ការហ្វឹកហាត់កម្លាំងនៃការទទួលស្គាល់របស់អ្នក (ភាគទី 1)

★ចូរអនុវត្តការមើល ដោយការផ្លាស់ប្ដូរមុំ និងវិមាត្រនៃស្មារតីរបស់អ្នក

ជាវិធីមួយដើម្បីធ្វើឲ្យស្មារតីរបស់អ្នកវិវត្ត នៅកណ្ដាលការងារប្រចាំថ្ងៃរបស់អ្នក វាជាការល្អក្នុងការហ្វឹកហាត់ខ្លួនឯង ឲ្យផ្លាស់ប្ដូរម្ដងម្កាល នូវមុំ និងវិមាត្រដែលអ្នកបញ្ចេញស្មារតីរបស់អ្នក។

ប្រសិនបើយើងពន្យល់វាជាពាក្យនៃវិមាត្រទីបី… ឧទាហរណ៍ តោះមើល—ត្រូវហើយ ឧទាហរណ៍ មនុស្សដែលតែងតែមើលងាយអ្នកដទៃពីលើ ប្រហែលជាមិនយល់ពីអារម្មណ៍របស់អ្នកដែលមើលឡើងពីក្រោម មែនទេ?

ហើយមនុស្សដែលតែងតែមើលអ្វីៗតែពីខាងស្ដាំ មិនដឹងថាអ្វីៗមើលទៅយ៉ាងណាពីខាងឆ្វេងនោះទេ។

មនុស្សដែលធ្លាប់ឃើញភ្នំហ្វូជីតែពីខាងប៉ាស៊ីហ្វិក មិនស្គាល់ភ្នំហ្វូជីរាងត្រីកោណដ៏ស្រស់ស្អាត ដែលមើលពីខាងបឹងកាវ៉ាហ្គុជិនោះទេ ហើយមនុស្សដែលមើលអ្នកដទៃតែពីមុខត្រង់ នៅលើផ្ទៃខាងក្រៅ មិនអាចមើលឃើញចំហៀង ខ្នង ឬចូលទៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេបានទេ។

ហើយមនុស្សដែលបិទខ្លួនឯងនៅក្នុងសំបកនៃអេហ្គោ ហើយតែងតែមើលពិភពលោកតែពីខាងខ្លួនឯង ស្ថិតក្នុងសភាពស្មារតីមួយ ដែលការទទួលស្គាល់ពីទស្សនៈនៅក្រៅអេហ្គោ ដែលពួកគេគិតថាជាខ្លួនឯង គឺហួសពីការស្រមៃរបស់ពួកគេ និងពិបាកយល់ មែនទេ?

ដូច្នេះ នៅក្នុងការនិយាយថ្ងៃនេះ សម្រាប់អ្នកដែលមានគោលដៅឆ្ពោះទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី ចូរយើងនិយាយអំពីផ្នែកមួយនៃទស្សនៈដែលយើងទទួលស្គាល់៖ “ក៏មានរបៀបមើល និងរបៀបគិតបែបនេះដែរ”។

យល់ព្រមទេ?

ចូរធ្វើឲ្យស្មារតីលើផ្ទៃរបស់អ្នកនឹងនរ ដោយការដកដង្ហើមវែងៗ ចុះសម្រុងជាមួយភ្នែក និងត្រចៀកនៃចិត្ត (ភ្នែកទិព្វ និងត្រចៀកទិព្វ) ដែលឱបក្រសោបទាំងប្រធាន និងកម្មវត្ថុ ហើយស្ដាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់។

ព្រឹត្តិការណ៍ និងទំនាក់ទំនងទាំងអស់ ដែលលេចឡើងនៅក្នុងពិភពលោក គឺជាការបញ្ចាំងនៃចក្រវាលខាងក្នុង នៃមនុស្សដែលមើលឃើញ និងមានអារម្មណ៍ពីពួកវាបែបនោះផ្ទាល់។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើអ្នកមើលលោកនេះ (ខាងក្រៅ) ជាប្រធានសំខាន់ ហើយព្យាយាមធ្វើឲ្យពិភពលោកប្រសើរឡើង តែដោយការផ្លាស់ប្ដូររបស់ផ្សេងក្រៅពីខ្លួនឯង (ខាងក្នុង)—កម្មវត្ថុខាងក្រៅ—ក្នុងន័យមួយ វាអាចក្លាយជាផ្លូវវាង។

ពីព្រោះប្រសិនបើអ្នកព្យាយាមផ្លាស់ប្ដូរតែអ្វីៗនៅជុំវិញអ្នក ដោយមិនផ្លាស់ប្ដូរការទទួលស្គាល់របស់អ្នកផ្ទាល់ កម្លាំងប៉ះទង្គិចនឹងកម្លាំង ហើយការទប់ទល់ក៏កើតឡើង មែនទេ?

★អ្វីដែលត្រូវផ្លាស់ប្ដូរ គឺការទទួលស្គាល់របស់អ្នកផ្ទាល់ — ការព្យាយាមផ្លាស់ប្ដូរនរណាម្នាក់ ឬអ្វីមួយ គឺជាការបញ្ចេញស្មារតីពីមុំ និងវិមាត្រខុស

ដូច្នេះ តាមការពិត មុនពេលព្យាយាមផ្លាស់ប្ដូរអ្នកដទៃ ឬពិភពខាងក្រៅ អ្នកត្រូវតែលើកកម្ពស់វិមាត្រនៃការទទួលស្គាល់របស់អ្នកផ្ទាល់។

នៅពេលដែលអ្នកព្យាយាមផ្លាស់ប្ដូរតែពិភពខាងក្រៅ អេហ្គោងាយនឹងរអិលចូល។

បើនិយាយបញ្ច្រាសវិញ នៅពេលដែលរបៀបដែលអ្នកមើលពិភពលោកនៅក្រៅខ្លួនអ្នកផ្លាស់ប្ដូរ កម្មវត្ថុខ្លួនឯងក៏ផ្លាស់ប្ដូរ។

ពីព្រោះការទទួលស្គាល់របស់អ្នកផ្លាស់ប្ដូរ វាក៏មើលទៅខុសគ្នា។

មានតែពេលនោះប៉ុណ្ណោះ ទើបកម្លាំងក្នុងការផ្លាស់ប្ដូរកម្មវត្ថុខាងក្រៅ ចាប់ផ្ដើមដំណើរការ។

នោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងតែងតែនិយាយថា “ចូរយើងរកឃើញភាពទិព្វនៅក្នុងអ្វីៗទាំងអស់”។

ការពិតសម្រាប់មនុស្សជាតិជាច្រើនលើផែនដី គឺថា ដោយមិនយល់ពីគោលការណ៍នេះ ពួកគេកកិត និងប៉ះទង្គិចជាមួយខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ ហើយបន្ទាប់មកតស៊ូដើម្បីសម្អាតស្ថានភាព។

ដោយ “កកិត និងប៉ះទង្គិចជាមួយខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ” យើងមានន័យថា មិនត្រឹមតែជាមួយអ្វីមួយ ឬនរណាម្នាក់នៅខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏មានន័យថា នៅក្នុងខ្លួនពួកគេ ពួកគេទទួលបទពិសោធន៍នៃការកកិត និងការប៉ះទង្គិច ដែលហៅថាជម្លោះខាងក្នុងដែរ។

តើអ្នកយល់ទេ?

នៅទីបំផុត មនុស្សគ្រប់គ្នាមើលឃើញអ្នកដទៃ និងមានអារម្មណ៍ពីពិភពលោក ដូចដែលពួកគេខ្លួនឯងទទួលស្គាល់ពួកវាពិតប្រាកដ។

ហេតុអ្វីបានជាយើងនិយាយដូច្នោះ? ពីព្រោះវាមិនមែនថា មនុស្សម្នាក់ទៀតដែលថេរ មានមុនគេ ហើយនិយាយ ឬប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកនោះទេ ហើយក៏មិនមែនថា ពិភពលោកមានសភាពដូចដែលអ្នកគិតរួចហើយ មុនពេលដែលអ្នកទទួលស្គាល់វាបែបនោះដែរ។

សូម្បីតែការទទួលស្គាល់របស់អ្នកចំពោះនរណាម្នាក់—“មនុស្សនេះជាមនុស្សប្រភេទនេះ”—ក៏គ្រាន់តែជាម្ខាងដែលមើលពីទស្សនៈរបស់អ្នកប៉ុណ្ណោះ។

ហើយទស្សនៈរបស់អ្នកចំពោះពិភពលោក—“លោកនេះជាពិភពប្រភេទនេះ”—ក៏គ្រាន់តែជាពិភពលោក ដូចដែលអ្នកទទួលស្គាល់វាប៉ុណ្ណោះ។

ប្រសិនបើអ្នកមើលយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ថាតើ “ការពិត” ដែលមនុស្សជឿថាពិត ពិតជាអ្វី អ្នកអាចនិយាយបានថា មានពួកវាច្រើនស្មើនឹងចំនួនមនុស្ស។ (នៅមានតលើកក្រោយ)