តោះជិះលំហូរនៃជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច (4)

(តពីលើកមុន)

★អំពីរបៀបណែនាំមនុស្ស

ឥឡូវនេះ ខ្ញុំចង់ពន្យល់បន្តិចអំពីរបៀបណែនាំមនុស្ស។ ចាំមើល វាប្រហែលជាងាយយល់ ប្រសិនបើអ្នកគិតអំពីវាពីជំហររបស់ឪពុក ឬម្ដាយម្នាក់ ដែលកំពុងព្យាយាមបង្រៀនកូនឲ្យជិះកង់។

ឧទាហរណ៍ នៅពេលដែលក្មេងម្នាក់កំពុងព្យាយាមរៀនជិះកង់ ទោះបីជាអ្នកតាមមើលពួកគេដោយមានអារម្មណ៍ថា “គួរឲ្យអាណិត” ឬ “នោះមើលទៅគ្រោះថ្នាក់” ក៏ដោយ ប្រសិនបើឪពុកម្ដាយនៅតែកាន់ចង្កូតជាមួយពួកគេ ហើយបញ្ជាវាជារៀងរហូត ឬនៅតែរុញពីក្រោយ ក្មេងនោះមិនអាចជិះកង់ដោយកម្លាំងខ្លួនឯងបានឡើយ មែនទេ?

វាដូចគ្នា។

អ្វីដែលអ្នកត្រូវការឥឡូវនេះ គឺឯករាជ្យភាពនៃព្រលឹង មិនមែនការពឹងផ្អែកលើអ្នកដទៃកាន់តែខ្លាំងនោះទេ។

ប្រសិនបើមានអ្នកដឹកនាំសាសនា ឬអ្នកដឹកនាំខាងវិញ្ញាណនៅលើផែនដី ដែលនៅតែណែនាំតាមរបៀបនោះ របៀបណែនាំនោះលែងសមនឹងយុគសម័យដែលនឹងមកដល់ទៀតហើយ។

នៅពីក្រោយរបៀបណែនាំបែបនេះ គំនិតដូចជាការចង់ទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ ឬការចង់ឈរលើមនុស្ស ច្រើនតែលាយឡំចូល ដោយមនុស្សនោះមិនដឹងខ្លួន។

សូម្បីតែវាជាបុគ្គលល្បីល្បាញ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាស្គាល់ក៏ដោយ។

ដូច្នេះ មនុស្សដែលគិតពីការធ្វើឲ្យអ្នកដទៃពឹងផ្អែកលើពួកគេ ឬថាអ្នកដទៃមិនអាចប្រសើរឡើងបានទេ លុះត្រាតែពួកគេឆ្លងកាត់ពួកគេ មិនអាចត្រូវបានហៅថាអ្នកដឹកនាំពិតប្រាកដនោះទេ។

ហើយរបៀបគិតថា “ពិភពលោកមិនអាចត្រូវបានសង្គ្រោះបានទេ លើកលែងតែដោយសាសនារបស់ខ្ញុំ” ក៏ខុសបន្តិចពីរបៀបដែលអ្នកដឹកនាំពិតប្រាកដនឹងមាន នៅក្នុងយុគសម័យដែលនឹងមកដល់ដែរ។

ព្រោះអ្នកដឹកនាំពិតប្រាកដ ណែនាំមនុស្ស ដើម្បីឲ្យម្នាក់ៗអាចសម្រេចឯករាជ្យភាពនៃព្រលឹងពិតប្រាកដ តាមរយៈរបៀបរស់នៅផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។

ជាពិសេស កន្លែងដែលមនុស្សណែនាំមនុស្ស របៀបណែនាំដែលធ្វើឲ្យមនុស្សពឹង ឬពឹងផ្អែកលើអ្នក ប្រហែលជាជារឿងមួយរហូតដល់សតវត្សរ៍ទី 20 ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ដែលយើងបានចូលដល់សតវត្សរ៍ទី 21 ពួកវាបានក្លាយជារូបភាពនៃអ្នកដឹកនាំពីអតីតកាល ដែលមិនដំណើរការទាល់តែសោះ។

ដូច្នេះ យើងមិននិយាយ ដូចអ្នកដឹកនាំខាងវិញ្ញាណនៃផែនដីកាលពីអតីតកាលថា “ចូរជឿលើពួកទេវៈ និងព្រះពុទ្ធ” ឬ “ចូរពឹងពាក់លើពួកទេវៈ និងព្រះពុទ្ធ” នោះទេ។

យើងនិយាយវាដូចនេះ៖ “ចូររស់នៅដោយឲ្យជីវិតរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នារស់រវើក និងសកម្ម ដោយបង្ហាញ ‘ពន្លឺនៃជីវិត’។ ខ្លឹមសារនៃជីវិតរបស់អ្នក គឺទិព្វតាំងពីដំបូង។ របៀបរស់នៅដោយបង្ហាញវា គឺនេះ និងនេះ” មែនទេ?

នៅពេលដែលអ្នកនិយាយថា “ព្រះជាម្ចាស់” ឬ “ព្រះពុទ្ធ” គំនិតដែលកំណត់ជាស្ថាពររបស់មនុស្ស ច្រើនតែទៅរក “ឱព្រះដ៏មានឫទ្ធានុភាពទាំងអស់ ដែលគង់នៅស្ថានសួគ៌…” ហើយមនុស្សច្រើនតែគិតតាមរបៀបដែលពឹងផ្អែកលើអ្នកដទៃ៖ “ខ្ញុំចង់ត្រូវបានសង្គ្រោះ ខ្ញុំនឹងត្រូវបានសង្គ្រោះ ខ្ញុំនឹងឲ្យពួកគេសង្គ្រោះខ្ញុំ”។

លើសពីនេះ ជម្លោះដូចរវាងនិកាយប្រជែងគ្នា បានកើតឡើងម្ដងហើយម្ដងទៀត ជុំវិញឈ្មោះនៃពួកទេវៈ និងព្រះពុទ្ធ។

អ្វីដែលសំខាន់ គឺមនុស្សគ្រប់រូបគឺជាវត្តមានទិព្វ ដែលរស់នៅជីវិតដ៏អស់កល្បជានិច្ច។

ហើយបង្ហាញភាពអស់កល្បជានិច្ចនៃជីវិតនោះនៅក្នុងខ្លួនអ្នក។

ដរាបណាអ្នកមិនវង្វេងចេញពីមូលដ្ឋានគ្រឹះនោះ និកាយណាក៏បានដែរ។

នៅពេលដែលអ្នកយល់ថា ខ្លឹមសារនៃជីវិត ដែលជាប្រភពដ៏អស្ចារ្យនៃជីវិត គឺដូចគ្នា នោះអ្នកជឿនៃនិកាយសាសនាណាក៏ដោយ អ្នកខាងវិញ្ញាណ និងអ្នកកាន់ទស្សនវិជ្ជាខាងវិញ្ញាណណាក៏ដោយ អាចចាប់ដៃគ្នា និងសហការគ្នា ដោយមិនហៅគ្នាទៅវិញទៅមកថាស្ដាំនិយម ឬឆ្វេងនិយម ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចធ្វើការ “ចុះសម្រុងគ្នា” សម្រាប់សន្តិភាពនៅលើផែនដី។ (នៅក្នុងភាសាជប៉ុន ស្ដាំនិយមគឺ “អ៊ុយ៉ូគុ” ឆ្វេងនិយមគឺ “សាយ៉ូគុ” ហើយការចុះសម្រុងគ្នាគឺ “ណាកាយ៉ូគុ”។)

ដូច្នេះ និយាយឲ្យសាមញ្ញ ដរាបណាមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រឡប់ទៅកាន់ខ្លឹមសារនៃជីវិតវិញ ហើយរស់នៅចេញពីវា យើងអាចយកឈ្នះលើភាពខុសគ្នានៃគំនិតរបស់យើង ជួសជុលសភាពនៃផែនដី ដែលដូចជានាវាកំពុងលិច (បាចទឹកលើសចេញ) ហើយបន្តដំណើររបស់យើងទៅកាន់អនាគត។ (នឹងបន្តនៅលើកក្រោយ)