តោះជិះលំហូរនៃជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច (5)

(តពីលើកមុន)

★ដើម្បីកុំឲ្យផែនដីក្លាយជានាវាលិចនៃចក្រវាល

ដូចដែលខ្ញុំបាននិយាយមួយភ្លែតមុន ដើម្បីកុំឲ្យផែនដីក្លាយជានាវាកំពុងលិច មនុស្សគ្រប់គ្នាគ្រាន់តែត្រូវសហការគ្នា ហើយបូមទឹកសមុទ្រដែលបានចូល និងប្រមូលផ្ដុំនៅក្នុងនាវាចេញ (តាមពិតវាគឺជាទឹកកខ្វក់ (គំនិត) នៃមនុស្សជាតិ ដែលបានភ្លេចខ្លឹមសារនៃជីវិត) មែនទេ?

ហើយប្រសិនបើមូលហេតុនៃការលិច គឺទំនិញ (គំនិត) ធ្ងន់ពេក អ្នកគ្រាន់តែត្រូវបោះទំនិញដែលមិនចាំបាច់ចេញពីនាវា មែនទេ?

កន្លែងដែលអ្នកបូម ឬបោះវាចោល គឺ “មហាសមុទ្រដ៏ធំនៃជីវិត” ដែលលាតសន្ធឹងនៅខាងក្រៅនាវា (នៅក្នុងពន្លឺនៃជីវិត ដែលលាតសន្ធឹងដោយគ្មានដែនកំណត់)។

វាគឺជាកន្លែងមួយដូចជាឧបករណ៍ជម្រះឲ្យបរិសុទ្ធដែលគ្មានដែនកំណត់ ដែល មិនដូចសមុទ្រនៃពិភពរូបធាតុ អ្វីដែលបានបញ្ចេញ មិនកកនៅបាតសមុទ្រ ហើយបំពុលសមុទ្រនោះទេ ហើយទឹកកខ្វក់ (គំនិតរបស់មនុស្ស) ដែលបោះចេញពីនាវា មិនបំពុលទឹកសមុទ្រឡើយ។

ប្រសិនបើអ្នកបន្តធ្វើរឿងនេះ ដោយមិនបោះបង់ យានអវកាសផែនដី ដែលដឹកមនុស្សជាតិលើផែនដី ពិតជានឹងត្រឡប់មកត្រង់វិញ ហើយវាអាចបន្តដំណើររបស់ខ្លួនទៅកាន់អនាគត។

★ក្នុងនាមជាកម្មករសំណង់រូងក្រោមដី សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍដែនផែនដី

ខ្ញុំប្រហែលជាបានប្រាប់អ្នករឿងនេះពីមុនមក ប៉ុន្តែអ្នកក៏អាចនិយាយវាតាមរបៀបនេះដែរ។

ផែនដីស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្លួន ដោយសារ ដើម្បីអភិវឌ្ឍដែនផែនដី យើងបានជីករូងក្រោមដី ហើយមួយរយៈ យើងខ្លួនឯងបានក្លាយជាកម្មករសំណង់រូងក្រោមដី ដោយជីករូងនៃពន្លឺ ដែលប្រឡាក់ដោយភក់…

ហើយនៅពេលដែលរូងនៃពន្លឺត្រូវបានជីកទម្លុះនៅលើផែនដីដែរ មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចនឹកឃើញថា ជីវិតរបស់ពួកគេគឺជាជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច ហើយថាពួកគេគឺជាអ្នកផ្សងព្រេង ដែលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ចក្រវាល ខណៈដែលត្រួសត្រាយផ្កាយទាំងឡាយ។

ដំណើរនោះជ្រាលជ្រៅ ជ្រៅណាស់ និងធំទូលាយ ធំទូលាយ ធំទូលាយដោយគ្មានទីបញ្ចប់ រហូតដល់អ្នកមិនអាចបង្ហាញដោយពាក្យតែមួយថាវាគឺជាអ្វី។

★ដើម្បីធ្វើឲ្យផ្កាដ៏អស់កល្បជានិច្ចរីកនៅក្នុងដែនផែនដី

មែនហើយ អ្នកក៏អាចនិយាយវាតាមរបៀបនេះដែរ។

អ្នកដែលរស់នៅលើផែនដី គឺជា “អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនៃជីវិត” ដែលស្រាវជ្រាវទាំងថ្ងៃទាំងយប់ ដើម្បីចាក់ឫស និងធ្វើឲ្យរីកនៅលើផែនដី នូវផ្កាដ៏អស់កល្បជានិច្ច ដែលមិនដែលស្រពោនឡើយ។

ផ្កាដ៏អស់កល្បជានិច្ចនោះ គឺជាភាពទិព្វផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក។

ប្រសិនបើភាពទិព្វមិនត្រូវបានបង្ហាញ ផ្កាដែលរីកនឹងស្រពោនឆាប់ ហើយវាមិនអាចបង្ហាញកម្លាំងនៃខ្លឹមសារនៃជីវិតនៅទីនោះបានទេ មែនទេ?

ប្រសិនបើអ្នកអាចបង្ហាញភាពទិព្វនៅក្នុងចិត្ត និងរាងកាយរបស់អ្នកនៅលើផែនដី នរណាក៏អាចធ្វើឲ្យផ្កាដ៏អស់កល្បជានិច្ច ដែលមិនដែលស្រពោនរីកបាន ជាវត្តមានផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។

ផ្កាដ៏អស់កល្បជានិច្ចនោះ គឺជាការលេចចេញនៃជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ចផ្ទាល់។

★ទន្លេដ៏ធំនៃជីវិត និងតំណក់តែមួយរបស់វា

ជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច គឺជា “ទន្លេដ៏ធំនៃជីវិត ដែលនៅតែហូរដោយគ្មានទីបញ្ចប់”។

ហើយមនុស្សជាតិអាចប្រៀបធៀបទៅនឹងតំណក់នីមួយៗនៃទឹកនៃទន្លេដ៏ធំនោះ។

ទឹកធ្លាក់ពីស្ថានសួគ៌មកផែនដីជាភ្លៀង ប្រមូលផ្ដុំគ្នានៅក្នុងទន្លេ និងស្ទឹង ដើម្បីបង្កើតជាលំហូរ ហើយប្រមូលផ្ដុំចូលទៅក្នុងមហាសមុទ្រដ៏ធំ មែនទេ?

ទឹកមួយផ្នែកនៃមហាសមុទ្រហួត ហើយត្រឡប់ទៅស្ថានសួគ៌វិញ ហើយចុះមកម្ដងទៀតពីស្ថានសួគ៌មកកាន់ផែនដីជាទឹកភ្លៀង។

ដូច្នេះ អ្នកអាចនិយាយបានថា ជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច គឺជាអ្វីមួយដូចទឹក។

នៅពេលដែលអ្នកមានគោលដៅទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី ពន្លត់អេហ្គោ ហើយត្រឡប់ទៅរកខ្លួនឯងពិតប្រាកដវិញ ចិត្តរបស់អ្នកចាប់ផ្ដើមចរាចរនៅក្នុងលំហូរនៃជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច ជាទឹកបរិសុទ្ធដោយគ្មានភាពល្អក់ ឬភាពមិនបរិសុទ្ធ។

តាមពិត វាបានដូច្នោះតាំងពីដំបូង។ គ្រាន់តែអ្នកបានដើរវាងបន្តិចនៅលើផែនដី បានក្លាយជា (បានជឿថាអ្នកជា) ទឹកនៃប្រឡាយកខ្វក់ ហើយជិតនឹងកកនៅបាត។

★មនុស្សគ្រប់គ្នារស់នៅក្នុងលំហូរនៃជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច

ហើយសូម្បីតែអ្នកដែលជ្រើសរើសផ្លូវនៃការរៀនឡើងវិញនៅលើផ្កាយមួយផ្សេងទៀត បើមើលក្នុងរយៈពេលវែង ក៏កំពុងរស់នៅក្នុងលំហូរនៃជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ចដែរ ដូច្នេះគ្មានអ្វីគួរឲ្យព្រួយបារម្ភទេ។

មនុស្សម្នាក់ៗគ្រប់រូប ពិតជាមានទេវៈអ្នកការពារម្នាក់ ដែលតាមមើលពួកគេ ខណៈដែលដឹកនាំជីវិតរបស់ពួកគេ។

នៅពេលដែលអ្នកនឹកឃើញសេចក្ដីពិតនោះ ចាប់ពីថ្ងៃនេះ អ្នកគឺជា “តំណក់មួយនៃទន្លេដ៏ធំនៃជីវិត” រួចហើយ ដែលបង្ហាញភាពអស់កល្បជានិច្ចនៃជីវិត នៅក្នុងវត្តមានផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក ហើយរស់នៅដោយជីវិតរបស់អ្នកភ្លឺចែងចាំង។

គ្រាន់តែការយល់ឃើញនៃស្មារតីលើផ្ទៃរបស់អ្នក មិនទាន់តាមទាន់វានៅឡើយ។

ដោយបាននឹកឃើញតាមរបៀបនេះ ថាជីវិតមនុស្សគឺជាជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច អ្វីដែលអ្នកត្រូវធ្វើ គឺបោះចោលគ្រប់ការព្រួយបារម្ភ និងការសង្ស័យ ហើយគ្រាន់តែរស់នៅដោយធ្វើឲ្យ “ជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច” ភ្លឺនៅក្នុងដែនផែនដី។

ដរាបណាអ្នកនឹកឃើញជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច ការថប់បារម្ភ និងការភ័យខ្លាចទាំងអស់បាត់ទៅ ហើយមិនថាមានអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងពិភពលោកនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់អ្នក អ្នកអាចចំណាយពេលរៀងរាល់ថ្ងៃ ដោយចិត្តភ្លឺស្វាង ដោយមិនបោះបង់។

ហើយដរាបណាអ្នកជិះលំហូរនៃជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ចតាមរបៀបនេះ អនាគតគ្មានអ្វីក្រៅពីការវិវត្តដែលគ្មានដែនកំណត់នោះទេ។

ព្រោះថ្ងៃនោះនឹងមកដល់ ដែលសូម្បីតែអ្នកដែលមិនទាន់កត់សម្គាល់ឃើញសេចក្ដីពិត នឹងដើរលើផ្លូវដែលអ្នកបានដើរ ដោយរស់នៅតាមរបៀបនេះ។ (ចប់)