិនមែនជារឿងពិសេសអ្វីទាល់តែសោះ។

នៅលើផែនដីកាលពីមុន មុនពេលដែលផ្កាយបូជាចារ្យផ្លាស់ប្ដូរ ប្រូបាប៊ីលីតេនៃមនុស្សម្នាក់វិវត្តដល់សភាពនៃការជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វ គឺប្រហែលមួយក្នុងរាប់ពាន់លាន ទៅមួយក្នុងរាប់លានលាន។ ប៉ុន្តែនៅលើផែនដីសព្វថ្ងៃនេះ ដែលការក្លាយជាវិញ្ញាណកំពុងរីកចម្រើន ដោយសារការផ្លាស់ប្ដូរចលនានៃចក្រវាល ដរាបណាមនុស្សម្នាក់មានគោលដៅទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី ពួកគេអាចនឹកឃើញសភាពនៃការជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វ ហើយរស់នៅវាក្នុងរយៈពេលខ្លីបំផុត។

ដូច្នេះ ឥឡូវនេះ វាគ្រាន់តែជារឿងថាតើអ្នកចង់នឹកឃើញការពិតនោះឬអត់ និងថាតើអ្នកគិតថាអ្នកអាចធ្វើវាបានឬអត់ប៉ុណ្ណោះ។

មនុស្សជាច្រើនដែលមិនទាន់ភ្ញាក់ដឹងដល់សេចក្ដីពិតនៃជីវិត នៅតែបន្តជ្រើសរើសមិនក្លាយជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វ នៅចំណុចបត់នៃវាសនាដែលមកដល់ពីមួយភ្លែតទៅមួយភ្លែត។ ប៉ុន្តែនៅលើផ្កាយជាច្រើនក្នុងចក្រវាល មានមនុស្សរាប់មិនអស់រួចហើយ ដែលបានវិវត្តដល់សភាពនៃការជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វ ហើយចូលរួមក្នុងការបង្កើតចក្រវាល ដោយដួងចិត្តដ៏អស្ចារ្យនៃចក្រវាល។

មនុស្សខ្លះនៅលើផែនដីកំពុងចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញ ប៉ុន្តែគំនិតរបស់មនុស្សភាគច្រើននៅលើផែនដី មិនស្រមៃសូម្បីតែថារឿងបែបនេះមានផង។

★ភ្នែកដែលយើងមើលអ្នក

មានពាក្យចាស់មួយថា “កង្កែបក្នុងអណ្ដូង មិនស្គាល់មហាសមុទ្រដ៏ធំ” មែនទេ?

ប្រជាជនជាច្រើននៃផែនដី នៅតែស្ថិតនៅដំណាក់កាលនៃការសម្លឹងមើលមេឃពីក្នុងអណ្ដូង។ មានមនុស្សជាច្រើនដែលបដិសេធថា “នោះមិនអាចទៅរួចទេ វាជាការវង្វេងស្មារតី” ចំពោះការពិតដែលថា មនុស្ស ដោយការកើតជាថ្មីម្ដងហើយម្ដងទៀត ប្រមូលបំណែកដែលខ្ចាត់ខ្ចាយរបស់ខ្លួនចូលទៅក្នុងភាជនៈដ៏ធំមួយ ហើយត្រឡប់ទៅកាន់ “ប្រភពនៃជីវិត” វិញ ដែលជារូបភាពនៃល្បែងផ្គុំរូបដែលពេញលេញតាំងពីដំបូង ហើយសូម្បីតែថាសង្គមដ៏អស្ចារ្យនៃចក្រវាលពិតជាមានមែន។

ប៉ុន្តែយើងបានមើលដំណើរការទាំងមូល ដែលមនុស្សជាតិលើផែនដីបានមកដល់ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្លួន ដូចដែលមនុស្សម្នាក់មើលទារកម្នាក់កើតមក ហើយធំឡើងជាមនុស្សពេញវ័យ ហើយយើងក៏ស្គាល់អ្នកដ៏រុងរឿងនៃពេលវេលាដែលអ្នកបានធ្វើការជាមួយយើង នៅលើផ្កាយមុនពេលអ្នកមកកាន់ផែនដីដែរ។ ដូច្នេះ ទោះបីជាមនុស្សខ្លះនៅលើផែនដីមានស្មារតីនៃ “កង្កែបក្នុងអណ្ដូង” ក៏ដោយ យើងនឹងមិនដែលចំអកពួកគេឡើយ។

តើខ្ញុំអាចបញ្ជូនអារម្មណ៍របស់យើងចំពោះអ្នកដោយរបៀបណា?

ហឹម… តើអ្នកនឹងយល់ទេ ប្រសិនបើខ្ញុំនិយាយថា “ប្អូនប្រុស និងប្អូនស្រី”?

ឧទាហរណ៍ មានគ្រួសារដែលអ្នកមានអាយុប្រហែលដប់ប្រាំឆ្នាំ ហើយមានប្អូនប្រុស ឬប្អូនស្រីអាយុប្រហែលបីឆ្នាំ មែនទេ?

វាប្រហាក់ប្រហែលនឹងរឿងនោះ។

ហើយលើសពីនោះទៀត ដោយសារយើងបានមើលអ្នកចាប់ផ្ដើមម្ដងទៀត ម្ដងហើយម្ដងទៀត ពីវ័យទារក ចាប់តាំងពីអ្នកមកកាន់ផែនដី ហើយបានភ្លេចសេចក្ដីពិតនៃជីវិតទាំងស្រុង ក្នុងន័យខ្លះ យើងក៏មើលអ្នកដោយអារម្មណ៍របស់ឪពុកម្ដាយដែរ។

ប៉ុន្តែនៅសល់តែពីរបីថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ដែលយើងនឹងមើលអ្នកដោយភ្នែកបែបនោះ។

ព្រោះការវិវត្តដ៏ធំរបស់អ្នក ទីបំផុតនៅជិតបង្កើយហើយ។

★ពេលវេលាដើម្បីត្រឡប់ទៅកាន់សេចក្ដីពិតនៃជីវិត ដែលមាននៅទីនោះតាំងពីដំបូងវិញ

ដូចកូនមនុស្សធំឡើងជាមនុស្សពេញវ័យក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែកដែរ នៅលើផែនដីសព្វថ្ងៃនេះ ដែលការក្លាយជាវិញ្ញាណកំពុងរីកចម្រើន ពេលវេលានឹងមកដល់ ដែលការលំបាកដែលបានប្រមូលផ្ដុំនៃជីវិតមុនៗរីកស្គុះស្គាយ មនុស្សវិវត្តក្នុងស្មារតីក្នុងពេលតែមួយ ហើយមនុស្សទិព្វ (មនុស្សពិតប្រាកដ) ជាច្រើន ដែលជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វ កើតមកក្នុងពេលតែមួយ។

អ្នកដែលមានកូននឹងយល់៖ ខណៈដែលអ្នកកំពុងចិញ្ចឹមពួកគេ ជាពិសេសនៅក្នុងឆ្នាំដែលពួកគេត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់ច្រើន ពេលវេលានោះហាក់ដូចជាពិបាកខ្លាំង និងពោរពេញដោយការលំបាក។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលវាបានកន្លងផុតទៅ វាបានកន្លងផុតទៅក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ពេលវេលាបានហោះហើរទៅក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ហើយអ្នកងាកក្រោយមើលថ្ងៃទាំងនោះដោយនឹករលឹក ដោយទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងដែលបានចាស់ទុំ និងកូនៗដែលបានធំឡើងរបស់អ្នកនៅទីនេះឥឡូវនេះ មែនទេ?

ដូចគ្នាដែរ ក្មេងតូចម្នាក់ដែលមិនខ្ពស់ជាងចង្កេះរបស់ម្ដាយ ធំឡើងក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ដល់កម្ពស់ប្រហាក់ប្រហែលនឹងឪពុកម្ដាយ ហើយក្លាយជាសមាជិកនៃសង្គម នៅក្នុងវ័យកំពូលនៃជីវិតការងាររបស់ពួកគេ មែនទេ?

អ្នកទាំងអស់គ្នា ដែលជាមនុស្សជាតិលើផែនដី កំពុងរស់នៅក្នុងពេលវេលាបែបនោះពិតប្រាកដ នៅពេលនេះ។

ជាចុងក្រោយ ត្រឡប់មកដើមដំបូងវិញ៖ ប្រសិនបើអ្នកបន្តប្រើប្រាស់ស្មារតីរបស់អ្នក តាមរបៀបដែលស្ដារការចងចាំ និងគំនិតដែលបានកត់សុីឡើងវិញ នៅថ្ងៃណាមួយ មានតែស្មារតីដែលមិនដែលកត់សុីទាល់តែសោះប៉ុណ្ណោះ ដែលនឹងឆ្លងកាត់ឋានសួគ៌នៅជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក និងដីនៃរាងកាយ និងចិត្តរបស់អ្នក ហើយអ្នកអាចត្រូវបានស្ដារឡើងវិញជាមនុស្សពិតប្រាកដ (មនុស្សទិព្វ) ដែលជាធ្លុងមួយជាមួយភាពទិព្វ។

រឿងនោះនឹងកើតឡើងជាប្រាកដ។

ព្រោះអ្នកគឺជាមនុស្សពិតប្រាកដ (មនុស្សទិព្វ) តាំងពីដំបូង។ វាមិនមែនថាអ្វីមួយដែលមិនមែន កំពុងខិតខំក្លាយជាវាចាប់ពីពេលនេះតទៅនោះទេ។