ដើម្បីយកទស្សនៈនៃដែនទិព្វ មកធ្វើជារបស់ខ្លួន (3)

(តពីលើកមុន)

★សូមលែងចោលការយល់ឃើញដែលបំបែកចេញ និងគំនិតនៃការប្រឆាំងគ្នា

ហេតុអ្វីបានជារឿងនោះកើតឡើង? ពីព្រោះការបន្លឺឡើងនៃរំញ័រនៃរាងកាយ ដែលពួកគេបានពាក់ គឺគ្រើមពេក។

ដូច្នេះ ឆ្ពោះទៅខាងក្រៅរាងកាយ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានភ្លេចថា ពួកគេទាំងអស់គ្នា គឺជាពន្លឺនៃជីវិត ពីឫសគល់ដូចគ្នា និងប្រភពដូចគ្នា ចាប់ផ្ដើមកាន់អារម្មណ៍នៃការបំបែក នៅទីបំផុតលែងអាចប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាបានពេញលេញ ហើយនៅទីបញ្ចប់ ចាប់ផ្ដើមកាន់គំនិតនៃការប្រឆាំងគ្នា។

ហើយឆ្ពោះទៅខាងក្នុងចិត្តផងដែរ ដោយសារតែពួកគេឈប់មានអារម្មណ៍ដឹងគុណ ចំពោះថាមពលនៃប្រភពនៃជីវិត ស្មារតីរបស់ពួកគេបានក្លាយជាគំនិតបុគ្គល (ដែលបំបែកចេញ) ដែលកាត់ផ្ដាច់ពីទាំងមូល ហើយពួកគេលែងអាចបង្កើតពិភពនៃបាតុភូត ដោយប្រើប្រាស់រំញ័ររូបធាតុ និងរំញ័រខាងវិញ្ញាណដោយសេរីបានទៀតហើយ។

ដូចដែលអ្នកប្រហែលជាបានយល់ ពីអ្វីដែលយើងទើបតែនិយាយ មូលហេតុជាឫសគល់ ដែលបានបង្កើតពិភពលោកដែលមិនល្អឥតខ្ចោះ និងគ្មានសុខដុមបច្ចុប្បន្ន គឺ “ការយល់ឃើញដែលបំបែកចេញ” និង “គំនិតនៃការប្រឆាំងគ្នា” ដែលយើងបាននិយាយមុននេះ។

ដោយសារទម្លាប់នៃគំនិតទាំងនោះ ជាប់ស្អិតនឹងការចងចាំដែលភ្ជាប់ជាមួយរាងកាយ និងកាយអាស្ត្រាល់ ការយល់ឃើញដែលបំបែកចេញ និងគំនិតនៃការប្រឆាំងគ្នា បានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ ហើយសូម្បីតែការបង្កើតការពិត ដោយប្រើប្រាស់ពាក្យ ដែលបានបង្កើតចក្រវាល ក៏បានក្លាយជាពិបាកដែរ។

អ្នកខ្លះប្រហែលជាបានស្គាល់អ្វីមួយ នៅក្នុងអ្វីដែលយើងបាននិយាយរហូតមកដល់ពេលនេះ។

ត្រូវហើយ។

ដំណើរនៃការវិវត្តនៃស្មារតី គឺជាដំណើរការនៃការត្រឡប់ទៅកាន់ស្មារតីដើមនៃប្រភពដ៏អស្ចារ្យវិញ។

មនុស្សពេលខ្លះប្រើកន្សោមដូចជា “អ្វីនេះអ្វីនោះ ដែលមិនទាន់មាននរណាដើរដល់” ឬ “មានតែនៅពេលដែលរឿងនោះកើតឡើងប៉ុណ្ណោះ ទើបវាក្លាយជាអ្វីនេះអ្វីនោះ”។ ប៉ុន្តែស្មារតីនៃប្រភពដ៏អស្ចារ្យ ដែលស្ថិតនៅហួសពីការវិវត្តនៃស្មារតី គឺជាអ្វីមួយ ដែលមនុស្សគ្រប់រូបមានជាឧបករណ៍ស្តង់ដារ តាំងពីដើមដំបូងបំផុត។

ការជឿថា មានតែគំនិតដែលជាប់ស្អិតនឹងរាងកាយប៉ុណ្ណោះ ជាខ្លួនឯង គឺជាការចាប់ផ្ដើមផ្ទាល់នៃភាពគ្មានសុខដុមនៅក្នុងពិភពលោកនេះ។

នៅពេលដែលអ្នកយល់ប៉ុណ្ណឹងហើយ អ្វីដែលនៅសល់គឺសាមញ្ញ។

ពីព្រោះអ្វីដែលអ្នកកំពុងធ្វើ គឺគ្រាន់តែព្យាយាមត្រឡប់ទៅរកខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នកវិញប៉ុណ្ណោះ។

អ្វីដែលអ្នកត្រូវការ គឺត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ដំណើរ បោះចោលគំនិត (ឥវ៉ាន់) ទាំងអស់ ដែលអ្នកបានប្រមូលទុកកាលពីអតីតកាល ហើយចេញដំណើរលើផ្លូវត្រឡប់ទៅរកខ្លួនឯងពិតប្រាកដរបស់អ្នកវិញ។

ហើយគោលដៅ មិនមែនជាកន្លែងឆ្ងាយណាមួយ ដែលអ្នកមិនដែលទៅនោះទេ។ វាគឺជាពិភពនៃពន្លឺនៃជីវិត នៅហួសពីជញ្ជាំងនៅជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។ ដូច្នេះ នៅពេលដែលអ្នកដាក់ជើងនៅទីនោះ អារម្មណ៍នៃការនឹករលឹក ផុសឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ហើយដូចជាអ្នកមិនដឹងហេតុអ្វី ស្គាល់ផ្លូវ ទោះបីអ្នកមិនគួរធ្លាប់បានទៅទីនោះពីមុនក៏ដោយ វាក្លាយជាដំណើរមួយ ដែលអ្នកដើរលើផ្លូវត្រឹមត្រូវ ដោយធម្មជាតិ។

មានតែពេលនោះប៉ុណ្ណោះ ទើបទស្សនៈនៃដែនទិព្វ ចាប់ផ្ដើមលេចឡើងនៅក្នុងស្មារតីលើផ្ទៃរបស់អ្នក។ (នៅមានតទៅ)