ដើម្បីយកទស្សនៈនៃដែនទិព្វ មកធ្វើជារបស់ខ្លួន (1)

★ស្មារតីទិព្វ មាននៅក្នុងមនុស្សគ្រប់គ្នា តាំងពីដើមដំបូងបំផុត

នៅពេលដែលអ្នកឈរនៅក្នុងស្មារតីទិព្វពិតប្រាកដ ហើយមើល អ្នកអាចក្រឡេកមើលពិភពលោក ពីទស្សនៈមួយដែលហួសពីការប្រឆាំងគ្នា។

នរណាក៏ដោយ ដែលពាក្យទាំងនេះស្ដាប់ទៅពិត នៅក្នុងពន្លឺនៃបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ អាចនិយាយបានថា បានធ្វើឲ្យស្មារតីទិព្វ ក្លាយជាផ្នែកមួយនៃចិត្ត និងរាងកាយរបស់ពួកគេរួចហើយ។

ហើយប្រសិនបើពួកវាមិនស្ដាប់ទៅពិតសម្រាប់អ្នកទេ ក៏មិនចាំបាច់ខកចិត្តដែរ។

ពីព្រោះប្រសិនបើអ្នកអានការនិយាយថ្ងៃនេះ ហើយដាក់វាឲ្យអនុវត្ត នរណាក៏អាចរៀន (ចងចាំ) មូលដ្ឋានដំបូងនៃស្មារតីទិព្វបាន។

ទោះបីអ្នកមិនយល់វានៅលើកដំបូងក៏ដោយ នៅពេលដែលអ្នកអានការនិយាយនេះម្ដងហើយម្ដងទៀត ហើយធ្វើសមាធិ និងការរួបរួមម្ដងហើយម្ដងទៀត ពេលវេលាពិតជានឹងមកដល់ ដែលនរណាក៏ដោយ ដែលតម្រង់ទិសទៅរកការវិវត្តនៃស្មារតី អាចយល់វាដោយដឹងខ្លួន។

ពីព្រោះការនិយាយនេះ គឺអំពីការបន្លឺឡើងផ្ទាល់នៃដែនទិព្វ ដែលស្ថិតនៅជ្រៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នក។

ឥឡូវនេះ នេះគឺជាចំណុចសំខាន់។

រួចរាល់ហើយឬនៅ?

“ដរាបណាមានការយល់ឃើញដែលបំបែកចេញ នៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស ពិភពលោកនឹងមិនស្ថិតក្នុងសុខដុមទេ ហើយដរាបណាគំនិតនៃការប្រឆាំងគ្នា ជាប់ស្អិតនឹងស្មារតីរបស់មនុស្សជាតិ សន្តិភាពនឹងមិនមកដល់ពិភពនៃបាតុភូតឡើយ”។

ជាដំបូង តោះទំពារអត្ថន័យនៃពាក្យទាំងនេះឲ្យបានល្អិតល្អន់ ហើយភ្លក់វា។

មនុស្សគ្រប់រូប ដោយធម្មជាតិ គឺជាអត្ថិភាពដែលកាន់ភាពពិសិដ្ឋនៅខាងក្នុង។ ប្រជាជនលើផែនដីផងដែរ គួរតែត្រូវបានហៅយ៉ាងត្រឹមត្រូវថា មនុស្សជាតិទិព្វនៃផែនដី ប៉ុន្តែដោយសារតែពួកគេបានភ្លេចធម្មជាតិដើមនោះទាំងស្រុង ពួកគេបានបញ្ចប់ដោយការបង្កើតសង្គមមួយ ដែលការរងទុក្ខមិនដែលបញ្ចប់។

ដើម្បីពន្យល់បន្តិច៖ មូលហេតុដែលពួកគេបានភ្លេចធម្មជាតិដើមរបស់ពួកគេ គឺភាពទិព្វ គឺថា ពួកគេបានចាប់ផ្ដើមធ្វើសកម្មភាព ខណៈពេលដែលពាក់សម្លៀកបំពាក់ដែលរឹតបន្តឹងនៃរាងកាយ ដើម្បីត្រួសត្រាយពិភពរូបធាតុ ដែលជាវិមាត្រនៅគែមឆ្ងាយបំផុតនៃចក្រវាល (វិសាលភាពនៃរំញ័រ ដែលរំញ័រគ្រើមបំផុតតាមដែលអាចមាន)។

ដូចដែលយើងតែងតែនិយាយ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ដោះរាងកាយចេញ មានកាយអាស្ត្រាល់ នៅពេលដែលកាយអាស្ត្រាល់ត្រូវបានដោះចេញ មានកាយវិញ្ញាណ ហើយនៅពេលដែលកាយវិញ្ញាណក៏ត្រូវបានដោះចេញដែរ កាយនៃភាពទិព្វលេចមកលើផ្ទៃ។

ហើយនៅពេលដែលសូម្បីតែកាយនៃភាពទិព្វត្រូវបានដោះចេញ មានចិត្តពិត និងរាងកាយពិត ដែលហៅថាស្មារតីនៃពន្លឺនៃជីវិត។

វាអាចហៅថាជាស្មារតីគ្មានរូបរាង ឬទម្រង់ ដែលបានពង្រីកដល់ទំហំប៉ុនចក្រវាល។ វាគឺជាស្មារតីនៃទំហំធំបំផុត ហើយក្នុងពេលជាមួយគ្នា ប្រសិនបើអ្នកមើលអត្ថិភាពទាំងអស់ ដែលបែងចែកជាផ្នែកកាន់តែល្អិតឡើងៗ វាក៏ជារំញ័រផ្ទាល់នៃភាគល្អិតតូចបំផុតដែរ។

ការជារំញ័រផ្ទាល់នៃភាគល្អិតតូចបំផុត ដែលជ្រួតជ្រាបពេញចក្រវាល ខណៈពេលដែលក៏ជាស្មារតីនៃទំហំធំបំផុត ដែលរុំព័ទ្ធចក្រវាលទាំងមូល ហើយនាំវត្ថុទាំងអស់នៅក្នុងការបង្កើតមកមានអត្ថិភាព៖ នោះគឺជាស្នូលផ្ទាល់នៃភាពទិព្វ ខ្លឹមសារនៃមនុស្សជាតិទិព្វ និងជាចិត្តពិត និងរាងកាយពិតចុងក្រោយបំផុត។ (នៅមានតទៅ)