អំពីរំញ័រ និងការលាតសន្ធឹងរបស់វា (ភាគទី 1)

★អំពីវិសាលភាពនៃរំញ័រ ដែលហួសពីវិសាលភាពនៃការមើលឃើញ និងការស្ដាប់ឮ

ទោះបីប្រជាជនលើផែនដី ដែលចាត់ទុកគំនិតថេរ ដែលគេចាត់ទុកថាជាសុភវិនិច្ឆ័យរហូតមកដល់ពេលនេះ ថាជារឿងធម្មតា បញ្ជូនយានអវកាសច្រើនប៉ុណ្ណាទៅរុករកផ្កាយរបស់យើងក៏ដោយ ពួកគេមិនអាចរកឃើញមនុស្សសូម្បីតែម្នាក់ មែនទេ?

នោះគឺដោយសារតែប្រេកង់នៃរំញ័រដែលយើងបញ្ចេញ គឺខុសគ្នា។

និយាយម្យ៉ាងទៀត អ្នកក៏អាចនិយាយបានដែរថា ភាគល្អិតគ្រឹះនៃវិញ្ញាណ និងរូបធាតុ ដែលបង្កើតជាបាតុភូតទាំងអស់ កំពុងវិលក្នុងល្បឿនដ៏ល្អិតល្អន់ និងលឿនបំផុត ដូច្នេះញាណទាំងប្រាំរបស់ប្រជាជនលើផែនដីរហូតមកដល់ពេលនេះ មិនអាចទទួលដឹងពួកវាបានទេ។

ពិភពលោកដែលកាយដែលលេចចេញជារូបរាងរបស់យើងស្ថិតនៅ តាមពិតទៅ ស្ថិតនៅក្នុងពិភពនៃវិមាត្រមួយ នៃវិសាលភាពនៃរំញ័រដែលខុសគ្នាទាំងស្រុង។

មនុស្សជាតិលើផែនដីជាច្រើន បានសម្រេចដោយខ្លួនឯងថា “អ្វីដែលមើលមិនឃើញ ឬស្ដាប់មិនឮ គឺមិនមាន” ប៉ុន្តែការលេចចេញជារូបរាងនៃចក្រវាល មិនមែនជាអ្វីដែលតូចចង្អៀតដល់ម្ល៉េះ ដែលត្រូវបានកំណត់ត្រឹមវិសាលភាពនៃរំញ័រដែលញាណទាំងប្រាំរបស់អ្នកអាចទទួលដឹងបាននោះទេ។

អ្នកជាច្រើនជឿលើវិទ្យាសាស្ត្រ ប៉ុន្តែការសម្រេចដាច់ខាតថា អ្វីដែលមើលមិនឃើញ ឬស្ដាប់មិនឮ គឺមិនមាន តាមពិតមិនមែនជាឥរិយាបថបែបវិទ្យាសាស្ត្រប៉ុន្មានទេ។

ទាក់ទងនឹងពិភពលោក ដែលហួសពីវិសាលភាពនៃការមើលឃើញ និងការស្ដាប់ឮ អ្នកអាចនិយាយបានថា នៅលើផែនដី ផ្ទុយទៅវិញ គឺអ្នករូបវិទ្យាដែលស្រាវជ្រាវរឿងបែបនេះ ដែលចូលទៅជិតពួកវាដោយចិត្តរាបទាប ហើយខិតខំពង្រីកពិភពលោកដែលអាចទទួលដឹងបាន។

ប៉ុន្តែនៅលើផែនដី នៅពេលដែលនិយាយដល់មេឃ និងដីនៃផ្កាយផ្សេងទៀត របៀបគិតថា “យើងបានរុករកផ្កាយជាច្រើន ប៉ុន្តែមិនបានរកឃើញសត្វមានជីវិតណាមួយទេ ដូច្នេះផែនដីគឺជាភពតែមួយគត់នៅក្នុងចក្រវាលនេះ ដែលមនុស្សជាតិអាចមានអត្ថិភាពបាន” បានក្លាយជាសុភវិនិច្ឆ័យបច្ចុប្បន្ន ដែលផ្អែកលើវិទ្យាសាស្ត្រលើផែនដី។

ដើម្បីពន្យល់របៀបគិតនោះជាមួយឧទាហរណ៍មួយ វាដូចគ្នានឹងសត្វដែលរស់នៅជ្រៅក្រោមដី ដែលជឿថា “គ្មានអ្វីដែលហៅថាមេឃទេ” និង “គ្មានអ្វីដែលហៅថាចក្រវាលទេ”។

ពីព្រោះពួកវាបានសម្រេចចិត្តរួចហើយថា “យើងមិនដែលបានឃើញ ឬបានឮវាពិតប្រាកដទេ ដូច្នេះច្បាស់ណាស់ថាវាមិនមានទេ”។

“គំនិតថេរ ដែលគេចាត់ទុកថាជាសុភវិនិច្ឆ័យរហូតមកដល់ពេលនេះ” ដែលយើងបានលើកឡើងនៅខាងដើម គឺជាទស្សនៈអំពីមនុស្សជាតិ និងអំពីជីវិត ដែលនៅតែត្រូវបានបង្ខាំងនៅក្នុងវិសាលភាពតូចចង្អៀត ដូចជា “មនុស្សម្នាក់គឺជារាងកាយ ហើយនៅពេលដែលរាងកាយស្លាប់ ជីវិតត្រឡប់ទៅជាអសារឥតការ” “ពិភពលោកដែលមើលមិនឃើញ ឬស្ដាប់មិនឮ គឺមិនមាន” និង “គោលបំណងនៃជីវិតមនុស្ស ស្ថិតនៅក្នុងការរក្សាអាហារ សម្លៀកបំពាក់ និងទីជម្រក ហើយប្រសិនបើអាចធ្វើទៅបាន ការកែលម្អគុណភាព និងបរិមាណរបស់ពួកវា”។ ពួកវាស្រដៀងនឹងទស្សនៈពិភពលោករបស់សត្វក្រោមដីទាំងនោះ។

រឿងនេះ គឺដូចគ្នានឹងរបៀបរស់នៅរបស់សត្វក្អែកសមុទ្រធម្មតា នៅក្នុងរឿង “ចូណាថាន លីវីងស្តុន ស៊ីហ្គល់” ដែលជាប្រលោមលោកមួយក្នុងចំណោមប្រលោមលោកដែលអ្នកចូលចិត្ត។

យើងមិនគិតថា មនុស្សដែលតម្រង់ទិសទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី ជឿថាការរក្សា និងការកែលម្អអាហារ សម្លៀកបំពាក់ និងទីជម្រក គឺជាគោលបំណងដ៏ធំបំផុតនៃការរស់នៅនោះទេ។ ប៉ុន្តែដរាបណាគំនិតរបស់ពួកគេនៅត្រឹមនោះ មនុស្សមិនអាចដឹងពីការពិតដែលថា ចក្រវាលលាតសន្ធឹងសូម្បីតែនៅក្នុងពិភពលោកដែលមើលមិនឃើញ ឬស្ដាប់មិនឮ ហើយថាមនុស្សជាតិនៃចក្រវាលរាប់មិនអស់ កំពុងត្រួសត្រាយផ្កាយទាំងឡាយ។ ដល់ពេលហើយ ដែលមនុស្សជាច្រើនគួរតែទទួលស្គាល់រឿងនេះ។ (នៅមានតទៅលើកក្រោយ)