ការបញ្ចប់ការសិក្សាចេញពីការរើសអើងពូជសាសន៍ និងជាតិសាសន៍

★ការបញ្ចប់ការសិក្សាចេញពីការរើសអើងពូជសាសន៍

ក្នុងចំណោមប្រជាជន និងប្រជាជាតិផ្សេងៗ នៅតែមានមនោគមវិជ្ជាដែលចាក់ឫសជ្រៅ៖ ជាតិនិយមប្រភេទដែលហៅថាស្ដាំនិយមជ្រុល អាកប្បកិរិយា “ប្រទេសខ្ញុំមុនគេ” ដែលបដិសេធ ឬចាត់ទុកប្រជាជនដទៃជាសត្រូវ ហើយក្នុងករណីអាក្រក់បំផុត មនោគមវិជ្ជារើសអើងពូជសាសន៍ ដែលមើលអ្នកដទៃថាជាសត្វល្អិតប៉ារ៉ាស៊ីត។

ទោះបីជាវាត្រូវបាននិយាយយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ប៉ុណ្ណាក៏ដោយ កុំត្រូវបានបោកបញ្ឆោតដោយគំនិតណាមួយ ដែលញុះញង់ឧត្តមភាពនៃប្រជាជន ឬប្រទេសរបស់ខ្លួន ហើយព្យាយាមបង្ខំប្រជាជន ឬប្រទេសដទៃ ឲ្យស្ថិតនៅក្រោមកែងជើងរបស់ខ្លួន។

គ្មានប្រជាជនណាខ្ពស់ជាង ឬទាបជាង ត្រូវ ឬខុសនោះទេ។

ទោះបីជាព្រឹត្តិការណ៍អកុសលអ្វីក៏ដោយ ប្រហែលជាបានកើតឡើងរវាងប្រជាជន នៅកន្លែងណាមួយលើផែនដី នៅពេលណាមួយកាលពីអតីតកាល។

អ្វីដែលមាន គឺគ្រាន់តែភាពខុសគ្នានៃតួនាទីប៉ុណ្ណោះ។

មនុស្សដែលព្យាយាមរក្សាប្រទេសដទៃ និងប្រជាជនដទៃឲ្យនៅឆ្ងាយ មិនទាន់បានដឹងពីរឿងនេះនៅឡើយទេ។

តោះមើល… សាកល្បងគិតពីប្រជាជននីមួយៗដែលរស់នៅលើផែនដី និងបុគ្គលម្នាក់ៗដែលជាសមាជិករបស់ខ្លួន ថាជាកោសិកានៃផ្នែកផ្សេងៗនៃរាងកាយមនុស្ស។

ឧបមាថា កោសិកានៃគ្រាប់ភ្នែក និងកោសិកានៃបាតជើង កំពុងមានជម្លោះគ្នា។

ប្រសិនបើកោសិកានៃបាតជើង ចាត់ទុកកោសិកានៃគ្រាប់ភ្នែកជាសត្រូវ ហើយនិយាយថា “តោះធ្វើឲ្យវាខ្វាក់” ហើយពិតជាធ្វើវាមែន ហើយរាងកាយបាត់បង់ការមើលឃើញ នោះវាមិនអាចទៅកន្លែងដែលវាចង់ទៅបានទេ ហើយលោកបាតជើងក៏នឹងមានបញ្ហាដែរ មែនទេ?

ហើយផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើលោកគ្រាប់ភ្នែកវាយប្រហារលោកបាតជើង ហើយរាងកាយលែងអាចដើរបាន នោះរាងកាយទាំងមូលនឹងមានបញ្ហា មែនទេ?

អរិភាពរវាងប្រជាជននៅក្នុងពិភពផែនដី គឺដូចគ្នាទាំងស្រុង។ តាមការពិត វាជាការឈ្លោះប្រកែកគ្នាក្នុងគ្រួសារដ៏គួរឲ្យសោកសៅបំផុត។

★មនុស្សជាតិគឺជាជីវិតតែមួយ ដែលបង្កើតពិភពនៃផ្កាយមួយ

ធ្លាប់មានពាក្យស្លោកមួយប្រភេទថា “ពិភពលោកគឺជាគ្រួសារតែមួយ ហើយមនុស្សជាតិទាំងអស់គឺជាបងប្អូនប្រុសស្រី”។ ប៉ុន្តែតាមការពិត វាលើសពីការជាបងប្អូនទៅទៀត៖ នៅក្នុងរាងកាយនៃផ្កាយ អ្នកគឺជា “ជីវិតតែមួយ”។

គ្រប់ពូជសាសន៍ និងគ្រប់ប្រជាជន គឺជាកោសិកាមួយ ដែលបង្កើតពិភពផែនដី។

នោះហើយពិតជាមូលហេតុដែលនៅក្នុងដំណើរនៃការឈានដល់សន្តិភាពពេញលេញ វាសំខាន់ណាស់សម្រាប់មនុស្សម្នាក់ៗ ក្នុងការមានទំហំនៃស្មារតី ដែលទទួលស្គាល់ និងគោរពភាពខុសគ្នារបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។

ជាដំបូង ឋានៈនីមួយៗមានរបៀបមើលរបស់ខ្លួន—ឬជាជាងនោះ របៀបដែលអ្វីៗមើលទៅរបស់ខ្លួន—មែនទេ?

របៀបដែលមនុស្សពិតជាត្រូវបានកំណត់ឲ្យមាន គឺការគោរពភាពខុសគ្នាទាំងនោះ ផ្ដល់កិត្តិយសដល់គ្នាទៅវិញទៅមក មានអារម្មណ៍ដឹងគុណដែលអ្នកអាចធ្វើការជាផ្នែកមួយនៃទាំងមូល ហើយធ្វើការជាមួយគ្នាក្នុងកិច្ចសហការ។

យើងចង់ពន្យល់លម្អិតពីរបៀបដែលករណីនីមួយៗបានក្លាយជាដូចសព្វថ្ងៃ និងរបៀបដែលវានឹងរីកចម្រើនចាប់ពីពេលនេះតទៅ ប៉ុន្តែនោះនឹងត្រូវការពេលយូរ ដូច្នេះយើងនឹងរំលងវា ហើយផ្ដល់ឲ្យអ្នកតែការសន្និដ្ឋានប៉ុណ្ណោះ៖ ការយល់ច្រឡំ និងអរិភាពរវាងប្រជាជនសព្វថ្ងៃ នឹងរសាត់បាត់នៅទីបំផុត នៅពេលដែលពិភពផែនដីទាំងមូលក្លាយជាវិញ្ញាណ។

ដើម្បីបង្កើតពិភពលោកដែលប្រសើរជាងមុន ជាជាងការដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាមើលតែអតីតកាល ហើយទុកឲ្យគំនិតរបស់ពួកគេជាប់នៅទីនោះ វាជាការល្អក្នុងការមើលទៅអនាគត ចាប់ដៃគ្នា ហើយរស់នៅជាមួយគ្នា ក្នុងស្មារតីនៃការបម្រើទាំងមូល ដោយប្រើចំណុចខ្លាំងរបស់ខ្លួន។

ទោះបីជាការចងចាំដែលចាក់ឫសក្នុងអតីតកាល អាចធ្វើឲ្យអ្នកមានអារម្មណ៍ទុទិដ្ឋិនិយមចំពោះអនាគតប៉ុណ្ណាក៏ដោយ រឿងនេះប្រាកដជាអាចធ្វើបាន។

ពីព្រោះមនុស្សជាតិទាំងអស់មានភាពទិព្វនៅក្នុងខ្លួន។

កុំបាត់បង់ការមើលឃើញក្ដីសង្ឃឹមនោះ។

ក្ដីសង្ឃឹមគឺជាពន្លឺ ហើយពន្លឺគឺជាភាពទិព្វ។

បើគ្មានភាពទិព្វទេ មនុស្សមិនអាចមានជីវិតបាន សូម្បីតែមួយភ្លែត។

ការពិតដែលថាភាពទិព្វនេះរក្សាពួកគេឲ្យរស់ មានន័យថា មនុស្សគ្រប់រូបមានហេតុផលសម្រាប់ការមានជីវិត។

ដូច្នេះ វាជាការល្អក្នុងការមើលឃើញតែភាពទិព្វប៉ុណ្ណោះ ជាធម្មជាតិពិតនៃមនុស្សជាតិ ហើយមើលឃើញពាក្យសម្ដី និងទង្វើទាំងអស់ ដែលបានបាត់បង់ការមើលឃើញខ្លឹមសារនោះ ថាជារបស់ដែលកំពុងរលាយបាត់ទៅ។

ពីព្រោះមនុស្សដែលរស់នៅបែបនោះ ប្រាកដជានឹងរកឃើញពន្លឺភ្លឺចែងចាំងនៃភាពទិព្វ នៅក្នុងមនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយអាចរស់នៅក្នុងសុខដុមជាមួយមនុស្សទាំងអស់។