ដើម្បីយកទស្សនៈនៃដែនទិព្វ មកធ្វើជារបស់ខ្លួន (2)

(តពីលើកមុន)

★ការនិយាយអំពីការស្គាល់ប្រភពដ៏អស្ចារ្យ (ប្រភពដើម) ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នក

អ្វីដែលស្ថិតនៅចំកណ្ដាលនៃចិត្តពិត និងរាងកាយពិតនោះ ត្រូវបានគេហៅថា ស្នូលនៃចក្រវាល។

វាអាចហៅថា ដួងចិត្តនៃចក្រវាល ព្រះជាម្ចាស់នៃចក្រវាល ឬស្នូលនៃចក្រវាល (នៅក្នុងភាសាជប៉ុន ទាំងបីបញ្ចេញសំឡេងថា “អ៊ូជូស៊ិន”)។ វាគឺជាថាមពលប្រភពនៃរំញ័រភាគល្អិតគ្រឹះ ដែលហូរនៅក្រោមវត្ថុទាំងអស់នៅក្នុងការបង្កើត។

ស្មារតីនៃប្រភពដ៏អស្ចារ្យនោះ (ពន្លឺប្រភពនៃជីវិត) ដែលជារំញ័រនៃប្រភពដើម នៅពេលនៃការបង្កើតចក្រវាល នៅក្នុងខណៈដើមដំបូង ដែលទាំងលំហ និងអ្វីៗផ្សេងទៀត មិនទាន់លេចឡើងនៅក្នុងចក្រវាល បានឲ្យពន្លឺផ្ទាល់ខ្លួនរបស់វាភ្លឺចេញមកជាមុនសិន ហើយបានបែងចែកជាកាំរស្មីជាច្រើន ដែលបានក្លាយជាប្រភពដើមនៃរំញ័ររូបធាតុ និងរំញ័រខាងវិញ្ញាណ។

មួយក្នុងចំណោមទាំងនេះ គឺមនុស្សជាតិទិព្វ ដែលជាអត្ថិភាពដែលបម្រើជាដៃ និងជើងនៃស្មារតីនៃប្រភពដ៏អស្ចារ្យ ដោយបែកមែកចេញពីវាដោយផ្ទាល់។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នា ស្មារតីនៃប្រភពដ៏អស្ចារ្យ បានប្រើប្រាស់កូតូដាម៉ា (វិញ្ញាណដែលស្ថិតនៅក្នុងពាក្យ) យ៉ាងពេញលេញ ដើម្បីបង្កើតលំហនៃចក្រវាល ហើយបានប្រមូលផ្ដុំនៅទីនោះ នូវរំញ័ររូបធាតុ និងរំញ័រខាងវិញ្ញាណ ដែលវាបានបែងចែក និងបង្ហាញខ្លួនឯង ហើយបានបង្កើតផ្កាយទាំងឡាយ។

នៅពេលនោះ មនុស្សជាតិទិព្វដើម ម្នាក់ៗបានទទួលខុសត្រូវផ្កាយមួយ ទទួលយកការបង្កើតមេឃ និងដីនៃផ្កាយនោះ ហើយបានបង្កើតវិមាត្រនៃពិភពទិព្វ។

បន្ទាប់មក ពួកគេខ្លួនឯងបានពាក់កាយនៃភាពទិព្វ រស់នៅទីនោះ ហើយបានចាប់ផ្ដើមធ្វើការ ដើម្បីអភិវឌ្ឍពិភពលោកនោះ។

នៅដំណាក់កាលនោះ ពិភពលោកដែលមនុស្សជាតិទិព្វបានបង្កើត នៅតែជាពិភពលោកនៃសន្តិភាព ដែលមានសុខដុមឥតខ្ចោះ ហើយការបង្កើតការពិតតាមរយៈពាក្យ គឺងាយស្រួល។

បន្ទាប់ពីពិភពលោកនោះត្រូវបានបញ្ចប់ អ្វីដែលមនុស្សជាតិទិព្វបានធ្វើបន្ទាប់ គឺការធ្វើឲ្យរំញ័រគ្រើមជាងមុន ហើយបង្កើតវិមាត្រនៃពិភពវិញ្ញាណ ពាក់កាយវិញ្ញាណ ហើយធ្វើការ ដើម្បីអភិវឌ្ឍពិភពវិញ្ញាណ។

នៅដំណាក់កាលនេះ រំញ័រនៃវត្ថុដែលមានរូបរាង និងនៃចិត្ត (រំញ័ររូបធាតុ និងរំញ័រខាងវិញ្ញាណ) បានក្លាយជាគ្រើមជាងមុនបន្តិច ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែអាចផ្លាស់ប្ដូររំញ័រដោយសេរី ដោយថាមពលនៃពាក្យ ហើយបង្កើតបាតុភូតតាមចិត្ត។

ដោយបានបញ្ចប់ការអភិវឌ្ឍពិភពវិញ្ញាណ មនុស្សជាតិទិព្វបន្ទាប់មក បានពង្រីក និងធ្វើឲ្យវិសាលភាពនៃរំញ័រគ្រើមជាងមុនបន្ថែមទៀត ហើយបានបង្កើតវិមាត្រនៃពិភពអាស្ត្រាល់ ពាក់កាយអាស្ត្រាល់ ហើយធ្វើការ ដើម្បីអភិវឌ្ឍពិភពអាស្ត្រាល់។

ហើយជាចុងក្រោយ ពួកគេបានបង្កើតវិសាលភាពនៃរំញ័រ នៅគែមឆ្ងាយបំផុតនៃចក្រវាល ដែលរំញ័រមិនអាចធ្វើឲ្យគ្រើមជាងនេះបានទៀតទេ (ពិភពរូបធាតុ) ពាក់រាងកាយ ហើយបានចាប់ផ្ដើមធ្វើការ ដើម្បីអភិវឌ្ឍពិភពរូបធាតុ។

នៅដំណាក់កាលនេះ មនុស្សជាតិទិព្វ បានក្លាយជាមនុស្ស ដែលហៅថាមនុស្សជាតិ។

បន្ទាប់មក ឆ្លងកាត់ជំនាន់ជាច្រើន មនុស្សកាន់តែច្រើនឡើងៗ បានរស់នៅតាមរបៀបអាត្មានិយមផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។

មានតែនៅពេលដែលអ្វីៗមកដល់ចំណុចនេះប៉ុណ្ណោះ ទើបមនុស្សជាតិចាប់ផ្ដើមមិនអើពើនឹងភាពទិព្វ ដែលជាខ្លឹមសារនៃជីវិត ជាលើកដំបូង ហើយបានចាប់ផ្ដើមភ្លេចចេតនាដើមរបស់ពួកគេ៖ ក្នុងការអនុវត្តរួមគ្នានូវសកម្មភាពច្នៃប្រឌិតនៃដួងចិត្តនៃចក្រវាល។ (នៅមានតទៅ)